Konu: Keşke!..

Yazamıyorum artık.Oysa ne çok severdim kelimelerle oynamayı, ne çok severdim seni satırlara anlatmayı,yüreğimi onlara akıtmayı…
Kalemim söz geçiremez olmuş kağıda…
Aslında yerinde olmuş biliyor musun ?(!)
kan kırmızısı gözyaşlarım akmaz olmuş mesela (!)
Aynadaki gözlerimden bakışlarının izleri silinmiş ; korkmuyorum aynalara bakmaya(!)
Saçlarımı tararken bir zamanlar gezinen ellerini incitmekten de(!)
Her gece seviştiğim hayalini de almıyorum artık odama(!)
Ne çok şey değişmiş son yazdığımdan bu yana…
Zaten kayıp bi AŞK’mış yitirdiğim…Hiç bulamadığın sevdanın peşine ağlanmazmış öğrendim…
Sen bile değilmişin sevdiğim,ben düşlerimde yarattığım SEN’i sevmişim…
İndirdim artık semadan ellerimi ; Seni dilemeyi bıraktım(!)
Güneşimin üstünden siyah perdeyi de kaldırdım(!)
Yeniden huzurun yeşili , mavinin umudu damladı içime,
yeniden acısız vurmaya başladı kalbim göğüs kafesime
Yaşamın tadına vardım bi kez daha(!)
Sokaklarda sek sek oynayan küçük kıza özlemim dindi(!)
En baştan dünyaya da gelmek istemiyorum artık,kaldığım yerden devam ediyorum nefes almaya (!)
Keşke çok daha önce bitseydin (!)
Keşke hiç gelmeseydin(!)
Keşke bu kadar çok keşke dedirtmeseydin!...

her biten aşk keşkelerin esiri olamk zorunda mı...ve sevdiğimiz,tanığımız ya da tanıdığımızı sandığımız kişilikle ayrılıdığımızda karşılaştığımız kişilik ne kadar farklı öyle değil mi?

yüreğinize, kaleminize sağlık çok hoş olmuş paylaşım için teşekkürler...

CHeeR_LeaDeR tarafından gönderildi.

her biten aşk keşkelerin esiri olamk zorunda mı...ve sevdiğimiz,tanığımız ya da tanıdığımızı sandığımız kişilikle ayrılıdığımızda karşılaştığımız kişilik ne kadar farklı öyle değil mi?

yüreğinize, kaleminize sağlık çok hoş olmuş paylaşım için teşekkürler...

Tşk. ler...







Keşke ölmüş olsaydın. Keşke gidişin sonsuzluğa olsaydı. Yine bu kadar acı çeker , yine bu kadar yasını tutar , yine sana bu kadar sadık kalır , yine seni bu kadar deli özler , yine seni bu kadar sınırsız severdim.
Keşke ölmüş olsaydın… En azından beni severek ölmüş olman gerçeği mutsuzluğuma ilaç, gözyaşlarıma mendil olurdu.
Keşke ölmüş olsaydın… Yüreğin son an’a kadar benim için çarpsaydı.Ve ben bi gün mutlaka - öleceğimi - sana kavuşacağımı bilerek o gün için yaşasaydım.
Keşke ölmüş olsaydın… Senin yerini bilerek – mezarında – ziyaret edebilseydim. Dualarım dönmeyeceğini bile bile dönüşün için değil de ruhunu huzurlu tutabilmek için olsaydı. Ve her duamın sana ulaşması ile sana olan aşk’ımın gerçekliğini , sonsuzluğunu , büyüklüğünü hissedebiliyor olsaydın.
Keşke ölmüş olsaydın… İçine baktığım zaman eridiğim gözlerin aynı parlaklığı ile başka bir çift göze bakmak yerine toprakla dolsaydı. Ellerin başka bi bedeni sarmak yerine toprağa dokunsaydı.
Bak bir yıl oldu. Tam bir yıl. Koskocaman , sensiz , soğuk , yalnız , karanlık , kahır dolu geçen bir yıl…Acında , hasretinde , aşkında , özleminde en küçük bir azalmanın olmadığı koca bir yıl.
Nefeslerimin hançer olup olup battığı , gözlerimin içten bi gülümseyişe hasret kaldığı , başımı yastığa koyup rahat bi uykuya hiç dalamadığım koca bir yıl….
Seni düşünmeden tek bir an’ımın geçmediği , sesini bile duymak adına her şeyi feda edebileceğim , seni görebilmek için dünyayı yakabileceğim , umutlarımı yitirdiğim,dile kolay tam bir yıl…
Kaç yıl daha geçecek böyle kimbilir? Ve ben kaç yıl daha dönmen için dua edeceğim?
Dua etmek için bile artık çok geç olduğunu bilerek…
Kimbilir senin için kaç şiir daha yazacağım okuyamayacağın. Kırılan hayallerimin parçalarını toplamam kaç yıl sürecek kimbilir?
Sen başka evlerde,başka şehirlerde,başka kollarda tutunup hayata sımsıkı,en içten kahkahalarını atarken,ben kaç yıl daha gözyaşlarımın görünmesinden korkarak köşe bucak saklanacağım…


