Konu: Sivillerin Askerlere "Komutanım" Demeleri-Serdar Kaya

Hürriyet gazetesi yazarı Bekir Coşkun, "Askerler" başlıklı yazısında Anadolu'daki sivil halkın bütün rütbeli askerlere "Komutanım" diye hitap ettiklerini ifade ettikten sonra, bu durumu Türklerin askerlerini sevmelerine bağlıyor:

DOKTORUNA "doktor", mühendisine "mühendis", polise "memur bey", müdüre "sayın müdür", öğretmene "hoca" der halkımız.
Ama asker gördü mü...

Tüm rütbelilere "komutanım" derler Anadolu’da.

Çünkü Türkler askerlerini severler.


Bekir Coşkun'un bu ifadeleri, Türk olmakla asker sevmek arasında zorunlu bir ilişki olduğunu ima ediyor. Ancak Coşkun'un sunduğu bu önermeyi, daha çok negatif yollu tanım yapma çabası olarak değerlendirmek gerekli. Zira Türk olmayı eksiksiz vatandaşlığın önkoşulu olarak gören bir resmi ideolojinin hakim olduğu bir ülkede "Türkler askerlerini severler" demek, "Bakın bunlar sevmiyor, anlarsınız ya..." şeklinde bir hedef göstermenin gerekçelendirilmeye çalışılmasından başka bir anlama gelmez. Zaten Coşkun da hemen bir sonraki cümlede bu niyetini belli ediyor:

Ama yobaz sevmez...
İslam ülkeleri arasında, Batı uygarlığına yakın tek devlet asker eliyle kurulduğu için...


Aynen böyle... "Türkler askerlerini severler. / Ama yobaz[lar] sevmez"...

Sözü edilen sevginin sivillerin askerlere "Komutanım" diye hitap etmelerinde ifade bulduğu iddiası ise daha da problemli. Çavuş rütbeli üniforma giydiğim günlerde, bir Anadolu kasabasında dedem yaşında adamlar bana da "Komutanım" diye hitap ettiler. İlk duyduğumda çok şaşırmıştım. Zaten hiçbir zaman da alışamadım ve her seferinde çok rahatsız oldum. Dahası, bana "Komutanım" diye hitap eden dedem yaşındaki adamların gözlerinde sevgi değil, bir tür çekingenlik görüyordum. Bu noktada, muvazzaf görev yapan uzman çavuş ve astsubayların sivillerden gördükleri bu "itibar"dan hiç de rahatsız olmadıklarını da belirtmek gerek.

Bütün bunlar karşısında ister istemez insanın aklına sorular hücum ediyor: İnsanların çocukları ya da torunları yaşlarındaki vatandaşlarına sırf üniforma altında oldukları için "Komutanım" demelerinin nesi bu kadar güzel? Türkiye'de hala böyle şeylerin yaşanmakta olması bazı insanları neden bu kadar sevindiriyor? Bir rejimin kurulduğu günden bu yana ısrarla halkına kendini sevdirmeye çalışması normal bir şey mi? Şayet halkın önemli bir yüzdeye tekabül eden kısmı bu sevgi beklentisine (en azından içinden) olumlu yanıt veremiyorsa ve devletten, sivil olan olmayan devlet adamlarından çekiniyor, korkuyorsa, o rejime Cumhuriyet (res publica) denebilir mi? Sevgi beklentisine olumlu yanıt vermeyen vatandaşlarını cezalandırmaya kalkan bir rejimin halk egemenliğiyle bir ilgisi olabilir mi? Dünyada sivillerin askerlere "Komutanım" dediği bir tane bile özgür (ve hatta 'düzgün') ülke var mı? Böyle şeylerin sadece otoriter/militer/monarşik rejimlerde görülüyor olması bir tesadüf mü? Yoksa onlara gelince baskı rejimi oluyor da, bize gelince yine "Türkiye'nin özel şartları" mı söz konusu?
http://www.derinsular.com/

tamamen katıldıgım bır yazı olmuş

bu yazıyı buraya taşıyan ve tamamen katılıyorum diyen kişi, sen seviyor musun askerlerimizi?