Konu: Bir Ankara akşamı...

Payıma yine yalnızlık düştü


Soğuk esen rüzgâr bedenimden çok gönlümü üşütüyor... Zihnimde binlerce soru, yüreğimde binlerce acı ve keder...


Bir umutsuzluğun senfonisini çalıyor kalbim... Bir kez daha kırıklığın, hayal kırıklığının şiirini yazıyor gönlüm...


Sebebi hüznüm nedir gönlüm bile anlayamıyor...


güvenim bir kez daha sarsılırken hayata karşı ben yine de biliyorum güneş elbet tekrar doğacak...


''sabret gönül sabret'' diyor yüreğim...''nelere katlandın sen elbet bu acı da biter...''


İnsan Ondan gelmiyor mu? Allah’ın en güzel lütfu aslında... Unutmak... Acıyı unutmak...


Unutulur elbet unutulur gönlüm...ama sen şunu unutma; unutulur ama izi kalır...


Bir Ankara akşamı... Soğuk esen rüzgâr bedenimden çok gönlümü üşütüyor

ve

payıma yine yalnızlık düşüyor...


alıntı

Bir Ankara akşamı... Soğuk esen rüzgâr bedenimden çok gönlümü üşütüyor
yakışmış bu söz