Gecenin kokusu sinerken üzerime
Beyin kıvrımlarında dans etmekte kelimeler.



Anlamsızlık yapışmışken ömrümün sayılı kalan zamanına,
Tüm ihtişamınla geldin sensiz kıyılarıma.
İmkansızlığını soyundukça sevdanı giydirdin üzerime.



Ben sana aktıkça sen doldun..
Sen benimle doldukça taştın...
Taştıkça sardın, sardıkça yaktın..



Ayazda iki yürek
Yangınlar ortasında
Küllerin içinde
Dans ederdi bir zamanlar
Hangi zamanlar
Ne zaman..var mıydı öyle bir zaman...



Yoktu senden öncesi yaşanmışlıklardan arta kalan
Yaşanmamış ne varsa sana dair
Akreple yelkovanın takılı kalmış ucunda...



Sensizliğim...
Kalın bir örtü gibiydi yüreğimin üzerini örten..



Seninle bu kadar doluyken
Her yanım seninle çevriliyken
Ne yöne dönsem sana sobelenirken,
Görünmez ellerin hala yüreğimi sıkarken...



De bana sevgili,
Yok sayabilir miyim seni?
De bana...
Yok, sayabilir miyim yaşanmış bir sevdanın küllerini eşelendiğimi?
Yok, sayabilir miyim sana olan sevgimi?
Peki ya, yok sayabilr miyim sende ki yüreğimi?



Sen gitsen de benden,
Ben yine sökp getiririm senin yaşadığın şehrin kalbinden..
Sen öldüm desen de
O aşüfte şehrin rahminden sezaryenle alırım seni.
Ben bu kadar senken..
Sen bu kadar benken..
Bizken...
Yok, say beni diyemezken,
İsteyemezsin bunu benden...



Ama...gittin benden..
Gitmemi istedin senden..
Korktun belki de aşktan
Hiç yaşamadığın bu tılsımlı duygudan...



Affet, yok sayamadım seni sevgili..
Ben seni yok sayamadım...
Zamanın durduğu bu noktada susuyorum.
Kanayan ruhumun tüm kırılmışlığıyla
Hiç yapamadığım bir şeyi yapıyorum
Ve ilk kez yüreğine fısıldıyorum;
"Yok sayabilirsin artık beni"



Yenilgiyi yakıştıramadım kendime, tıpkı gidişleri yakıştıramadığım gibi..
Ama bana çok yakıştığını düşünmüş ki hayat,
İğneledi üstüme hayal kırıklığını ve terk edişleri...



Acaba bir gün...Bir gün hayat eğilip de öper mi beni de alnımdan...