Bir garibim bu bünlerde
Süslü kelimeler bulamıyorum mısraların arasına sıkıştıracak...
Eskiden hiç değilse yazardım konuşamadığım zamanlar
Ne hissetsem sessiz kalıyor artık yüreğimde
Anlatamıyorum artık ne yazarak ne konuşarak...
Düşünüyorumda;
Hani bazen konuşsanda anlamaz ya insanlar seni...
acaba diyorum tam terside olurmu?
Susarken birşeyler anlatabilirmi acaba insan...
Yada karşındaki anlayabilirmi,
Yüreğinden kopan o sessiz çıklıkları
Sacede içindekileri yıkan fırtınaların tahribatını görebilirmi...
Görürde senin sessizliğinde kalanları sana söyleyebilirmi...
Bir garibim bu günlerde...
Ya sessisim yada sorularla başbaşa...
Onca şeyi sorsamda kendime
Tek bir cevap dahi bulamıyorum
Bilmiyorum hislerimin sonu ne olacak
Daha ne kadar atacak kalbim bu şekilde aşkla sevgiyle
Hep böylemi sürecek artık...
Yoksa her zamanki gibimi olacak...
Yine her zamanki gibimi olacak...
Yine bi süre sonra bu güzelliklerin acısınımı çıkaracak hayat benden...
Durmak istercesine hüzne ve ayrılığamı atacak kalbim...
Bilmiyorum...Bilmiyorum...Bilmiyorum...
Bir garibim bu günlerde
Cevaplar ararken bile sorular içinde boğuluyorum...
Ne kadar dayanma gücüm kaldı onuda bilmiyorum...
Küçük bir çocuk gibiyim...
Sahip olduğu şey gözünün önünden gidince
Kaybolduğunu sanıp çığlık çığlığa ağlayan bir çocuk gibi...
Bir garibim bu günlerde...Tıpkı bir çocuk gibi...
Minicik parmaklarıyla bir ele tutunup destek alan bir çocuk gibi...
Bildiğim tek şey bende sana bu minik parmaklar gibi muhtacım...
Çekme elini sakın...Kaybolma sakın karşımdan...
Ağlamayayım yokluğunda...
Suskunluğumdan kopanlar sadece bunlar...
Sadece bir yakarış...
Anla beni ne olursun...
Sakın olaki şu çocuk yüreğimden
GİTME...GİTME...GİTME...
Ne olursun
Çekme ellerini
yüreğimden kopanlar bir tarafa
Desteğe ihtiyacım olduğunda sarılayım onlara....