Konu: Katı bir “ES” le bitti bu şarkı…

Yokluğun soğuk bir savaş gönlümde...
Seni beklemekten vazgeçiyorum.

Uzayan tutsaklığımda,dalgalanan esaret bayrağının altında,dökülen kanda boğuluyor gülüşlerim...

Üzerine çığ düşmüş beklentilerimin hareketsizliğinde,umutlarımı birbirine çatıp duruyorum.

Kalemimde ölü şairlerden hırsızlama harflerle,tekil cümleler kuruyorum acılarla uyumlu...

Saçlarımda kelepçesi hükümlü rüzgar...
Savruluyorum.

Yine dalgın gemiler geçiyor ıslak gözlerimden...

Gün yüzünü dönerken geceye,düştüğüm tepelerine yeniden tırmanıyorum,
kendi mazoşist duygularımla...

Herkes uyurken düşlerine, ben sevilmediğimin altını çiziyorum, parantezi bol satır aralarında...

Çizdikçe çoğalıyor yalnızlığım.

Yine dalgın gemiler geçiyor ıslak gözlerimden...

Senin için bir dalgınlık daha tutuyorum aklımdan...

Nikotine kesmiş verem kokulu odamda; (d)alıyorum bir fincan kahveyle sensizliği, kırk yıl kalasın diye hatırımda...

Hüzünlü yaz(g)ılar baskı kurarken sürgün yanlarıma,tenimde unuttuğun yangınlarda ısınıyor sözlerimin sahte sahipleri...

Oysa sana (k)aralamıştım tüm bildiklerimi...


Kararlı yürüyüşlerde ıslıkla çalınan marşlara eşlik etmiştim, aldırmadan tel örgülerin yırtıcılığına...

Yeni bir ülke kurar gibi anlatmıştım umutlarımı.
Şimdi kararlı adımlarıma yılgınlık dayatan sevdanın sus işaretiyim.

Kimse bilmez kederden kanayan,ağır yalnızlığımı...
"Acıların ağır abisi" demiştin bana.

Kim hesaplayabilir ki gönül kırıklarımın hacmini?

Kıldan ince hasretimin keskinliği ve atomdan ağır sevdamın yok edici yakıcılığında, bir ben biliyorum gecelerin bitimsiz uzunluğunu...


Yazmakla tamamlayamıyorum kendimi...
Bana bile kendini anlatamamış ben’i anlatıyorum sana.
Olur da anlam bulurum diye yüreğinde...
Anla(ya)mıyorsun.

Bu yüzden seni beklemekten vazgeçiyorum.

Sus-konuş vardiyalarında,sinsi ağrılar çörekleniyor göğsümün sol cenahına...

Ve duman çöküyor bu yüz duman...

İçimde ayaklanan en militan duygularımı kelepçelesem; bu aşk terörden kurtulur mu

Bu büyük yıkımdan ağrısız günler çıkarmı?
Çıkmazındayım işte!...

Bu yüzden seni beklemekten vazgeçiyorum.

Artık çek işvebaz bakışlarını gözlerimden...
Sesini sesimin üstüne koyma...


Ya öldür beni!
Ya da yaralı bırak seni sevmeler ülkesinde...

Vazgeçmekten başka işim kalmadı benim.



İçi doldurulmamış bir sevdanın boşluğunda seni kaybettim.
(d)arlandım.

Katı bir “ES” le bitti bu şarkı…

Susuyorum.








Alıntı

- içli nağmeler kadar sevmiştim.. /ama bitti -

saçlarıma lastik toka ile iliştirdiğim
umutlarımın peşindeyim..
oysa temiz kalsınlar diye
şemsiye açmadım
sarı sonbahar güneşlere çıkarmadım
..yakılmasın
yanılmasın
sarı hüzünler olmasın diye


oysa
..yıldızlı pekiyiler tutmuştuk
kayan siyah gecelerin şansına

bu kapkara şehri ağmağan edip giderken,
..elim yüzüm incinmişlik kirinden görünmüyorken,
nihavend makamında
bir suskunluk besteletmiştin ya hani..
şimdilerde
bağdaş kurmuş dilimde, dört başı mamur
..türküler söylemekteyim

..artık
bana ikram ettiğin
dibi tutmuş hayat yemeğinin
"yanık" yerini sana bırakıyorum..

