Rasgele cümleler kuruyorum bu gece, her cümlemin içinde rasgele sen geçiyorsun.

Yok yok ! aslında aşk geçiyor..

Sonunu bilmediğin yolda ilerlersin yaa hani bazen amaçsızca, düşünmeden.. yok yok! aslında kaçmak için geri de bıraktıklarından.

Dalarsın labirent gibi sokaklara ve kaybolmak istersin.. hiç bulmasınlar seni, dokunmasınlar sana. Derler yaa kalabalıklar içinde yalnızlık çekiyorum diye.. işte son zamanlarda farkına vardığın en acı duygu budur.

Ve benimde farkına vardığım en acı duygu bu.. her sabah yüzüme taktığım mutluluk ifadesi yalancılığımın son noktası. Uyanmamla birlikte başlayan yalanlarımla kendimi kandırıp aslında avutup demek daha doğru olur çıkıyorum yola.. korkmuyorum yakalanmaktan çünkü karşılaştıklarımın çoğunun yüzünde de aynı ifade var. ve aşk… aşk en büyük yalan olmuş.. her düştüğü dudakta bir kez daha kirlenmiş! belki kalbe kadar inse temizlenecek.. ama hep dudaklarda kalmış. Sözden ileri gidememiş. Dökülmüş sokaklara, ayaklar altında ezilmiş..

İşte bazen düşünüyorum da yalnızlığımı.. Yalnızlığım belki de bundan!....
Bundan belki de uzak kalışım insanlardan..