Konu: Yemedim içmedim cami yaptırdım

İstanbul Fatih’teki Sanki Yedim Camii’ni yaptıran Keçecizade Hayreddin fakir bir esnaftı. Canı birşey yemek istediğinde yemeyip “sanki yedim” diyerek parasını bir kenera koydu. Sonra o kumbaradan Sanki Yedim Camii çıktı

Anneme Taraf’ta Ramazan sayfası yaptığımı söylemeyin, o beni laik bir köşe yazarı zannediyor. Yok anneciğim Ramazan boyunca dini sohbetlerimizle bu sayfalarda bir daha birlikte olmayacağız merak etmeyin. Geçen haftaki Ramazan’a özel Ezan tartışması sayfasında kırdığım bir potun kefareti için yeniden yazmak zorunda kaldım sadece o kadar.
Gelen maillere göre anlaşılan kırdığım potla Taraf okurlarının en hassas noktalarından birine temas etmişim. Koskoca ‘selatin camilerine’ ‘selaheddin camileri’ demekle kalmamış, bir de üstüne sultanların yaptırdığı camilere verilen bu adın, sur içindeki camilere verildiğini de söyleyerek pot üstü de la pot kırmışım. Bir de tüm hatalarımı kutu içinde kırıp Ahmet Şahin hocamıza mal etmem yok mu? Sen misin tek parti iktidarını götürmüş ezanla uğraşan dedi bir arkadaşım. Haklıydı. Ankara’dan İstanbul’a geldiğim günlerde üşenmeyip o selatin camilerini dolaşıp, gezdiğimiz bir arkadaşım ise bilerek bu hatayı yaptığımı iddia ediyor. Ona göre laik mahalle baskısı altındaki bilinç altım ezan üzerine yazmış olmakla fazla dinci görünmekten çekindiği için böyle bir hatayla cahil ve naif laik kimliğimle ilgili okuyuculara işaret verme ihtiyacı duymuş. Hayatımda hiç bölesini derin Freudyen analizler içeren bir iftiraya maruz kalmamıştım. Haklı olabilir miydi?

SIRA CAMİLERDE • Türkiye’de din konusunda cehalet iftihar vesilesi olsa da ben yine de cehaletimle iftihar etmektense cahil cesaretiyle ezandan sonra camilere de el atma kararlığındayım. Ayrıca böylece ezandan sonra beni camilere de gönderen şefim Yasemin Çongar için de bir hayır işlemiş olacağım. Tabî bir aşama sonra beni hacca göndermek isteyeceğinden de şüphelenmiyorum değil. Ama her şey benim gazetecilik geleceğim ve sayfalarımızı en güzel haberlerle doldurmak için. Yoksa biz yüzde 99.9’u laik bir gazeteyiz.

SOL TARTIŞMALARI • Bir rivayete göre yüzde 99,9’u Müslüman olan bir ülkede İstanbul Üniversitesi’nde okuyan öğrencilerin yüzde altmışı hemen yanı başlarındaki Süleymaniye Camii’ne hiç gitmemiş. “Niye gitsinler, camiye gitmek zorunlu mu, burası laik bir ülke” diyenler, yazının gerisini de okumayın, yazı size Seyyid Kutup’un Yoldaki İşaretler’i gibi gelebilir.
Seyyid Kutup’un Yoldaki İşaretleri demişken, insan ister istemez Lenin’in “Ne Yapmalı” sını hatırlıyor Kim kimden etkilenmiş artık siz çıkarın.