"Hoşgeldim Hayat.."

- Mavi bir sevdanın etek uçlarına kıvrıldım... Azad edin beni... -

geceye yaslandım
..seni düşledim
iki dirhem bir çekirdek sensizlikler peşimde
koyuverip gitmek geçiyor aklımdan nicedir
saçlarına ak düşmüş bir sonhabar ellerimde

oysa...
gözlerinin buğusunda demlemiştim ince belli acıları...

hep hüzün
..hep hazan
ve hep kanayan
mavi bir yalnızlığım şimdilerde

- Sensizlik ve sessizlik bir it gibi paçalarıma yapışsa da... Avaz avaz sus/larımdan ve çığlıklarımdan tut beni... -

"Sebepsiz duruşunu seviyorum hayatımdaki..."

Çok fazla dağıtabilirim içimden geçen tadın damağımda bıraktığı yalnızlığı ve belki hiç olmamışçasına yazabilirim aklımdan geçenleri...
Kime ne?

Tahta masanın birkaç parçaya bölünmüş düşünce ağından kurtulalı, aslına bakarsanız fazla zaman da geçmedi.. Duvardaki yüzlerden biri değildi gece'm.... ve altına fark ettirmeden düşürdüğüm gölgem, 'artık' bir yılın kalanı değildi...
Varlığınla rahatsız ettiğin bir teni, varlığından söküp atmak bazen anlamsızlaşsa da; yıktığım her hücrenin yapı taşları bana ait...
Gökyüzüne bakmalı, aylak aylak dolaşıp tenlerin mahzenlerine girmeli ve biraz da soluklanmalı... Bir sigarayı yakmak kadar lütüfkâr bir geceyi kollarının arasına alıp sıkıca sar(ıl)malı...
Sana ne?

" Kim kaybettirdi kadınlığını dudaklarının arasından? ... ve yokluk hangi iklimin kanatlarına kazıdı, aynadan tenine düşen çocuksu bakışlarını?
Sen sadece sarıl..."


Çok az da olsa mırıldanabilirim senli satırları... Ya da sayıklayabilirim bunalımlı duruşlarını hep bir sigarayla anımsadığım...
Size ne?


Siyah ve loş bir akşamın masama uzanan elini tutunca başladı bu yolculuk... Ben kimim? sorusunun altına saklanmış tanınma dürtüleri ikimizin de bakışlarındaydı... Önce bakmış sonra da yıllardır benimle bütünleşmiş bir hikayenin renklerini sektirmeden sıralamıştın... Sonrası kopuk kopuk da olsa mısraların sarhoşluğunda sıralanan saat dilimleri... Uzun aramalar, iyi geceler tonunun mahremiyeti sarsan dokunuşları, kaybedilmiş koca bir yılın düzensiz hesapları ve amansız bir uyku...
Sen beklenmeyensin, biraz da bundan ya sana olan tutukluğum, dizlerimin bağını kahkahalarla eş değer tutan...
Hiç kimse bilmesin...


" Uyandığında fısılda göz kapaklarıma.. ve sakın öpüp gitme."


Bu uzun bir soluk.. Nerede bırakacağımı bilmediğim.. Yılın ilk karını avucuna almak gibi... Ya da başlayan bir soğuğu içine çekmek gibi...
Yalnızlık mı, o sadece küçük dikdörtgen kutunun ağırlığı kadar içimde... Dumanına bırakınca dudaklarımı dağılıp gidiyor her kelimenin haylaz dokunuşunda...


" Uyandığında omzumda bırak dudaklarını ve sakın gitme..."

" Uyandığında fısılda göz kapaklarıma.. ve sakın öpüp gitme."

Kal yanımda...
Yazamadım bir şey hepsi çok güzel...

" Uyandığında omzumda bırak dudaklarını ve sakın gitme..."

Zaten istesende gidemezsin..
Gitsen de ben de kalmaya ben de var olmaya devam edeceksin!
Paylaşım için tşk.ler kalpsiz