“ Birini sevmişsindir geçen yıllarda
Açık bir yara gibidir hala
Hala çok özlersin O’nu
Ağlayamazsın…”

Hiç iyileşmeyecek yaramsın benim.Hep bi yerlerde kanayacak. Ve şaire inat ben hep ağlayacağım…

Geçen yıl bu vakitlerdi işte.Tam bu vakitler…
SEN Gittin…
Ben Bittim…
Ve içimdeki çocuğu gömdüm ilk önce…
Keşke ölmüş olsaydın!..
Ve ben mutlaka bir gün sana geleceğimi bilerek o gün için yaşasaydım…

Keşkeler uzak olsun dilinize ...

ama

Oysa

yazmalısınız...



resime de bayıldım...

(_KaLPSiZ_) tarafından gönderildi.

Keşkeler uzak olsun dilinize ...

ama

Oysa

yazmalısınız...



resime de bayıldım...

İi dileklerin için , vakit ayırıp okuduğun için tşk. ederim Kalpsiz...
Sağol

yazmaya devam edersen ben vaktimi harcamaktan keyif alacağımdır

Neden Gittin BABA?
Neden bıraktın minicik ellerimi?
Onların acıları tutmalarına neden izin verdin?
Ben neden yalnız,sevgisiz büyümek zorunda kaldım?
Neden senin şefkatini,sıcaklığını yabancı kollarda aramak zorunda kaldım?
Neden gittin BABA?
Bak büyüdüm…
Kocaman bir kız oldum…
Ama umutlarım büyümedi benle birlikte,yüzümdeki tebessümde…
Bak ağlıyor kızın…
Gözünden sakındığın minik kızın ağlıyor…
Yüreğim acıyor BABA…Rüyalarıma da gelmiyorsun ki..
Bari orada dertleşsek,bari orada öpebilsem seni,omzuna yaslanıp ağlayabilsem,sen de saçlarımı okşasan…
Teskin etsen beni durulsam…
Neden Gittin BABA?
Neden yarım bıraktın beni?
Neden hayatın acımasız,çirkin,berbat yüzünü göstermedin bana?
Bana AŞK’ı neden anlatmadın?
Öyle bi çelişki ki AŞK; ruhum yanarken bedenim üşüyor BABA…
Öyle nankör ki AŞK;uğruna can versen bi teşekkürü esirgiyor…
Öyle beter ki AŞK ; gözden yaş,yürekten kan akıyor BABA!
Sahi sen bir tek annemi mi sevdin?
Bir tek o muydu senin AŞK böceğin?
Sen de çok mu acı çektin AŞK yüzünden?
Ben çok sevdim BABA…
Hayatımdan vazgeçecek kadar çok…
Kendimden vazgeçecek kadar çok sevdim…
Ama bak şimdi ağlıyorum…
Yüreğim acıyor BABA…
Sen yanımda olsan bu kadar zor gelmezdi yaşamak…
Sen sevgiyle sarsaydın beni bu kadar aç olmazdım sevgiye ve yanlış sevdalara tutunmazdı zavallı ellerim…
Çaresiz hissetmezdim bu kadar kendimi…
Yalnız da…
Biliyorsun değil mi biz hiç senle kırlara çıkıp çiçek toplamadık.Belki ondandır çiçekleri sevmeyişim…
Sen hiç bana oyuncak da alamadın belki ondandır bi yanımda büyümemiş bi çocuğun hep var oluşu…
Sen hiç “Bebeğim” demedin bana belki ondandır bu kelimeye zaafım…
Şimdi büyüdüm BABA!
Ve dertlerimi büyüttüm,yalnızlığımı,çaresizliğimi,umutsuzluğumu,karamsarlığımı,kahırlarımı,isyanlarımı büyüttüm…
Sorularımı sorgularımı da…
Merak ediyorum BABA…
Bir babaya BABAM demek BABACIM demek nasıl bişii?
Evet,ben sana diyorum bunları ama gözlerine bakarak değil,boynuna sarılarak değil,sen beni sımsıcak kucaklarken değil…
Merak ediyorum BABA…
Bir babanın kızının saçlarını okşayarak onu teselli edişini…
Vee en çok neyi merak ediyorum biliyor musun?
Bunu sana şimdiye kadar soramamıştım…
Şimdi sormak istiyorum cevap veremeyeceğini bilsem de sormak istiyorum…
Benim beyaz gelinliğime kan rengi al’ı kim bağlayacak BABA ?..

