Bir kisi geceleri kalkar, Allaha el açıb Ona dua ederdi. Bir gün şeytan ona deyir ki: “Ey Allahı çox anan insan! Bütün gece “Allah” deyib çağıriyorsun. Hiç sene: “Buyur” diyen varmı? Sana cevab veren varmı? Ne zamana kadar bele dua edeceksin?
Hemin şahsin kalbi kırılıyor, başını yastığa koyub yuxuya gedir. Yuxuda ona bele deyirler: “Özüne gel, oyan. Niye dua ve zikri terk etdin? Niye usandın?”
O: “Buyur” deye bir cavabın gelmedi. Qapından qovulmaqdan qorxuram”, -deyir.
Ses: “Senin “Allah” demeyin, Onun “Buyur” demesidir. Senin yalvarışın Allahın senin ruhuna ilham vermesi, önünü açmasıdır. Sendeki qorxu, sevgi, ümid Allah lütfünün kemendidir. Senin her “Ya Rabbim!” deyişinin altında Allahın “Buyur” demesi var.
Qafilin, cahilin canı, ruhu bu duadan uzaqdır. Çünki ona “Ya Rabbim!” demeye izin verilmemişdir. Onun ağzına da, diline de kilit vurulub. Müşküle düşende ağlayıb sızlamasın diye Allah ona derd, ağrı, qam, keder vermeyib.
Bunu başa düş ki, Allaha dua etmeye, Onu çağırmağa sebeb olan derd dünya seltenetinden daha yaxşıdır.
Derdsiz dua soyuqdur...
Derdli iken edilen dua qelbden qopar.
Deyerli fikirlerinizi bildirmeyi unutmayın...


LinkBack URL
About LinkBacks
Alıntı Yaparak Cevapla
ELLerinize sağLık 


