Hep sonrasında anlaşılıyor gidenler. Ben lanetsiz vakitlerimi de gösteremedim sana. Göremeyecek kadar körleştiriyordu hayat seni. Benim aksime bir gün umudunu sürdürüyordun sen. Yine de o bir günün içine hiç giremedim ben. Yatağıma gidiyorum sevdiğim. Küllüğümdeki izmaritleri boşalttım. Yenilerine başlamaya hazırlanıyor ciğerlerimin iflahı kesilmiş taze nefesleri. Bugün seni ertelemediğim kaçıncı gün bilmiyorum. Sonuncusu olmamasını ümit ederek uzanıyorum hayata. Bir nefes daha eksilirken hayattan bir nefes daha seni düşünüyorum.
Seni düşünmenin nihayetsizliği yazılmış bana. Başım gözüm üstüne deyip kabulleniyorum varlığının can yakısını.
Sesime düğüm atan bir şeyler var bugün, kesiklerimi susuşlara dolduran bir şeyler. Avaz avaz çığlıklarımı içime yutkunduran bir şeyler. Söylenmeden geçecek yeni bir gecenin ardındayım yine puslu gözlerimle. Bir nefes zehrimden içime, bir nefes seni düşünmekten. Koy başucuma varlığını. Umudun yeniçerileri dolanıyor asiliğiyle içinde. Bu savaşı kazanırken bir yenilginin düşkünlüğünde bekliyor oluyorum ben seni. Elinde yüreğimin verimsiz bekleyişleri. Gözüme ilişiyor gözlerin. “kimdi” kısa bir dokunuşun kısa bir dokunuşu olarak kalıyor beyninde siluetim. Bir kimdi düşüncesinin kimliksizi. Ben O’yum diyorum. Sen gitmeden varlığına sıkı sıkı tutunan, gitme diye sana ağlayan, gittiğinde cümlelerine konuşan o sessizim. Ben oyum senin hiçbir şeyin olamayan. Lanetsiz vakitlerimi el açışı bol gecelere bağlıyorum şimdi. Duamın satır başında sen, satır sonunda sen. Âmin denilen bütün iç çekiş vakitlerimde bir defa olsun onu bana nasip et diyemeyen ben… Gitmeden küllüğümdeki izmaritleri boşalt sevdiğim yeni seni düşünmelere boşalsın ciğerlerim. Hadi…
umudun_güncesi yazından etkilenerek döktüm kelimeleri ilk teşekkürüm sana


LinkBack URL
About LinkBacks


Alıntı Yaparak Cevapla










