Konu: Kendi Yαrαttığımız Sessizliğe Çαkılıyoruz..

Susmalı insan sırası ona gelince
Bazen bir anlık susmanın anlatabileceği şeyleri
Saatler süren konuşmalar anlatmakta yeterli olamıyor.

Bazen susuşlara saklanıyor sevgiler
Bazen de nefretler
Her susuş beraberinde bir birlikteliği getiriyor
ya da ayrılığın soğuk duvarlarını örüyor araya.
Söyleyecek,
söylenmesi gereken çok şeyler olduğunda da
susuyoruz çoğu zaman.
Kendimize anlatıyoruz nedense karşıda ki dinlesin diye
hazırladığımız hep 'ben' le başlayan uzun cümleleri..
Ve bitişlerde hep acabalar kalıyor aklımızda...


Her şeyi bitiriyoruz kimi zaman tek bir söz söylemeden,
açıklama yapmadan.
Susuşlara saklanıyoruz yine.
Bırakalım da onlar anlasın diye..

Herşey bittiği zaman başlayan şeyler
bazen güzel de olabiliyor ama hiçbiri sonsuza kadar sürmüyor.
Sonsuz olacak bu defa diyerek
başlanan her şey yarım kalıyor.
Yarım hayatlarımıza bir de
yarım insanlar ekliyoruz sonra.
Ve her her seferinde savunmamız onları sonsuz sanmamız oluyor.


Tükeniyoruz yavaşça...
Tüketiyoruz hayatı.
Susuşlardan sıyrılıp yol oluşlara sığınıyoruz sonra.
Gidiyoruz...
uzanıyoruz sonsuza.
Yolcular gelip geçiyor üzerimizden adlarını bile öğrenemiyoruz acelelerinden...
Acelemizden.

Her yolun vardır bir sonu deyip
kendi sonumuzu keşfe çıkıyoruz.
Vardığımız diğer yol ayrımları da aynı bizim gibi;
hepsinin üzerinde izler var geçenlerden
ve hiçbirini silebilecek kadar kuvvetli bir rüzgar yok ortalıkta.
Terk edilişler başlıyor sonra yapayalnız kalıyoruz...


..Kendi yarattığımız sessizliğe çakılıyoruz..

Alıntı

sessizliğe yapılmış güzel bi sitem,paylaşım için teşekkürler