gözlerimi kapatmıştım
bu aralar en çok sevdiğim şey buydu...görmek istemiyordum hiçbirşeyi ;
çünkü ne zaman gözlerimi açsam birinin yalanı çıkıveriyordu karşıma.susuyordum sonraları.neden diye düşünürdüm.
neden?
o zaman için bir çok cevap üretirdi zihnim...iyilik timsali.eksiltili cümleleri beraber aşardık.kimsede sorum kalmazdı böylece.aslında utanırdı çoğu yüz ben "neden?" diyince.açıklamasını yapamazlardı.önce bir kaç dakika bekler sonra suçu hemen bana atarlardı.
"senin yüzünden"
evet,herşey benim yüzümden...
öyle bir yüzüm var ki herşey hep onun yüzünden oluyormuş meğer... kocaman gözlerime dayanamıyormuş bazıları doğruları söylemek için.
biraz olsun cesaret göremiyormuş kimse kendinde bir adım atmak için.adım atanlar ise ikincisine yaklaşamıyormuş.
halbuse herkes gibi iki gözüm,bir burnum tek bir ağzım var benim
tek düzelik son bulmuş kirpiklerimde...
artık kimsenin adı yankılanmaz olmuş yüreğimde.
bir papatyanın hatırı bile kalmamış kahve niyetine, kırk yıldan geri sayacak olsam ömrüm yirmi üçünde tıkanır kalır sadece şirin yıllarımı sunardım gözlerine.
kırmızı elbiseli bir çocuk kaldı ondan geriye.saçları toplanmış sadece bakıyor öylesine.
sesi yok,nefesi yok... sadece bir çift göz var o resimde.
yaşayamadıklarımız sadece bir fotoğrafta kaldı.
ellerini açıp oynayan bir adam şimdi toprak altında gömülü kaldı... ölüm ona hiç yakışmamıştı. ama eninde sonunda bizede yakışacaktı.
eğer yaşayamdıklarımı yaşatacak bir şey ise ;
ölüm hoş geldi sefa geldi...
Ölüm kapıma gelmiş
hoş geldi sefa geldi
bizde ki bir can değil mi
emanetti zaten
teslim ederiz gider
ama yere
ama suya
ama havaya
biz teslim edelim de
gitsin nereye giderse
dün gece ansızın
çalındı kapım
kapıma ölüm gelmiş meğersem
ne mutlu bana
benim yolumu bilmişte
adam yerine koyup
ta kapıma kadar zahmet etmiş
hoş gelmiş sefa gelmiş
gelmiş gelmesine de
gel gör ki
açtı bir defteri
baktı bir yerlere
hay Allah ben yanlış gelmişim
bu kapı değildi
dedi ve
gitti


demiş birileri...
aldığın nefesin kıymetini anlayana kadar gözünü açarlar.
almasını istemediğin nimete kapatırsan gözlerini... omuzuna biner bu hayat.sonrasında ne sen onu taşıyabilirsin
ne o senin sırtından inmesini bilir...
ben kapadıysam gözlerimi,sen aç ...

umudun güncesi

( yazıldığı an .. silinmeye yüz tutmuş bir yazı sadece )