NEDEN SANKİ YEDİM • Zaten İstanbul’daki pek çoğu “selatin camisi” olan 3000 camii arasından tutup Fatih’te bir mahalle arasında kalmış Sanki Yedim Camisi’ni seçmemizin herhalde son dönem sol tartışmaların etkisinde kalmamızla bir ilgisi vardır.
Evet, İstanbul Fatih’te Saraçhane parkı, İtifaiye, Kadınlar Pazarı mevkiindeki Sinanağa Mahallesi, Kırbacı Sokak’taki camiinin adı Sanki Yedim.
Tam tarihi bilinmese de 18. yüzyılda yapıldığı zannediliyor caminin. Yaptırana ilişkin rivayet de muhtelif. Keçeci Hayreddin diyenler de var, Adanalı Şakir Efendi de. Ben şimdi hala caminin etrafında bulunan çadırcı dükkanları yüzünden Keçeci Hayreddin diyeceğim.
Cami hakkında herkesin üzerinde anlaştığı tek şey ise yapılış hikayesi. Rivayete göre pek de varlıklı bir esnaf olmayan Keçeci Hayreddin sultanların çok minareli, görkemli selatin camilerine, zengin paşaların parayı verip Mimar Sinan mimarlık ofisine yaptırdıkları camilere heves eder ve bir cami yaptırmak istermiş.
Tabi bir zamanlar camilerin çok amaçlı kamusal merkezler ( dinci değil, siyaset bilimciyim) olduğu düşünüldüğünde cami yapmak da o kadar kolay bir şey değildir. Öncelikle Keçeci Hayreddin’in proleter bütçesinin yetmeyeceği paralara ihtiyaç vardır.

NEFİS TERBİYESİ • Ama Keçeci Hayreddin cimriliğiyle değil de tasarrufuyla, azla yetinmeyi bilmesiyle tanınırmış. Nefsini terbiye ederken cami parasını de biriktirebileceğini düşünmüş bir gün. İnsanın nefsi her şeyi istiyor. Doyumsuz. O halde insan, canı bir şey istediğinde onu sanki yemiş gibi yaparak parasını bir kenera atarsa selatin camisi parası bile birikebilir.
Öyle de yapmış. Mesela yemek yemek için lokantaya girermiş Keçeci ama hiç bir şey yemeden çıkarmış. ‘Sanki yediği yemeğin’ parasını ise bir cebinden artık cami vakfına dönmüş öteki cebine atarmış. O cebe de Sanki Yedim kesesi demiş.
Rivayete göre 20 yıllık nefis terbiyesinin sonucunda ortaya çıkan caminin adı da Sanki Yedim Camii olmuş.

CAMİ SİZLERE ÖMÜR • Gazeteden Ozan’la caminin fotoğraflarını çekmek için Fatih İtfaiye önünde buluştuk. Kime sorsak tarif etti ve camiyi bulduk. Sanki bulduk desem daha iyi. Çünkü Keçeci Hayreddin’in yemeyip yaptırdığı camiden geriye altı lojman bir son model mahalle camisi kalmış.
Hazin hikayeyi esnaftan öğrendik. Sanki Yedim Camii de Birinci Dünya Savaşı yıllarında İstanbul’ da çıkan Büyük Unkapanı Yangını’nın yok ettiklerinden biriymiş. Yine bütün İstanbul gibi 1959’a kadar metruk bir halde mahallenin ortasında öylece durmuş. Bir ara sabıkalı bir marangoz camiyi mesken tutmuş, mahalleli uzun uğraşlarla marangozdan kurtulunca ise Sanki Yedim’i yeniden yapmaya karar vermiş.
İşte hikayenin burasından itibaren sanki “Sanki Yedim Camii” olan taşlar bizim için yeniden kıymetleniyor. Çünkü Sanki Yedim’i yeniden yapmaya kalkanlar da Keçeci Hayreddin gibi orta direk esnaflar. Sanki Yedim’i proletaryanın camisi yapan işte bu değişmeyen hikâyesi. Kaderin cilveleri tabi bitmek bilmiyor. Sanki Yedim’in kurtuluşuna vesile olan esnaflardan biri de bugün Saadet Partisi içinde yer alan ve sola yakın bir İslamcı olarak bilinen Numan Kurtulmuş’un babası. Kurtulmuşlar ailece halen Sanki Yedim Cami ile aynı sokakta oturmakta.

