gözümden düşen damlalara sığmadı umutlarım bu defa
her hıçkırıkta sanki birer birer akıp gidiyordu ellerimden
ben gülmeyi özledim...kahkalarla değil,ben sevmem öyle çığlıkları.gülmek dediğin,içten olmalı samimi, ama bütün duygunu yüzüne yansıtan.şu sıralar yüzüme yansıyan hüznüm oluyor gülümserken. hep mağrur bir ifadeyi ardımda bırakıyorum bu defa her damla da.
ben kendimi özledim.yastığa koyduğumda başımı,bütün düşüncelerden uzak,yıldızlarımı seyrederken içime dolan umutla gülümsemeyi,rahatça gözlerimi kaparken,ne bir korku,ne bir tasa olmadan uyumayı özledim.
güne rahat kalkıp çiçeklerimi izlerken yeni çıkan tomurcuklarıma bir buse kondurmayı,gözüme vuran güneşe bakıp "yine güzel bir gün olacak" demeyi özledim.
umutlarım kayıyor ellerimden...
ben ise sadece bakıyorum akıp gidenlere,birini tutsam diğerleri heba oluyor.bakıyorum ardından sadece,yaslı bir gecede matem tutan bir anne gibi gözyaşlarıma sarılırken sadece bakıyorum,umutlarım....
ama...
öyle bir gelirki hayat,anlam kattıklarınıza teşekkür eden bu yürek,yine sarfeder sözlerini,umut dediğin kaybolmaz,ölmez ben ölmedikçe...
küllerinden yeniden doğar.bu sadece huzura duyulan bir özlem.bu bir iç dökme...gözyaşlarına sığmayanları buraya taşırmadan ibaret.gözyaşım değerli.gözyaşım "benim"...
sonuçta; korkular da benim umutlar da...![]()
umudun güncesi


LinkBack URL
About LinkBacks

Alıntı Yaparak Cevapla


