Konu: Sessizliklerimde Boğuyorum Kendimi

Sessizliklerimde Boğuyorum Kendimi

herşey değişti gidişinle
gözlerim yağmur bulutu
dokunsalar yaş akıyor derinlerime
sessizliklerimde boğuyorum kendimi
ve susuşlarıma küfrediyorum incitiyor yüreğimi
üzülmedim say,ağlamadım say
al götür benden yüreğini
hiç anlatamamışım ki sana sevgimi
ya da derdimi....
kız,bağar çağır bana ama
düşüncelerinde nefrete boğ ya da
git herşeyim git şimdi öylece....


ALINTI

Yarım Kalan Rüya

Tanrıya içten bir yakarıştı. Hıçkırıkları dinmek bilmiyordu. Asileşmiş ruhuyla,“Ne olur beni yalnız bırakma ’’diye haykırıyordu. Etrafındakiler bir telaşla “Azra,lütfen...kendine gel’’ diyerek, biraz olsun teselli etmeye çalışıyorlardı. Çaresizlik içerisindeydi. Dizlerinin dermanı kesilip yere çökmüştü. Sürekli “Hadi baba kalk artık,ölemezsin’’diye babasının yüzünü okşuyordu. Akın, dayanamayıp arkasına baktı. Uzun uzun onu seyretti… Cesaretini toplayıp yanına gitti. Uyması gereken kuralları yıkarak… Omzuna dokunup kulağına“Sen güçlü bir kızsın” diye fısıldamak istemişti. Onun için çok uzaktı böyle şeyler. İnsanların gözyaşları da bir o kadar değersizdi… Görevine geç kalmıştı. Gidip gitmeme savaşını verirken, Azra’nın derin bakışları üzerindeydi.İlk defa ellerinin üşüdüğünü,vücudunun titrediğini fark etmişti. İlk defa varlığı, o karmaşıklık içerisinde hissedilmişti. Kısık bir sesle“Siz kimsiniz?”diye söylendi. Durdu… İrkildi... “Şey..ben…”diye tutulup kaldı. Ne söyleyeceğini,nasıl konuşacağını unutmuştu adeta. Azra’nın gözlerinde, kendisini seyrediyordu. Oysa biraz önce söylemek istediklerinin arkası kesilmiyor, sabırsızlanarak ağzından dökülmek istiyordu. Azra ısrarla“Babam nasıl öldü? Gördünüz mü?”dedi.Akın sustu… sustu…. Ama bir taraftan da kendisini hangi isimde tanıtacağını düşünüyordu. Ya tekrar sorarsa?... Bir korku kaplamıştı içerisini… Kendisini toparlayıp bütün gücüyle“Azra ,eve gidelim mi?”diyebildi. İsmine büyülenmişti. Sanki kendisini çok uzun seneler tanıyormuş gibi davranıyordu. Azra, bunu beklercesine,hiç tereddüt etmeden“Evet” dedi. Uzun saçlarıyla başını omuza dayadığında içinden bir şeyler koptu. Sıcaklığını hissetmişti. Soğuk kalbini ısıtmıştı.Sessizlik içerisinde evin yolunu aldılar...

Bütün olanlar, çok tuhaftı. Akın , nasıl olduysa insan gibi davranmayı öğrenmişti...
Azra daha kim olduğunu bilmediği esrarengiz birisine , bütün duygularını teslim etmişti.

Belki de yorgun düşmüş bedeni hiçbir şeyi düşünmüyordu.Başına gelecekleri bile…..

Sessiz geçen kısa bir yolculuğun sonunda eve geldiler. Akın’ın düşünceleri,beynini kemiriyordu. Suskunluğunu bozup konuşmak istiyordu. Ama nasıl? Tanımadığı bir ev, yaklaşık bir saat önce tanıdığı alımlı bir kız vardı karşısında. Azra derin bir iç çekti. Hala babasının kokusunu almaya çalışıyordu. “İçecek bir şeyler alırsan sevinirim” diyerek odasına çekildi. Bütün duvarlar fotoğraflarla kaplıydı. Doğum günü, mezuniyet ve anlayamadığı birçok anılar. Hepsi de Azra’nın mutluluğunun aynasıydı.
Köşedeki duvarda asılı olan yazı.

“Ölüm her an kapını çalabilir”

Akın bir an suçluluk duygusuna girmişti. Kapıyı çalan kimdi? Heyecanlandı; Odadaki eşyalar gözünde büyümeye, dönmeye başlamıştı. Bu evi terk etmeliydi.“Hayır… Olmaz… Azra… O ne olacak? Aman Tanrım… Ben ne yapıyorum?”diyerek duygularıyla savaşırken bir o kadar da evin büyüsüne kendisini kaptırmıştı.



ALINTI

Sevgilim Sevgi Kim?

Bir gün bir otobüs durağında karşılaşmak istemedim onunla. Bir barda otururken, hafif çakırkeyifken ve sevmeye en hazır olduğum andayken görmek istemedim onu.Farkı-nda değildim, olmak istemedim.

Oysa umumi bir tuvalette de tanışabilirdik. Bayanlar ve bayların en katı biçimde sınıflandırıldığı yerde, bir lavabo önünde öpüşebilir, şarkılar söyleyebilirdik. Elbette istemedim.

Çünkü ben en saklı yerimde gizledim onu. Bir gün, bir yerde değil, dünyanın en güzel yerinde ve en özel gününde tanışmak istedim.İlk görüşte aşktı yazdığım senaryo ve orada elbette şimşekler çakmayacak, fırtına olmayacaktı. Ben en güzel halimle çiçeklerle dolu bir yolda, saçlarımı savura savura yürürken -o güne kadar saçlarım uzayacak ve zayıflayacaktım- birden yüz yüze gelip, birbirimize gülümseyecektik. Yıllardır beklediğimiz gün geldiği için Tanrı`ya şükredecek ve elbette ömür boyu mutlu olacaktık.

Hep filmlerde mi yaşadım ve hayatımın da bir fragman kıvamında mı olmasını istedim, bilmem. Şimdi seni yanıbaşımdayken farkedemediğimi anladığım bu günde, aşk neydi diye düşünüyorum. Gözümün önüne ben hastayken başucumda beklediğin sahne geliyor. Oysa ben hastayken aşık olabileceğimi düşünmemiştim.

Yağmurlu bir günde, yerden bulduğun sopaya taktığın montunla bana gördüğüm en güzel şemsiyeyi yaptığın günü düşünüyorum. Oysa ben güneş çıkmadan aşık olamazdım.

Ve son kez yüzüme bakıp, hep beni beklediğini söylediğin günü hatırlıyorum. Oysa ben aşkı bambaşka bir dünyada bulacağımı düşünmüştüm.

Ben aşkı hiç aramadım ki..

Şimdi hayatım boyunca beklediğim bir filmi kaçırmanın acısıyla, bu koca hayatta kendime ellerimle biçtiğim figüran rolünü oynuyorum. Ve bir gün, bir yerde -bu kez seninle- tekrar karşılaşmayı bekliyorum.


ALINTI