MAHALLE HAVASI • Taraf’tan geldiğimizi öğrenince bize nedense özel ilgi gösteren çevredeki esnaf babalarının bir araya gelip nasıl camiyi yeniden yaptıklarını iftiharla anlatıyor. Biri “devlet bir Kocatepe’yi yaptı zaten” diyor. Onlara göre cami İstanbul’un en güzel, herkesin istediği zaman girip çıkabildiği en rahat camisi. Ramazan’da hatim indirilerek teravih namazı kılınan ilk camilerden biriymişler. (Ramazan boyunca Teravih namazlarında okunan surelerle 30 günde Kuran hatim ediliyor, yani zahmetli bir iş.)
Vakit dar, fotoğraf çekip gideceğiz diyoruz ama bir anda kendimizi mahalle havasına (baskısına değil) kaptırıyoruz. Anlaşılan yarım saatte o kadar yerli ve mahalleli görünmüşüz ki topları bir dükkanın çatısında kalmış mahalleli çocuklar gelip bizden medet umacak hale gelmişler. “Bir milyonluk top için uğraşmaya değmez” diyorum ama bu söz üzerine cebimden keşke bir de bir milyon çıksa. Çocuklar gözlerimin içine bakarken ben konuyu toparlayıp bir an önce gitmenin, proleterliğimle gazetemin imajına zarar vermemenin derdindeyim.
Bu arada Keçeci Hayreddin’in torunları olduklarını iddia ettiğim çadırcı Ahmet amca bana cami için söylenmiş bir sözü yazdırıyor. Yanımda kalem-kağıt dahi olmadığını söylersem siz benim gazeteci namzeti bile olduğuma inanır mısınız?
“Lezzet çağırdıkça sanki yedim demeli...”
Kayıp bir milyonumu öteki cebimde buluyorum. Bu bir işaret mi “sanki verdim” diyerek ben de bir cami inşaatına başlasam. Yok en iyisi mi o parayla ben gazeteye döneyim.

Kaynak : Taraf

Camilerimiz elbette değerlerimiz ama bu haberin bir başka boyutuna dikkat çekmek istiyorum.

Ateistlerin çıkardığı Taraf gazetesinin yobaz kesimle (Bilinçli Müslümanlarla kuramaz çünkü Tarafın ne mal olduklarını bilirler) duygusal bağlar kurma çabası bu kadar alenen sırıtmazdı

Haberi okuyunca gülmekten yerlere yattım desem yalan olmaz

Ayrıca böylece ezandan sonra beni camilere de gönderen şefim Yasemin Çongar için de bir hayır işlemiş olacağım. Tabî bir aşama sonra beni hacca göndermek isteyeceğinden de şüphelenmiyorum değil.

"Anneme Taraf’ta Ramazan sayfası yaptığımı söylemeyin, o beni laik bir köşe yazarı zannediyor."

Nefis terbiyesi ha!

çok ilginç bir yazı olmş.

Birileri bizimle dalga geçiyor.

Baybars tarafından gönderildi.

Birileri bizimle dalga geçiyor.

Ben burda koptum :

Sanki Yedim’i proletaryanın camisi yapan işte bu değişmeyen hikâyesi.

eee, tarafın yapacağı Ramazan haberi böyle olur

FETULLAHÇI CEMAATİN DESTEKLEDİĞİ SOLCU GAZETE

KENDİNE ULUSALCILAR HEDEF SEÇEN, BU UĞURDA GEREKİRSE KÜRTÇÜLÜK, GEREKİRSE ŞERİATÇILIK YAPAN AMA AMERİKANCILIĞI HİÇBİR ZAMAN ELİNDEN BIRAKMAYAN GAZETE.

BU GAZETE KİME TARAF?
KEMALİSTLERE ÜLKEYİ DAR EDECEKLERİNİ SÖYLEYEN AHMET ALTAN YÖNETİMİNDE YAYIN HAYATINA BAŞLAYAN GAZETE, TERÖRİSTBAŞI ABDULLAH ÖCALAN'A "SAYIN BAŞKAN SIRADAN BİR KİŞİ DEĞİLDİR."
DİYEN DTPLİ ORHAN MİROĞLUNA DA YAZAR KADROSUNDA YER VERMİŞ.

böyle bir gazete işte