Konu: ölürsem, beni ...

tek tek basamakları çıkmak bir bilinmezliğin ardındaki ışığa kapılıp gitmek ardından.
gözlerinin bir ışıltısına hayaller kurmuş nicelerinden sonra elinle tersine tersine itmek geçmişi,yok saymak diğerlerini.
gözlerini kapatıp bir buhrana ters düşen hayallerinin arkasından yok olmuş ateşinin küllerine damlaları harcamak.
ne sen'i vardı ne de ben'i.
üçüncü tekil şahısa yazılan bir oyunun tek satırından ibaretti cümleler. bir o kadar oyun arayan çocuk edasıyla salıncağa doğru koşan daha sonra zincirinin kırıldığını farkedip boynunu büken.kafasını kaldırdığında kan kırmızı gözlerinin ardından o yumuk ellerinin içinde duran kalbini hırsla canlandırma sevdasıydı içinde tüten közler.
damladı yaşlar gözlerinden,ters dönüp yatağında sarıldığı an yastığına bir bir dua gibi adını ezberlediği isimlerdi sanrılarında sayıkladığı.
unutulmamazlıktı,her gece köşe başında duran kocaman bir karabasanın,saniye farkıyla boynunu kirli ellerinden kurtardığı nefesi.
ağlamaklı iniltilerinin arasından bir fısıltı gibi gelmesiydi dışardakine sesi.
bir rüyaya konuk oluşuydu,kapkara bakan gözlerinin ardından yanında duran küçük çocuğa " kızım " diye sarılması.
sanrıları çoktu,diken üstünde alev misali kör bir yangınla oynuyordu kazanın içinde fokurdayan günahlarını tek tek alıyordu parmak uçlarıyla.
bir çok anlamsızlığın içinde yine gülümsemesiydi ona, en zor olan... yine de gülümseyebiliyordu.
bir ip üzerinde sessizce yürürken,sağına soluna bakmadan doğrusunu yanlışını ayırt ediyordu.
sağ tarafta dört mevsim,sol tarafta beş duygu hali....
anlamsızlıkların içinde kayboluşuydu,son defa duyarken "korkuyorum " sözlerini,gözlerinden aktı yine bir kin seli.
olmuşa değil,olacak olana isyanıydı şimdiden.
kimseye yakıştıramadı ölümleri,bir kitaba takıldı gözleri ;
ölürsem beni,seninle ararlar şimdi

( ... )

Akıcı bir yazı olmuş Cezmi Ersöz'ün sözüyle bitirilmiş güzeldi yüreğinize sağlık...

hüzünden silik paranoyalar;
bir ket daha vuruyor yalnızlıkların üzerine,yitip giden çoğulcu bakışlar arasında tekil kalmış insafsız adımları.
gün bitiyor,yineleniyor yoksulluklar git gide. sessiz sedasız kalmış gökyüzünün arasından bir mum ışığı edasıyla nüksediyor karanlığa inat gözleri.
nefes alıyor ilelebet,durmamacasına.
yitip giden bir çok cümlenin altından tekrar ayaklanıyor kendinden emin.bu sefer anlatacak herşeyi diye başlıyor söze.
bir çoğundan daha eski,daha karmaşık.
anlatılamayanlara inat,yalanlara tükürerek sade bir gülümseyişle parmakları işliyor yinede.
oysa terkedecek tenini birazdan kurduğu ıssız cümleleri.
silikleşmeye yüz tutmuş hatıralar arasından seçmece yapıp kendine sunduğu güzel anıları bir bir yok oluyor her damlada.
yenileniyor, yinelenen...her seferinde tekrar eden.
ıssızlaşmış bakışlarının ardında bir hüzün dalgası sarıyor yüzünü sitem etmeden.
eskimeye yüz tutmuş gölgeler arasından son oyunu oynamadan önce daha çok kostüm değişecekti sahne arkasında.bir çok maske takacaktı istemediği ruh haline bürünmek zorunda bırakılan.
adı var sanı yok,bilinmeyen bir çöldü yalnızlığı bir seraba hasret bırakılmış.uzansa elleri donacaktı belkide gecelerin soğuğunda nefessiz. belki de son sözleri olacaktı,mum ışığındaki seraba adım atmadan önce sarfettiği ;

" ben hep vardım "

" ben hep vardım "


belki de hiç yoktu,aksine düştüğü gözlerde var olduğuna inanmak isterken yokluğundan emindi.

güzel yazmış meleğim işte