Konu: BeNi BeN oLDuĞuM iÇiN SeVeBiLiRMiSiN...

Son satırlar son kelimeler bazen ne cok seyler anlatırmış meğer...
Bazen bir baslangıçtır bazende büyük sonlardır...

Son sözcükler her zaman...
Senin son sözlerini düşünürken ardından aslında ne çok şeyler anlatmıştın o kısacık kelimelere neler sığdırmıştın...
Yüreğinin içinde neler olduğunu o büyülü sözlerin ardında binlerce kitap olsa binlerce yazarı olsa yine bu kadar gercek anlatamazdı...
Bir küçük yüreğe sığan o kocaman sevdanım agırlığını ve bu sevdanın ağırlığından hiç ama hiç şikayet etmeden ve sevgiyle neşeyle gülümsemeyle taşıyabilen o yüreğine hayran olmamak mümkün mü acaba...

Son cümlelerin beni olmadık duygular diyarına hatta bilinmezlere taşırken gözlerimden bir damlayaşın aktığını geçte olsa fark etmiştim ....
Belkide hayatım boyunca duymak istedigim o sözcüklerin her harfi her satırı yüreğime ince bir namenin tatlı sadese gibi geliyordu...
Seni dinlerken şöyle düşünüyordum...
Ne çok şey kaybetmişim hayattan neleri avuclarımın içinden yok oluşunu senelerce uzaktan izlemisim...

Nelerden ödün vermişsin...
Değmeyen insanlar için kendimi feda etmişim bir harabeye çevirmişim...
Ve kendime isyan ettim kaybetiklerim için geride bıraktığım yıllarım için ve birkez olsun gerçeği bulamadığım için neleri kaybetmiştim...
Senin son sozlerin benim yeniden dogusun isigim olmustu...
Gözlerimde gordugun o huzun benim gecmisimdi....
Gülmeyen yuzum sevilmeyen yuregimdi...
Dahası da acılarım ve yanlızlığım...
Gizlenmisti o buğulu gözlerin ardına...
Bunlari seni o kısacık sözlerinle ifade ederken oysa beni ne kadar da az tanıyordun...
Ama sanki benimle birlikte o acıları sende yasamışcasına anlatışın beni istemesemde hayretlere düşürmüştü...

Senin yüreğinden dökülen sözcükler beni yeni bir hayala ve o masmavi yolculuklara yelken açmamın zamanın geldiğini söylemişti...
Özgürce düşünmeden bana sundugun o kalbi sonsuza kadar uzattığın ellerini tutmamak için oysa nelerimi vermezdim ki...
İmkanlarım sınırlı yollarım uzak, geçit vermeyen daglarım çoktu ...
Sende butun masumiyetinle ve yüreğinle bana açtığın o muhtesem yoldan sana gelmemi istiyordun ...
Senin dünyana, senin sevdana, senin yüreğine ve senin goözlerine ..
Belkide benim yerimde bir baskası olsa senin uzattığın o gülü alıp hiç düşünmeden koşabilirdi senin kollarına...

Oysa benim icin sanki bu bir mucize gibi birşeydi...
Hayaldi belkide rüyaydı...
Nasır tutmuş yüreğim kayboluşum hüzünlerim korkularım sana ellerimi uzatmama izin vermiyordu ...
Korkuyordum ...
Öylesine korkuyordum ki birkez daha yıkılmaktan birkez daha yanılmaktan ve birkez daha yaşarken ölmekten.....

Korkularımı alabilirmisin ...
Bana beni verebilirmisin...
Bana o son sözcüklerin doğruluğunu ispat edebilirmisin ..
Beni gercekten yüreğinle sarabilirmisin ...
Bir yemin gibi bir ask gibi ve en büyük sevdalar gibi sonsuza kadar benimle olabilirmisin...
Geldiğim yollar kış karlı soğuk gecelerim ayaz gündüzlerim karanlık ve yüreğim yaralı
Beni ben olduğum için sevebilirmisin...

Yüreğinize sağlık...

Neden korkarız ki bir kez daha denemekten...Şimdi koşmaktan korkan ayaklar geçmişte değmeyen, yüreği beş para etmeyen kaç insana koşar adım gitti... Şimdi tekrar koşamıyorsak korkuyorsak yenilmişliklerimizden nasıl bilebiliriz ki koşmadıklarımızın yüreğinin ederini...Koşmadan nasıl daha çok sevebiliriz ki uzaktan uzağa...yada ne kadar sürdürebiliriz ki yatalak sevda tavırlarımızı...Sevda; oturarak ,bakarak ,durarak mı? koşarak ,kucaklayarak ,tanıyarak mı tam manasına kavuşur ?...

Gece gece daraldım......Tekrar yüreğinize sağlık...

teşekkür ederim ama daralmayın lütfen

M@RiPoS@ tarafından gönderildi.

teşekkür ederim ama daralmayın lütfen

Geçti......Öyle gelir gider arada......Daralabiliritemin seviyesi çok yüksek ama Allah'tan kalıcı değil......

zaman içinde hepimize oluyor gecmesi oldukca iyi