Mecnun Ve Bülbül
30 Haziran 2008
Bilir misin niye bu kadar hüsran var ? Uzattığın eller neden bırakılır.Niye bunca göz yaşı ? İşte ben bilirim ama söyleyemem ağlarım anlatamam.Bir seldir gelir derinlerden,
Önünde gözler vardır akar bedenden,

Yaralı bir bülbül misali ellerimde kanı damlar Ağlarım ulaşmaz,yaraları kapanmaz o güle aşkından harap bitap damlayan kanları bile yazar gül diye bana mı kalmış söylesene sarmak bırak der yaram kanasın aksın ölümde saadet acıda saadet,Ne çırpınır ne kaçar at der beni sevgilimin koynuna ölüm bile onun elinden güzel.bu şerbet bana hayırlıdır.Yazmadıysam kanımla adını toprağa,Yıldızlarla geceleri arşı alaya dilenmediysem geceleri ulaştırmadıysam hakta alaya ne anlamı var canımın ömrümün.İçimdeki ateşi ancak bu közler sevgili közler,şimdi ağlarım bilir misin onun göz yaşları bile yoktur benim dilim vardır haykırırım onun dili bile yok ben boşaltırım içimi o susar sustukça güzel kokar acıdıkça canı, güzelleşir.bide erken kopartıldı mı işte hüsrandır hayatı kimse anlamaz benden başka sesini duymaz boyun büker aleme,Ben mesudum ölümle de yaşamla da, Ya sen insan oğlu. Sorma ey bülbül ben şakırım senin gibi nede kanımı akıtırım ağlarım gecelerimde gündüzleri silerim gözlerimi.İçimde koca bir yürek ki Rahmanın nazar gahtı dır bilir misin içine neler, neler sığar siyahlar beyazlar matemin renkleri kimi zaman renklerim cümbüş alemi.Gönül sancın benimdir bilir misin kalemler seni yazar,Mecnunlar sahrada yıllarca farklı Leylalar için kumlara sarıldı bilir misin Leyla dedikçe çöller inledi,Hayvanatı ağaçları dikenleri Leyla bildi.Bir gün bile istemedi acısı dinsin diye yanık çöllerin bağrında sıcak hissetmedi soğuk gecelerinde yüreği titremedi.Göğsünde hapis bülbül vardı senin gibi uçamazdı teperden yuvarlandı Leyla diye,Göğe anlattı yere anlattı cihanı ağlattı.Kırmızı güller arasında tek sarı gül vardı oda Leyla idi mecnun ulaşmak için bütün güllerin dikenlerine dolaştı kanadı,gül o denli kokuyordu ki mecnun çölden almıştı her nefesinde kokusunu şimdi güle bir ramak kalmıştı uzattı ellerini alacaktı ki vazgeçti sarı gül Mavi oldu mecnun yine çöllerdeydi şimdi ne Leyla’yı tanırdı ne kendini,Ayaklarına gelen Leyla -Ben geldim kasem. diyince sen kimsin dedi, ben Leyla diyince olamazsın dedi sen Leyla’ysan ben kimim yok ben Leyla değilsem ben kimim dedi. Sarıldı kumlara Leyla diye sarıldı Gecelere sarıldı Leyla diye yıldızlara sarıldı Leyla diye en sonunda sarıldı Rabbine sahibine. İşte bülbül biz insanlar böyleyiz Kanarız Kanatırız bilmeyiz çoğu zaman sevdanın asıl sahibini.Ey Ya Rabbel-Alemin bizleri de senin yolunda hayırlı aşık eyle. .. İ.U.EROL