Konu: anlamadığını biliyorum...

Hayatıma bir kement atıyor varlığımı mecbur tutanlar. Unutturmak için çabaladığım her köşe başından yakalanıyorum bakışlarımla. Kendimi silip yok etsem bir silginin beyazlığında. Anlamadığını biliyorum. Anlamak istemediğini. Sen demiştin ulaşmak istediğinde her şeyi yapar insan. Yeter ki istesin. Ben kaybolup giderken bu kalabalığın içinde yalnızca senin ulaşmanı isterken kayıplığıma anlamadığını biliyorum. İki nokta üst üste koyup anlamsız cümleler kurmuyorum bu yüzden. Bu yüzden yüzümü gerip rüzgârın serinliğine senden gelecek telafileri beklemiyorum. Her şeyi bilerek başlıyorum varlığımın anlamsızlığına. Sana kendimsiz bir hayat adıyorum. Farkına varmadan elinin tersiyle gönderiyorsun…

büyümenin güçlüğündeyim. Şu yaşıma geldim de hala çocuk gibi inanıyorum her söylenene. Çok mu safım sevdiğim yoksa hayat mı acımasızlığına katıp karıştırdı bedenimin anlaşılırlığını. Neden ketum kalıyor sözler dilimin ucuna kadar yaklaşıp da. Yıldızları üzerime seren göğe bir sitem gibi bırakıyorum gözlerimin nemini. Kendimi susturuyorum. Anlaşılmayacağını bilirken anlatır olmak saçma geliyor. Çocuklar bekçi gibi dikiliyor önüme. Beni tanımak isteyişlerinden mi yüzümün çizgilerine takılışları?

neden unutamıyorum hiçbir anıyı.

Kaçtığım yerde kendimi ele veriyorum. Yüksek bir binanın üzerinden sarkıtıyorum ayaklarımı. Boşluğa düşüşünü izliyorum bütün karamsarlıkların. Boşluk, sen, ben… Kaçamıyorum

senden gelecek telafileri beklemiyorum...

Belki de bekliyorum.Ama kendimden saklıyorum bunu.Gurursuzlukla suçlanmamak adına.Aşk'ta gurur yoktur felsefesine olan inadımın aksine ilk defa gururlu olmak adına gidişini izliyorum.Dönmeyişinin adımlarını atarken sen gidişinle ben çok geç olduğunu bilsem de yine senin için ellerimi sema'ya açıyorum...

Tşk.ler Tuhafım.Emeğine,yüreğinde barınan sevdana sağlık..

özledim yazılarını ve açıkçası az geldi satırların hislerini o kadar sakin dile getiriyorsun ki ,ılık bir su gibi akıp gidiyor kelimelerin zihnimden.

Yıldızları üzerime seren göğe bir sitem gibi bırakıyorum gözlerimin nemini.

burasını sevdim.Ellerine,kalemine sağlık diyorum bekleriz yenilerini ve bi de şiir de yazmayalı çok oldu

teşekkürler.

Yüksek bir binanın üzerinden sarkıtıyorum ayaklarımı. Boşluğa düşüşünü izliyorum bütün karamsarlıkların. Boşluk, sen, ben… Kaçamıyorum
işte bu benden bir durum korkuyorum bende atlıyıp düşecegim bir gün

resital_007 tarafından gönderildi.

Yüksek bir binanın üzerinden sarkıtıyorum ayaklarımı. Boşluğa düşüşünü izliyorum bütün karamsarlıkların. Boşluk, sen, ben… Kaçamıyorum
işte bu benden bir durum korkuyorum bende atlıyıp düşecegim bir gün

aman sakın
teşekkürler okuyan dostlara. şiir yazdım ama yayınlamak biraz gecikecek...

kendimi ele verişlerim sürüyor.boşluğa uzanmışken ayaklarım düşüncelerimi de sarkıtıyorum ve sakin bir yere oturtuyorum varlığımı. gülümseyişimi unuttuğum aynadaki yüzüme buruk bir tebessüm iliştiriyorumn. annemin gözlerine uzanıyor gözlerim. tereddütlü bir soru dökülüyor dilimden "anne ben neden güle miyorum?"

sorumun ardında cevapsız kelimeleri gizleyen duymazlıklar. kim gülüyor ki derinden der gibi. oysa duyuyorum içten gülüşlerini, kahkahalarını insanların. eksik kalan parçayı bulduğumda güler miyim dersin siyah?

sanmıyorum der gibi bakıyorsun ötelerden. evet bende sanmıyorum. şimdi yalıtımlı duvarlarımın arasına gizlenen maziyi silip atmaya çalışıyorum beynimden. yok olup gidecekmiş hepsi. başucumda ilaçlarım, beynimde çivilenmiş anılar bugün olmazsa yarın ama birgün mutlaka unutacağım biliyorum. kendimi ve anıları....ayaklarım sarkıyor yine boşluğa...kaçamıyorum

dağarcığımda; siyah

anne ben neden güle miyorum?