Nefret ediyorum artık ; herşeyden,herkesten,hayattan,aşktan bile…
Bilirsin;hâlbuki ben AŞK’a aşıktım.Umudumdu “O”.Anlamıydı hayatımın.Bazen hüzünlerimin gözyaşıydı ama en çok tebessümün,kahkahamdı…
……..Yalnız kalmak istiyorum.Bir başıma herkesten,her şeyden uzak…
Belki en yücede sönük bir yıldız belki bi okyanusun enginin de ama yalnız…
Kimse olmasın yanımda sen bile…
Yalan aşk’ını da istemiyorum yüreğimde benimle beraber gelmesin o.Yalnızlığımı da kirletmesin bedenimi ve ruhumu kirlettiği gibi!


Korkmak istiyorum;
Ama senin sevdanın getireceği felaketten değil,ellerinin bedenimde gezinişini unutmaktan değil,bu kadar iyi bir yüreğe sahip oluşumdan korkmak istiyorum.
Yalnız kalmak istiyorum…


Çaresiz kalmak istiyorum…Tutunacak dalım olmasın varsın kırılan dallar daha çok acıttı canımı.Hâyâl kurmakta istemiyorum.Bi şeyleri beklemekten de nefret ediyorum artık!

Sen de GİT! Beni kör bir kuyuya bırak da git!
Karşıma hep kötü şanslar çıkaran kaderim beni oradan çıkaramasın hiç!
Şansın her türlüsünden de nefret ediyorum!..


Nefret Ediyorum Sen’den!..
Beni doğurduğu için annemden de…
Çiçeklerden böceklerden de…
Hayattan nefret ediyorum!..

Ölmek istiyorum belki ?..
Belki yalnız bıraktığı için kızdığım babama gitmek istiyorum…
O yaşadığım korkunç sevdaların acılarını onun koynunda yok etmek istiyorum belki…

Yaşantımızda; ´keşke´ ve ´eğer´ ne kadar olursa olsun sorun yok bence. ´rağmen´ leriniz tükenmesin yeter ki... !!

Bazen KEŞKE demek için bile geç kalıyoruz, nasıl keşkesiz bir hayat olabilir ki?
Ama, hata yapmamak için mantıklı düşünmeyi başarabilirsek hayatımızdaki keşkeleri epey bir indirgemiş oluruz.

keşkeler her zaman olacak hayatımızda...çırpınışlar faydasız
tesekkürler...