Meçhul bir yakarış
Akşamına iliştir gözlerimi
Bilirim; ümit mevsiminde
Arabozucu birkaç aşk için,
Kolayca öldürürsün beni
Duyma!
Bu duanın sonu rahmettir
“ve hüvellezi” diye başlayan
Yaş kaça bastı
Aykırı düşümün, hangisi sağlam.
Yağmurdan ve senden gizlenen
İadeli bir gönderiştir kelimelerim;
İlla sana yazılan.
Çocuksu parmaklarım
Yaşımı unutturuyor…
Elimde tutuşmuş
Milatsız takvimler
Ucu hep sana dokunan
Hadi
Sen bozdur harca
Varlığımı
Kale almazlığında…
Kim bilir belki
Kolayca
Öldürebilirsin beni, duymazlığında
Bir günah, bir musibetim
Öldürürsen;
Yağmurdan sonra göm beni.
Yalvarışsız el açışlarım.
İstemeye mecalsiz
Bir şükür ve bir isyan dilimdeki
Kendime sakladığım
Tereddüt
Sıkıntı
Acı
hep fakir hep fukara içim.
Sigara külü gibi
Uçucuyum sende
Gör de anlama işte.
Dipteyim
“ hüvellezi’ye emanet
gözlerim…
Tespihimde hıçkırıklarım,
yakarışsız
Ellerim açık duasız
Bir isteksin sadece
Meçhulümde gizlenen
Sözsüz…
Ah yar!
Dilinin lalında tutuştum
Ve siyahım kanıma aktı
Ölürken;
Daya omzuma
Aşkının yükünü…
Ve güvercin kanadında
Uçur sevmemi
Sanaydı ya bu şiir
Yine de
Okumadan öldür beni
sonra acıyası bakışlarla
“ve hüvellezi” diyen dualarla
Uğurla beklememi
Ve arabozucu aşkların için
Yakarışımın mırıltısızlığında
göm beni.
Ki ah dersem namerdim
Bıkarsam
Unutursam
Sevmezsem namerdim
Hadi sözsüzlüğümde öldür beni.
13.05.08
Ve hüvellezi ( O’ dur ki)


LinkBack URL
About LinkBacks


Alıntı Yaparak Cevapla



