Konu: toprağa yüzümü döndüm...

Toprağa yüzümü döndüm sevdiğim. Elimde kalmış birkaç anıyı yüklendim yüreğimin güçsüzlüğüne ve toprağa yüzümü döndüm. Bakışları bir birine dönükken yüreklerimizin; bir birimizi göremeyişimizi kabullenerek…

Esaretten yeni kurtulmuş bir mahkûmun sevinciyle ıslandı gözlerim; ben ve yağmur uzun sokağın bitmeyen kaldırımlarını sessiz adımlarla adımladık. Ellerimi ceplerimden çıkaramadım. Sensizliğin titreyişinden.

Yüzlerimizi bir birimize hatırlatmıyor şimdi zaman. Resmin olmasa bedenimin öznesinde gözlerinin derinliğini de unutacağım sanki.

Sana giden yolları kabullenişlerimle aşmaya çabalıyorum sevdiğim. Her adımda biraz daha tökezleyerek sana doğru yürümeye çalışıyorum. Gelsem karşına kabul eder misin beni bilmeden. Bir unutuşun heyecanıyla tanımazlıkta mısın sana sevdalı yüreğimi? O benim, baharı unutan sonbaharın kışlığında. Üşüyorum; üşüdükçe daha bir artıyor özlemin. Yastığımın ucuna gizlenmiş varlığına sarılamıyorum benim olmadığını bilerek. Seni bekliyor yalnızlığında özlemim.

Gidişinin susuşundayım hala. Hiç bir isyana meylettirmedim yüreğimi gelirsin diye. Gelmeyişin takvimin yapraklarından döküldükçe daha bir sustum kendime.

Geçer denen her cümleyi boşuna kuruyor dostlar. “Unutursun” dediğin gibi yavan kalıyor her söz. Şimdi devrikte olsa birkaç cümlene ihtiyacım var sevdiğim. görmek istemiyorsan beni ya da sesimi duymak istemiyorsan bir rüyaya gizle tesellilerini ve gönder bana. Şimdi güçsüzlüğümün son nefesindeyken ciğerlerim yaşamak için birkaç cümlene ihtiyacım var.

Gelmeni istemiyorum artık. Kabullendim bakışlarının bakışlarıma dokunmayacağını ve bende hep bir gizli özne olarak kalacağını. Yokluğunu çoktan yatırdım seccademin ucuna. Yüreğimden dilime bir mırıltıdan öte değil bende ki varlığın. O da gitmesin, hayalde olsa bitmesin diye gecelerin üçüne seriyorum içimi. Her dua bir tesellinin sonuna düşmüyor sevdiğim. Her gece bir diğerinden umutlu olmuyor.

Yine de;

“Hafiflet yükümü” diye küçük bir dua gönderiyorum kederimde. Fark etmeden isyan mı ediyorum varlığını yüreğime gizleyene sevdiğim. Fark etmeden pişman mı oluyorum seni sevdiğime?

Sancılar dilimde ketum bir pranga şimdi. Sesimin sessizliğinde tutuyorum kendimi. Konuşsam isyan, sussam sensizlik olacak...

Yağmurun ardında toprak kokusu. Şimdi bana itaat etmiyor duygularım. Her biri bir diğerinden kederli her biri bir diğerinden umutsuz.

Toprağa yüzümü erkenden döndüm sevdiğim. Elimde kalmış birkaç anıyı yüklendim yüreğimin güçsüzlüğüne ve toprağa yüzümü döndüm. Bakışları bir birine dönükken yüreklerimizin; bir birimizi göremeyişimizi kabullenerek…

Toprak öldüğünde ne yapılır,başka bir toprağa mı gömülür,üzerine toprak mı atılır yine,aklımda durağanlık.

Tuhaf! bir süredir sigarasamıyorum.

Bir serin rüzgar,bir tellal çıkarmış,artık tek gömlekle gezmeyin diyor.

Hani olur ya,kulakların gıcıklık olsun diye sırf dilini sinir etmek için bir şarkı dolar ya,kovaldıkça kaçan ateşböceğimmisin şarkısından kurtulamdım bir süre,bir insan bir ateşböceğini niye kovalar ve bu niye şarkı yapılır ki.Delirdim.

İstediğin kadar isteyebiliyorsun.Olmasa da.

artık hayal kurulmuyor boş umutlara
her defasında bir yenisi yıkılıyor bir başkası tarafından, hunharca katlediliyor gözlerimin önünde...
ben bize son defa umut bağlayışımda öyle bir cümle sarfettimki
şimdi bunu duyan bin pişman duymayan pişman.

istediğim kadar isteyebiliyorum...evet..
umudun sonuna geldiğinde bile küçük bir şey içindeki ölmüşlüğü diriltiyor insan ne tuhaf değil mi?
kabullenmelerim bile fayda etmiyor..
teşekkürler