Konu: Sokak Kemancısı

“O” Bir sokak kemancısıydı…

Gölgesinde saklı gizleri devşiriyordu sokaklara, yüzü değişirdi her yaşında ,gölgesine sinmiş teni esmer ve çoğu zaman tozluydu,
okuldan arta kalan zamanında sokakta arkadaşlarına keman çalarak vakit geçirirdi,nereden geldiğini bilmediği bir armağandı bu yetisi,
kemanın teline çiziyordu her halini.




Evine gitmek için kullandığı merdivenleri buz tutmuştu,kıyıda sakladığı teknesinin içini kar kaplamıştı,
zaman üşütüyordu yaşadığı yeri,artık ne eve gitmek kolaydı ne de dışarıda kalabilmek



...buz kesmişti şehrin teni,güneş bütün sahteliğiyle gösterişini yapmıştı kente.




Caddeleri puslu sokaklarda yürüyerek devretmişti gençliğini,etrafı sis kaplı bir odanın girişe en yakın köşesinde elinde içki kadehi,
aklında bir kadınla bulmuştu kendini,zamanın içinden geçerken hayatın dışında kalmışlığının verdiği soğukluğa kaldırıyordu kadehini,
bir sonbahar daha terk ediyordu kenti,düşen yapraklara eş olmuş yüzü solgundu,kemana küsmüş parmakları eskisi gibi güçlü değildi...


...sanki gençliğini verdiği o sokaklarda bırakmıştı bedenini,yine de çıkarıp tozlu sandığından son halini çizmişti kemanına,
artık eskisi kadar notalara basamayan parmaklarıyla,
sokak ışıklarının süzmesiyle aradığı geleceği bir gün varacaktı yanına...






...çok geç bile olsa,artık yürüyecek hali kalmasa bile,ayakları onu taşıyamayacak duruma gelse de,
bir gün artık eskisi kadar notalara basamayan parmaklarıyla çaldığı kemanın sesine gelecekti geleceği.
O çok yakından tanıdığı uzak zamanın zembereğini duyar gibi,bir kıyıda,usuca bekledi “O”nu.

“O” bir sokak kemancısıydı ve notası yazılmamış bir şarkıyı besteliyordu yüreğinde..

Zeynep/Gizlidüş

gerek resimler gerek yazıdaki o puslu o naftalin kokan hava. gerçekten harika bir uyum içerisindeler. sen tebrik ediyorum.

Teşekkür ederim yorumun için