Konu: elveda...

vurgun yemiştik bir kere
artık düzelmeyi bekleyemezdik ikimizde,olan olmuştu...
belki yolda karşılaşırız umuduyla son bir kez çıktım yine o sokağa.
yüreğim ve bedenim öylesine titriyordu ki gözlerimizin karşılaşma ihtimalini düşündükçe o yoldan geri dönmeyi düşünüyordum.
adım atmak ne kadar da zordu.biliyordum,şu köşeden dönünce çıkacaktı işte karşıma.belki gülümseyecekti bu defa.
belki de hiç birşey olmamış gibi devam edecekti yoluna.
bekliyordum...
yavaş yavaş adım atıyordum.belki geri dönmeliydim.bırakmalıydım birşeyleri kaderin ellerine artık,fazlasıyla zorladığım için böyle olmuştu zaten.
ama son bir kez bakmalıyım o gözlere.
güneşe ihtiyaç duyan bir çiçek misali hasret kalmıştım ona.
kendimden yoksun bırakabilme ihtimalim de yoktu üstelik,ben ona muhtaçken...
"bu kez de onun canı yansın" diyemiyordum.
desem,yine gözyaşları için de ona döneceğimi biliyordum.
hangi çiçek küsebilmişki güneşine...
ne kadar üzsemde onu,yine benim olacağı güveni ne de başkaymış.kaybettikten sonra anlayanlardanım bende.
son çırpınışlarında izin verseydim yaşamasına,belki böyle olmayacaktı hiç birşey...bunları düşünürken,birden baktım ki karşımda duruyor öylece.görmüyor beni,o kadar dalgın ki...
o gözler solmuş,parıltısı gitmiş...gülümsüyor olsa da anlaşılıyor içindeki ağlama hevesi.bir dokunsa karşısındaki,gözyaşları kendiliğinden akıp gidecek.
baktım...izledim son kez doya doya.
bu hale getirdiğim bir eserdi,ama paramparça.
ellerimden kayıp giderken,sıkmaktan öldürdüğüm ruhu can çekişiyordu sanki.
ellerimi yüzüme kapadım,göz göze geldiğimiz an.
geri döndüm,gidiyordum.geri dönüp bakmaya cesaretim yoktu bu defa.hızlandı ayaklarım..kaçıyordum sanki.
kalbim iki değirmen arasında eziliyor gibiydi.nefesim yetmiyordu.hep ondan çaldıklarım haykırıyordu vicdanıma.
"zaferinle övün"sesleri yankılanıyordu kulaklarımda.
dayanamazdım buna.koştum...herşeyi geride bırakacağım gibi onu da rahat bırakmayı umduğum, bu ayrılık trenine koştum.koltuğa atarken kendimi kan ter içinde.
gözlerim ıslaktı.zihnim karmakarışıktı.kalbim bana isyan ediyordu.sessiz bir çığlıkla yankılanacakken ortalık,bir kalkış düdüğü son verdi ağzımdan çıkacaklara...
sustum.camdan son defa bakıyordum,ona baktığım gibi.
"elveda" derken bütün geçmişime.sessizce el salladım tanımadığım herkese...


umudun güncesi

hangi çiçek küsebilmişki güneşine...

bu cümleyi sevdim.

hikayemsi olmuş
yüreğinize sağlık

"elveda" derken bütün geçmişime.sessizce el salladım tanımadığım herkese
elveda demek bazen güç bazen kolay herkesin bir elvedası vardır elbet tesekkürler...

elimi salladığımda hiç birisi geride kalmıyor ne yazıkki

hiç bir şey geride bırakılmaz...
sadece bırakılması umut edilir.ama yürekte kalır hep izler.
atmasını bilirsen "ne mutlu sana" diyebilirler anca etrafındakiler.
bu da bir yalanın son yaktığı cürüm olur bedeninde o kadar.
gerisi senlik,anlatması ise dile kolay.
hayır hiç birşey dile kolay değil,o kahkahaların ardında mutlaka birilerine lanet okuyan bir yüz saklı çoğu kişide.
çoğu kişi maskeli...
geri kalan bazıları ise sadece umut dağıtmakla görevli
dediğim gibi ; umut acıdan doğar.
+
teşekkür ederim yorumlarınız için.

fazlasıyla zorladığım için böyle olmuştu zaten.

bazen herseyi fazlasiyla oluruna biraktigimizi,bazen fazlasiyla sahiplendigimizi görüp hatanin nerede oldugunu buldugumuzu saniyoruz.Aslinda mesele oluruna birakmak ya da zorlamak degil.ßurada tek suclu olan "fazla" hersey fazlalastiginda bir yanlis dikiliyor karsimiza.Oysa ne var kararinda yasamakta hayati?insanin doyumsuzlugu,bencil ve vahsi yani buna müsade etmiyor iste.insan olmak keske iki ayak iki kol ve bir beyin olmaktan daha kolay olsa.degil iste öyle degil,hersey kararinda yasanmali bu hayatta.


bu yazina ogün yorum yazamamistim,cok güzel bir hikaye olmus melegim.tesekkürler

herşey kararlara bağlı olabilse keşke ablam...
o zaman gözümüzde yaş,dudağımızda buruk bir gülümseme olmazdı.
beklenenlerin adına,gerçekleşmeyenlerin adına.
teşekkür ederim yorumlar için

Çok GÜzel Bİr Yazi OlmuŞ Elİne YÜreĞİne Dİlİne Ve Tabİkİ Kalemİne SaĞlik . Eyvallah..