bir geri bırakmışlığın zaferiydi yüreğindeki...
bu zamana kadar hep ondan yakınıyordu.sessizce gözlerinden fışkırıyordu laneti sanki.yanına yaklaşmak imkansız,dokunsan sanki patlamaya hazır bir bomba gibiydi önceleri.
bugün hüzünden paranoylar yok.bir gerçekliğin dibe vurmuş hali işlenecek.ağıt yakıla yakıla.
belli belirsiz beni izleyen gözler vicdanlarına göre kahkaha atacaklar.bu gün mübarek bir gündü değilmi?
açtım ellerimi rabbim sabır ver...
bu seferde geri çevrilecek adım gibi biliyorum.sonsuz bir işkenceyi sonlandırmak üzere bu beden.
hep ulaşamadıklarıma konuk oldu bu yürek,aradı taradı daha iyisini bulamadı.en kötüsünü kabullendi sözcüklerin ama en beğenilen de onlar oldu.
bir yolun sonunda bağlaçlar eklenirken birer birer zincilere kendim,bana uzak en uzak bir yerdeyim bu gece.
bırak dokunma bana.ellerinden gözlerine kadar teker teker öptüm her santimi bir yürek vardı avuçlarının içinde kuş tüyü yastığa emanet edermişcesine aldım avuçlarından.
gözlerindeki sevgiyi kalbime ateş edindim,sonunda yanan ben oldum sadece.su diye beklediğim sevginin, bir damlasını nasıl esirgedin ben yanarken hayret ediyor yüreğim.
oysa o kül olmaya razı gelmişti seninle,ateşe kendin verdin.
bu bir zafermidir...
bir huzurmudur...
adını ben koyamadım,geri çektim sadece kendimi gözyaşları içinde.yollar hep uzaktı şimdi bir adım bile çekilmez oldu bedenimde.öldüm,leşimi tekmeliyor sanki bir çöplükte...
ruhumun kanatları kopmuş kanıyor yara içinde.
beni izleyen gizli gözlere emanet ettim sanrıları.küllerinden geri doğmaya cesareti yok.
sağa sola bakıyorum....kanatlarım nerede ?
umudun ....


LinkBack URL
About LinkBacks

Alıntı Yaparak Cevapla







