Konu: kaybetmekle kazandım yaşamı...

Yüreğin yanıp tutuşurken,
bir avuç sabahla yıkamak gerekirmiş O’nsuz yarınları.
Güç katan, hayat veren, canım derken
sevdama el olup gitmek kadar yavanmış, yalanmış aşk.
Yalnızlık daha güçlü kılıyor küçük dünyamda beni.

Renkli bir yaşamsa güzel görünen,
kendi güvenimin kokusu gerçek hayat.
Gerek acı, gerek mutluluk
hepsi kendi bahçemde ektiğim tohumlarda sundu bana büyük yüreğimi.
Şans verirken canımı acıttığını,
yüzüme gülerken sevdamı kanattığını bilemeyecek kadar kapamışım gözlerimi.

Masallardaki gibi yaşadığımı düşünürken,
pembe köpükten dünyam damlayarak düştü avucuma dün gece.
Hep elimi uzatışlarım geliyor aklıma şimdi.
Kendi hayallerime sarılışlarım,
umutları bir bir dizişim,
yıldızlara yastığımla kavuştuğumda.

Ben O’nun omuzundayken bile yalnızlığımlaymışım …
Eylül gözler yok artık hazan mevsimimde.
Hayatımın oyununu, oynadım ve hayatımla ödüyorum bedelini…
ne için ?
Hataları üstlenip kendime haklı çıkardım;
canım dediğimi, vazgeçmemek, kaybetmemek adına.

OYSA O’nu KAYBETMEKLE KAZANDIM YAŞAMI…
Hoşçakal haketmeyenim…
Ardında neleri sakladığını bilemediğim gülüşünle hep mutlu kal...

alıntı

cok güzel bir siir özelliklede son mısralar..
tskler