Nedendir? Kendine benzemeyenler ile savaşılır...
Nedendir? Hoşgörü, saygı, sevgi, denir de sevgisiz yaşanır...
Genellikle dildedir sevgi. İşimize geleni de çıkarımız nedeni ile göstermelik severiz.
Nedense çıkar SEVGİ’den de yücedir.
Genelde sevgi bilinmeden, öğrenilmeden, giyiliyor ya da giydiriliyor...
Anlamadığımız bir şeyi ne yaşar nede yaşatırız.
Sevgiyi anlamak için de soyunmak gerekiyor. Soyunmak ta kimsenin işine gelmiyor...
Anlamak, anladığını yaşamda sergilemektir.
Sevgiyi anlayabilmiş olan egosundan arınarak yaşamı da, çevresini de, işini de seviyor.
Sevgi dolu iletişimde en büyük eksiklik, içtenlik ve şeffaflık...
SEVGİ ‘de içten ve şeffaf iletişimin çok önemli olduğu ve devamlılığını sağlayacak içten gelen canlı, dürüst ve güçlü düşünebilme yeteneği de unutuluyor…
Sevgi düşüncedir. Kendisi kadar bir başkasını düşünebilmektir.
İnsan ne denli güzel, doğru, iyi ve yüce düşünüyor ise, o denli sevgi ile doluyor.
Toplumda ve ailede ki roller, ilişkiler ne düzeyde, ne yönlü ve içersinde çıkarsız sevginin niceliği düşünmeli. İlişkileri zaman süreci içersinde değiştiren ve kırgınlıklara, dargınlıklara hatta kavgalara varan davranışlara, ayrılıklara ve sonunda düşmanlıklara nelerin sebep olduğu unutulmamalı. İstenirse nedenler tarafsız ve uzun düşünüldüğünde SEVGİ’nin olmadığı, olamadığı anlaşılıyor.…
Bir de sever gibi görünen sevgisizlerde SEVGİ’nin olmadığı ve sevginin ikinci yüzü olan
“çıkarı için seven, istediklerini elde etmek için sevgiyi kullananlar ‘olduğu görülebiliyor. Beklentileri ve elde etmek istedikleri tamamlanınca ne seven ne sevilen nede SEVGİ kalıyor…
Çünkü SEVGİ varsa, iyilik ve güzellikler artar, çirkinlikler kayıp olur.
Zaman SEVGİ’yi azaltmaz, olgunlaştırır ve çoğaltır.
SEVGİ ‘ de “ BEN YOK, BİZ VAR” …
Değişik düşünce ve davranışların bulunduğu sevgi ortamında şartlanmışlığın getirdiği endişe, kuşku ve şeytani düşünce yok. Saflık, açıklık ve güvence var...
Bizi yanlış yola yönlendirecek “SEVGİSİZ” kişi ve kişiler yok...
SEVGİ dolu bir iletişimde, ( bakışta, gülüşte, temas edişte, anlatışta, davranışta ) meydana getirdiğimiz titreşimler ve bu titreşimleri paylaşmanın bitmeyen heyecanı var…
SEVGİ’ de;
Öğrenmek, Çalışma, fedakârlık, güvence, yücelik, bütünlük ve tevazu var...
Bencillik yerine dürüstlük, içtenlik, paylaşmak, yardımlaşmak var...
Suçlamak, kusur aramak ve tenkit etmek yerine olumlu anlayış ve anlatım var...
Küçümsemek, kızmak, kavga etmek gibi anlamsızlıklara yer yok...
Şartlar ne olursa olsun destek olmak ve yol göstermek var...
Bıkmak, usanmak, zordan kaçmak yerine, problemlerin birlikte paylaşılması, çözüm bulunabilmesi gücü ve anlayışı var...
Hiçbir şeyin yıpratamayacağı dengeli, hassas, duygu, düşünce, bilgi ve tecrübe
Alış-verişi var...
Bir diğerini kendimiz kadar düşünebilmek, kendimize tanıdığımız hakları diğerlerine de tanıyabilmek anlayışı ve davranışı var...
Yönsüz-sağlam bilgi, hoşgörü, tevazu, yeterli sabır ve çıkarsız saygı var...
Endişe ve telaş yerine, umut, coşku ve huzur var…
SEVGİ’yi kendi, öz sözcükleri ile ifade edebilmek var…
Bütün bunlar biliniyor ve yaşamda sergileniyor ise,
SEVGİYİ BİLİYOR, SEVİYOR ve SEVİLİYORUZ…
SEVGİ’de yaşam var. Hem de dolu dolu bir yaşam.
SEVGİ VAR İSE İNSAN VAR.
İNSANLIK VAR İSE, SEVGİ DOLU BİR DÜNYA VAR.
İNSAN ve İNSANLIK için SEVGİ ile dolu olarak yaşayan ve yaşatan bir dünyanın var olması dileği ile sevgiler...


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla

