Konu: Bertold'tan Öyküler

İznik Bursa’ya yaklaşık 50-60 kilometre uzaklıkta kasaba tadında güzel bir ilçedir.Çok şirin bir yapısı vardır.İnsanları oldukça sıcaktır.İşte ben de çocukluk yıllarımın iki senesini İznik’te geçirdim.ilkokulun son iki senesini orada geçirdim.

Öğretmenimizin Sait’ti.Beyaz saçlı,zayıf ve gözlüklü bir adamdı.Tatlı sert bir insandı.Yeri geldiğinde çok duygusal yeri geldiğinde çok sinirliydi.İlkokul öğretmenlerimin arasında en sevdiğim Sait öğretmen oldu diyebilirim.Birgün Sait öğretmen sınıfa girdi ve:’’Size bir sürprizim var çocuklar’’dedi.Her zaman güzel sürprizleri olurdu.Sürpriz deyince bizim aklımıza gezi gelirdi hep.Öğrencilerini gezilere götürmeyi seven bir öğretmendi Sait Öğretmen.

Bu sefer ki tam anlamıyla bir bomba bir haberdi:’’Ankara’ya gidiyoruz çocuklar’’dedi.Nasıl bir heyecan duyduğumu söyleyemem.Ankara’ya gidecektik sınıfça kim bilir ne kadar güzel geçecekti.

Yalnız bir problem vardı.Gezi parası 15 milyondu.İznik’te babaannemle birlikte amcamın yanından kalıyorduk ve evde büyük bir maddi sıkıntı vardı ve bir türlü 15 milyon vermeye razı olmuyorlardı.38 kişilik sınıfta herkes gidiyordu sadece 3 kişi gidemiyordu biri de bendim.Herkesi gezi heyecanı sarmıştı beni ise büyük bir hayalkırıklığı zaten daha önce Sait Öğretmen sınıfı Bursa’ya sinemaya götürmüştü ve ben ona da gidememiştim.Herkes sinemanın ne kadar güzel bir şey olduğunu anlatırken ben sadece dinliyordum.

Sınıfın çalışkan öğrencilerinden biri olduğum için Sait Öğretmen beni de götürmek istiyordu geziye ve bana:’’Otobüs firmasıyla anlaştım senden yol parası almayacaklar amcana söyle 5 milyon verirse seni de götürürüm.’’dedi.Ne kadar mutlu anlatmama gerek bile yok sanırım ancak Nemrut amcam 5 milyonu bile vermeyi kabul etmiyordu.Cebine akrep mi girmişti ne?Bütün gece uyumadım hep ağladım bu durumuma daha fazla dayanamayacağını söyleyerek elini cebine attı ve 5 milyonu çıkardı.Mutluluk böyle bir şeydi işte.

Ben de gidiyordum Ankara’ya!

20 Nisan 2000 günü gidecektik Ankara’ya.O tarihi asla unutmam.Sabah erkenden saat 6’da okul bahçesinde hazır olduk sınıfça.Yine o cıvıl cıvıl kuşların kuşların öttüğü güzel bir İznik günüydü ancak bugün burada geçmeyecekti.

Otobüse bindik ve yola çıktık.İlk iki üç saat çok güzel gidiyordu ki birden dişimde inanılmaz bir acı bir hissettim.Dişimi ani bir şekilde çok acımaya başladı.Sanırım önce sıcak çay ardından buz gibi kolayı içmemin bunda etkisi oldukça büyüktü.Bütün yol ve gezi boyunca dişim ağrıdı.
Ankara’ya varmamıza 1 saat bir zaman kalmıştı ki bu seferde çok feci bir biçimde sıkışmıştım.Altıma ettim etmek üzereydim.Ankara’ya girdik herkes bir tuvalet bulma telaşına kapılmıştı çünkü artık daha fazla tutacak halim kalmamıştı.Bulamayacağımızı anlayınca ilk durak olan TBMM’ye gitmeye karar verdik.Nasıl olsa orada bir hal çaresine bakılabilirdi.Meclisin bahçesinde indik otobüsten ve Sait Öğretmen bana bir çalılık gösterdi meclisin bahçesinde:’’Git oraya yap.’’dedi.Ben utandım tabi olmaz falan dediysem de dinletemedi gittim çalının dibine ve oraya bir güzel işerken bir anda bir askerin bana bakıp gülümsediğini farkettim.Meclisin bahçesine işemiştim bundan büyük şeref mi olurdu?

