Konu: hüzünden paranoyalar

olmamışlığın olgusuyla geçmişe dönüp bakıldığında geri kalan sımsıcak bir yüze kurban gidiyor izler. çoğu belirsiz,azı karamsar.
hiç olmadığı kadar bana ait,senden geriye kalanlar.
her gün binlerce kez yüzleşiyor hissizliğimle emanete uygun ince adımlar.
kelimelerle oynanıyor,bir çocuk misali anlatılmayana inat dik kafalı.
o sürgün gözleri damlıyor hayallere mısra mısra,en çok elleriydi kıyamadıkları.
bir kaç kesikten sonra içi acıyor belkide,yüzleşemiyor korkularıyla. aynadaki aksi pek çok kez kendine yabancı, hiç alışmadığı kadar "kendi" şimdilerde.
asi bir ruh içine çeker umutlarını.
yakınırken nicesine anlamsızlığı, bilmiyordu hikayesinden destanlar çıkacağını.
bilseydi bu kadar çabalamazdı belki de.
bir hiçliğin ardına bu denli sığınmazdı koca yüreği.
o ise,aklından atamadığı küçük bir kız çocuğunun hayaline gülümsüyor şimdi.
saçları sarı,gözleri mavi.
gerisi kim diye soracaklarsa eğer, tanımıyorum hiç görmediğim biriydi ama ömrüm onunla geçti.
son bakışları kendinden emin buruk bir gülümsemeyle geçti gitti.

devrik cümlelerin altına gizlenen, gerçekleşmemiş hayaller ve bunlara bakış açısı süslemiş eseri.

ne zaman derinlere inersek farkediyoruz ki; aslında hep bir şekilde yenik kalıyoruz bu hayata.

istediğin zaman anlatımını biraz daha netleştireceğini hepimiz biliyoruz sevgili umudun_güncesi. tşk ederiz.

başka bir yazımda demiştim.
tamamlanmamış hikayelerimin içini ya devrik cümlelerim süsler ya da sonu gelmeyen üç noktalar.
yorumun için teşekkür ederim kaos.
önerilerini dikkate alacağım,tabii umutvari şeyler yazarsam

eksik hissettim yazını. sonucunu bekler gibi kaldım. teşekkürler yazın için

gerisi kim diye soracaklarsa eğer, tanımıyorum hiç görmediğim biriydi ama ömrüm onunla geçti

devamını yazmak için bekleme,devrilmiş çok cümle var sağda solda,çok nokta eksik di,ğer ikisini beklerken...

ne zaman sensiz kalsam kendimi geriye alıyorum,varlığımı imla hatası sayıp üstüme devrilen cümlelerin içindeki keşkelerle dilimi eziyorum...

ne zaman sen desem zaman/sızım oluyorsun,yüklemleri sendeleyip yeniden özneler arıyorum...

ne zaman sen desem devrik bir cümle olarak kalıyorum...

selam ile

bir sessizlik... döküldü kalbimin ucundan.
yanmış bir sayfa kadar tutuşmuştu belkide yok yere.
hep harcanmışlıklara bakıyordu gözlerim, bu defa eski benden kalma damlalar yoktu.
cümleleri tamamlayamıyordum, hep eksik kalıyordu bir tarafı.
sessizdim... her zamankinden çok daha fazla.
dönüp ardıma baksam kaç yangın daha çıkacaktı içimden kimbilir.
bu defa ağlıyorum ama yoksun diye değil
yoksun kaldım diye sessizim...
her tekini gördüğümde başka bir çiftin,ellerimdeki çentikler gem vuruyor yüreğime.
son serzenişleriydi ölürken.
her bir damlaya inat,gülümsedim.
her ölmüş umuduma bir çizik attım bıçak darbesiyle.
kendi kendimi lime lime ettim bu defa.
hiç acımadı...
artık acıyacak birşeyim kalmadı.
bir ruhum var dimdik ayakta,gözleri kana bulanmış görmüyor şimdilerde.