Konu: Bir Yelkene Koy Beni...

Ağlamakla dolu içerim ...

Öyle ulu orta değil ama saklnaıp da bir köşeye , hıçkırıklarımı tıkayarak boğazıma sessiz sedasız ağlamak !

Kendimi bile rahatsız etmeyecek kadar sus pus akıtmak zehrimi ..



Ne zaman bulaştı üzerime çaresizlik , yenilmişlik ve hevessizlik kokan bu çok koyu bir başınalık ......

Düşüne düşüne eskittiğim ve artık sonsuza kadar kaybettiğim düşlerimin cenazesindeyim !

Nasıl bilirdiniz diyen tok bir ses ve hayallerine aç bir iç ses ;
-Ulaşılmaz bilirdik- diye bozan sessizliği ..

Tüm sessizliklerin içinde bile duyulan kanamalı bir haykırış sonra ,
-uzansam tutacaktım sanki-

Ne de çabuk toplandı eşyalar ve terk edildi varlığınızın sahibi ben !
Ama gerçek işte ..

Zaman beklemiyor ki !

Sorular soruyor , seçeneklerden birini işaretleyiniz diyor ve yoksa yanıt alıp da başını gidiyor ..

Gidince hiç oluyor !

Tam da şimdi işte farkedince insan yokluğun yüreğe düşen sızısını , olanı da var sayamıyor ..

Yani aslında bir umutluk bile ses olmuyor !




Yalnızım ..
Yeniğim ..
Tamda aksime küçücüğüm ..

Laf ola beri geleni çürütmüşlüğün keyifli kıvamında çaresizim !

Sesler .. İnsanlar .. Kalabalık .. Telaş .. Panik ..

Yorgunum !

"Bir yelkene koy beni ,
Al götür uzaklara
Kaçıyorum bu dünyadan ,
Nedenini hiç sorma !"



Alıntı

güzelmiş.. paylaşımın için teşekkrler