Konu: Artık nefes alamıyorum...

Bir umut herzaman var mıdır? Kendimize koca yalanımız mıdır?
Belki de hala bir çıkışı vardır ya değişmek yada korkmamak incinmekten...
Öylesine zor zamanlar ki bunlar... Öyle zorki anlaşılamamış olmak onca zaman geçmesine rağmen... İnsanın herşeyi bırakıp gidesi geliyor...
Ortasında kalmışım birşeylerin sevdaların insanların yalnızlıkların ve zamanın...
Ne geriye gidebiliyorum ne ileriye bakabiliyorum..
Yeni zihniyetler umursamaz tavırlar bana göre değil... Dinlediğim şarkılar nostalji oluvermiş birden geçivermiş zaman
farkedemeden... Ne geriye dönebiliyorum ne ileriye yetişebiliyorum..
Ortasındayım birşeylerin... Zaman çok şeyi alıp götürüyor benden..Sevgilerin tanımı değişiyor yavaş yavaş değişemeyen benim sanırım..
''Seni seviyorum neresi olursa olsun gelirim seninle'' lerin yerine sana nasıl olduda katlandım bunca zamanlar geçiyor içinden yada artık açıklama yok uzun cümleler kurulmuyor sadece ''tamam''lar la kestirip atıyoruz sevgilerimiz böyle oluvermiş değişen şeyler umursamazlık mı değişmekten benim gibi korkanların hatasımı bilmiyorum..
Büyümek olgunlaşmak yada çağdaşlık mı bunun adı? Mesafeli durup kibar davranışlar sergileyip içinden ne yapıyor ne ediyor aslında kendini yiyip bitirmeler? Ortasındayım bir şeylerin ne geriye bakabiliyorum ne ileriye yetişebiliyorum...
Öylesine değişmiş ki hayatlar... Ben bu hayatı istemiyorum...
Hayatımda ilk kandırıldığımı anladığımda günlerce ağlamıştım. Sonra şimdi hatırlamıyorum.
Bir hocama anlattım durumu gülümsemisti.Onun kayıtsızlığı tepkisizligi ve gülümsemesine o gün bugündur bir anlam verememiştim... Hayat bu demişti sadece.
Şimdi anlıyorum... Anlamaya başladıkça iğreniyorum bu hayattan...
Ne istediğimi bilmiyorum hala belki... Ne istemedigimi iyi biliyorum..
Meğer ben her zaman kaybetmişim kazandığımı sanmışım... Koca bir yalanmış sadece yakaladığımı sanmak mutlulugu
bir yansımaymış sadece olan biten degil görmek istediğimmiş...
Artık nefes alamıyorum. Her hayalkırıklığından sonra yeniden başlama yalanına artık inandıramıyorum kendimi...
Kelimeler anlaşılma çabaları boş geliyor,artık kısa cümleler kuruyorum...
Ve bende kayıtsızlaşıyorum olan bitene...
Hayatta ki son kalan bir kaç anlamımı da yitirdim ve artık yarışmıyorum sadece pistte dolaşıyorum elimde sigara...
Ve tüm anlamlar güzellikler istekler özgürlükler sahtelikler sizin olsun...
Artık nefes alamıyorum...

ALINTI

Gel diyorum sevdalım..
Gel artık..
Bak bir iki nefes kaldı tükeniyorum...

Yasağim...Bitir artık bu yasağı..
Tükenmeden ben..Gelsen diyorum..
Çünkü artık ben nefes alamıyorum....

(_KaLPSiZ_) tarafından gönderildi.

Gel diyorum sevdalım..
Gel artık..
Bak bir iki nefes kaldı tükeniyorum...

Yasağim...Bitir artık bu yasağı..
Tükenmeden ben..Gelsen diyorum..
Çünkü artık ben nefes alamıyorum....

yazima renk kattiginiz icin tesekkürler efendim

bana hiç bişi edemezsiniz efendim


şaka şaka,teşekkür edebilirsin kanımca

"insan tavada pişmez, hadiseler ateşinde pişer" diye güzel bir deyimi vardı büyüklerimizin.

dağlara destanlar düşürme, destansı bir hayat yaşama düşleri ile sıkılmış bir yumruk gibi giriyoruz hayata.

ve geçen zaman parça parça öldürüyor ütopyalarımızı.

her hayal kırıklığında biraz daha canımızı yakarak olgunlaştırıyor bizleri hayat.

umursamıyoruz hiç ;
gençliğe yakışan şeyleri gülümseyerek, geçmişe teslim etmemiz gerektiğini söyleyen tecrübe sahiplerini.

bile bile bunaltıyoruz kendimizi, bilmediğimiz labirentlerde.


çenemi düşürdü gene paylaşımınız. hoş görürsünüz umarım. tşk ederiz.