Bitti...seninle yaşanması gereken her şey yaşandı,her şey olması gerektiği gibi oldu ve yapılmadı hayır çıkarırken her şerden en büyük hayır senden vazgeçmek oldu.Bütün evetlerim dilimin ucundan kaçarken söyleyeceğim en kesin hayır yine sana oldu.
Bir deneyim için,belki de sadece senin için kaç aşkın yaşanmadan gözü kör edildi,kaç aşktan vazgeçildi.Birileri kurban edip,hediye sunarken en saf anlarını bu deneyime, ulaşılmak istenen de vazgeçilen de yumurta tavuk hesabıyla anlatılabildi.
Bu aşka kaç ölüm sığdırıldı,sana yetmedi.aslında her yeni aşk bir öncekinin katiliydi ve sen tam da aşktan katil olacakken aşk kelime anlamını yitirdi. Bende tamda –den haline geçecekken.
A$k sadece adını alabilip kaçarken onu hapsettiğimiz imgelerimizden ,biz sonradan fark ettik, kalbimizdeki oklar da gitmişti onla beraber.En sağlam savaş alanımız;ilişkilerimizde anlamsızlaştı birden sen benim için temkinli davranılması gereken bir yabancı oldun dün aynı rüyayı uyurken…
Her şey bir anda kalkan bir toz bulutunun içinde yaşandı ve göğe yükseldi geçmiş,gözüme batan çöpler doldurdu gözlerimi zaten bir de kör edilmişlerdi.Herkes yaralarının derinliğini hesaplamaya çalışırken eğim hep sonsuzluğu verdi.Yaralarımız derindi başımızı döndürecek kadar çok da eğilemedik içlerine.Yükseklik korkusu vardı çoğumuzda kenarından gözlerimiz kapalı geçtik acılarımızın.
İlişkilerimiz kan revan içindeyken,ve ben kafam gözüm yarıla yarıla sevmeyi öğrenirken;aslında biz meçhul katiller sadece kabullenmeyi öğrenebildik bu pisikolojik deneyimden.
Bitti…Ben kabullendim her şeyi, sevdim yara izlerimi…Yüksek bir tepeden denizi izler gibi izliyorum acılarımı, sonra hepsi suların altında kalıyor zaten.Her gün rengi değişiyor baktığım denizin,durduğum tepe yükseliyor günden güne.Suyun seviyesi de yükselirken artık kıyıda durmak imkansızlaşıyor, sığlık kavramı kendini derinliklerde boğuyor.Bazen dalgalar göğe kadar yükselirken gözümü kapatıp bekliyorum sadece...
Ben kaç deniz aşıp geldim yeni yeni kabullenebildiğim bu yere...