Girdik meclisten içeri meclis salonunu görüyorduk.Ne yalan söyleyeyim hayalkırıklığına uğradım.Beklediğimden daha küçük bir salondu.Bütün koltuklar turuncuydu.Bir tanesi diğerlerine göre daha büyük bir koltuktu ve hemen dikkat çekiyordu.Öğretmenimiz söyledi o cumhurbaşkanının koltuğuymuş.16 tane ahize asılıydı tavanda ve bunlar da tarihte kurulmuş 16 Türk Devleti’ni temsil ediyormuş.Buradan pek bir elektrik alamadım.

Sonra oradan 1.TBBM’ye gittik.Meclisin salonundan girdim içeri.İçeride sıralarda oturan adamlar vardı.Bir kişi de kürsü de konuşma yapıyordu.Bir döndüm Atatürk bu.Canlı gibiydi.Sonra sıralarda oturanlara baktım çok gerçekçiydiler ama hepsi balmumu heykelmiş.Orada bir anda kendimi 1920’lerde hissettim.O heyecanı duydum.İçim irkildi.

Sonraki durağımız Anıtkabir’di.Eee Ankara’ya gidip de Anıtkabir’i görmeden gelmek olmazdı.Anıtkabir gerçekten fevkaledeydi.Çok büyük göründü bana.Aslanlı Yol da çok güzeldi bazı aslanları kuyrukları vardı bazılarının yoktu.Oldukça kalabalıktı aynı zaman da ve yabancı turistler vardı.Sınıfın en iyi İngilizce bilen öğrencisi olarak onlarla biraz konuştum pek anlaşabildiğimiz söylenemez ama olsun.

Akşam olmuştu ve ben gece nerede yatacağımızı merak ediyordum.Bir tesise gittik.Türk Kuşu Tesisleri.İrili ufaklı yüzlerce uçak vardı burada.Hepsi de çok güzeldi gerçekten.Büyük bir binaya girdik ve bize odalarımız gösterildi ve uyumaya gittik tabi bir de dişimin ağrısı olmasaydı…

Sabah 7’de uyandık.Kahvaltı etmek için salona indik.Bilindik kahvaltılıklar vardı.Zeytin peynir reçel vesaire.Bir de yanında çay.Yalnız bir de çilek vermişlerdi.Ben yemeğe çilekle başlayınca sınıfın alay konusu olmuştum tabi.Aslında İznik’te çilek boldu hergün yiyebiliyordum ama neden görmemişler gibi çilekle başladım ben de anlamadım.

O gün tarihi yerleri dolaşmadık.Bir kaç alışveriş merkezini gezdik ve akşam sirke gittik.Sirk inanılmazdı.Dans eden atlar,top oynayan filler ve akrobasi yapan göstericiler vardı.Çok etkilenmiştim gezinin en güzel yanıydı bu sirk.

Sonra bindik otobüse geri döndük.Çok güzel bir şehirdi Ankara Türkiye’nin başkenti olmayı sonuna kadar hak edecek kadar güzeldi.

Okula başladığımız ilk gün Sait Öğretmen beni yanına çağırdı:’’Yemek 1 milyon kaldığımız yerin parası 3 milyondu.1 milyon arttı bunu alabilirsin.’’dedi.Büyük bir mahçubiyetle aldım parayı.Fakir olmak gerçekten utanılacak bir şeydi.Parayı aldım ve o parayla kendime çikolata cips falan aldım.Eve gittim bunu amcama söylediğimde bana:’’O parayla 4 ekmek alabilirdik.’’dedi.

alaylı bir küçümseme seziliyor.


tşk.ler anılar için.

İşte ben de çocukluk yıllarımın iki senesini İznik’te geçirdim.ilkokulun son iki senesini orada geçirdim.( İki cümleyi birleştirip tek cumle yapsanız daha doğru olur: "İşte bende ( -de bitişik) çocukluk yıllarımın ve ilkokulun son iki senesini orada, İznik'te geçirdim." gibi .)

Öğretmenimizin Sait’ti.( ????)

Bu sefer ki tam anlamıyla bir bomba bir haberdi:

Ankara’ya gidecektik sınıfça (.) (K) kim bilir ne kadar güzel geçecekti.


Hikayenizde çok fazla imla hatası var. Ben, ilk olarak gözüme çarpanları yukarıda bilgilerinize sundum.

Ayrıca, noktalama işaretlerinden sonra başlayan yeni cümleler için bir boşluk verilir

Paylasim icin tesekkurler...

güzel bir anı yüzümde tebessümle okudum.