Konu: yosun kokulu

Yosun Kokulu sokaklar da yürüyorum elimde olması gerekenden ağır bir valiz. Sanki tamamıyla terk etmişim gibi evimi tüm eşyalarım bu valizde. Evden sessizce çıktım. Olabildiğince ses yapsaydım da hiçbir şey değişmeyecekti. Yolcu bile edilmeden bilmediğim yollarda tariflere göre yürüyorum. Nereye gideceğime henüz karar vermedim ya annemin yanına döneceğim ya da tekrar yeni maceralara açılacağım.
Annem , hiçbir zaman istediği gibi bir evlat olamadım . ilkokul da aldığım takdirler dışında. Hep eksik bir yanı kaldı istediği kız çocuğu hayalinin. O bana etekler renkli kıyafetler rengarenk tokalar aldığı zamanlardı . Ben siyahlara büründüm . derin bir matemi yaşar gibi.
Renkli olan rengi hatırlatan ne varsa çıkardım hayatımdan. Babam geliyor aklıma uzun boylu , sert adam. Bakışları ile anlatırdı her şeyi. Biricik kızıyım onun o uzun heybetli yapısına hiç aldırmazdı önümde eğilirdi. Omuzlarına alırdı beni. O zaman ki mutluluğumu hatırlıyorum da hiçbir şey o kadar mutlu edemiyor artık.
Nereye gideceğimi bilmiyorum. Tercihim bilmediğim bir şehir oluyor . Dost sandıklarımın yanına yeni bir macera yaşamak istiyorumdur belki de . sadece huzuru arıyorum uzun olmayan bol ağaçlı yolların sonunda buluyorum dost sandıklarımı birkaç gün içinde anlıyorum gerçek huzur burada da değil. Valizim elimde çıkıyorum ağaç kokulu sokaklara…


10.29
07.09.2008
İstanbul…

etkileyici...