Konu: Özürcülere Cevap

Ermenilerden özür dileme açıklamasını imzalayanlar var. “Af dileme erdemdir” diyen de oldu. Alçak gönüllülük gösterimi insan doğasında var. Kaba biri bana “küt” diye çarptığında, “özür dilerim” sözü ağzımdan kendiliğinden dökülüyor. Yobaz-işbirlikçi-ayrılıkçı bir faşist özentinin ağır basmakta olduğu ortamdayız. Bunlardan ayrı durmak isteyenler de kendilerine ve dış dünyaya “biz birey olarak demokrat, insancıl, uygar, çağdaş, gerçek Batılı, ileri aydınlarız; onlardan değiliz” demek isteyebilirler. Kimi tanışını, dostunu, Ermeni komşusunu kıramayarak imza koyabilir. Kendini tanıtma, değişik görünme gibi bambaşka örgeler de olacaktır. Her birindeki itici nedene ayrı ayrı bakmak olanaksız. Ancak, önemli bir bölümünün de, tarih bildiğinden ya da Ermeni duygudaşlığından ötürü değil, Cumhuriyete karşı olması nedeniyle katıldığı söylenmezse ve bu tavırların başka oluşumlarla koşutluğu görmezden gelinirse, büyük eksiklik olur.

Ne var ki, tarih eş-dost hatırı, bireyin hoşgörülü görünmesi ya da ABD ve AB sorumluları önünde temize çıkma kaygılarıyla yazılmıyor. Konu Ermeni-Türk ilişkileriyse, bu ikisinin belgelikleri başta olmak üzere, ilgili ve belli başlı devletlerin yayımlanmış ya da basılmamış belge hazineleri var. Kitaplar, kitapçıklar, süreli yayınlar, gazeteler, bilimsel araştırmalar, yıllıklar, doktora ve yüksek lisans tezleri, yazanaklar, toplantılar, açık oturumlar, sempozyumlar, bildiriler, tutanaklar, anılar, albümler, resimler ve benzerleri kitaplıkları doldurur. Birçoğu yayımlandı da. Örneğin, ben kendi adımla Türkiye’de ve yurt dışında, Türkçe dahil, değişik dillerde, seksen kitap ve kitapçık yayınladım. Bu konuda ilk küçük kaynakçayı otuz yıl önce çıkarmıştım. Şimdi Dr. Erdal İlter’in 300 sayfalık ayrıntılı kaynakçası var.

Sayısı yüz milyonu bulan Osmanlı belgelerini bir yana koyalım. Özür dileme açıklamasına imza koyanlardan 200.000 dosyalık Bab-ı Ali Evrak Odasına, 224 cilt Meclis-i Vükelâ Mazbatalarına, 46 ciltlik İradat-ı Seniye Müsveddatına, Yıldız Sarayı belgelerine, her ilin sâlnamelerine, Mesail-i Mühimme ve Gayri Müslim Cemaatlerine Ait Defterlere ve Nazım Paşa vukuatı, Mehmet Mansur Efendi yazanağı, Vali Hakkı Paşa buyrukları ya da Uras incelemesi benzeri yüzlerce ve binlerce ilk elden belgelere bakmış olmalarını beklemiyorum. Bunları renkli filmler olarak önde gelen dünya kitaplıkları ve konuyla ilgili en önemli araştırma merkezlerine yıllar önce armağan etmiştik. Genel Kurmay Başkanlığı bunları kimi yabancı dillere, bu arada günümüz Türkçesine de çevirerek cilt cilt yayımladı. Bu aydınlatıcı çalışmaları da bir kalemde geçelim.

Bize büyük ölçüde hak veren eski ve yeni kuşak yabancılardan ünlü Langer, Hamlin, Whitman, Rambert, Eliot, Ubicini, Arpée, Shaw, McCarthy, Lewis, Levy, Zeidner, Weems, Erickson ve benzerlerinin yazdıklarını da bir yana koyalım.

Ama, gelin görün ki, sorumlu konumdaki Ermenilerin kendi yazdıkları var; hem de hiçbir duraksamaya yol açmayacak biçimde. Ermeniler silâhsız, savunmasız, barışçı, zayıf, sahipsiz, suçsuz çoluk-çocuktan oluşan ve dudaklarında ilâhilerle ölüme koşan örnek Hıristiyan sivilleriydiler, öyle mi? Ama kendileri bile öyle demiyorlar ki! Önce, Anadolu yöresini ve Daşnak terör örgütünün akıttığı kanı iyi bilen Amerikan Ermenisi K.S. Papazian’ın benim sık göndermeler yaptığım kitabında dediği gibi, Ermeniler Anadolu’da, kimilerinin Batı Ermenistan demek istedikleri altı il de dahil olmak üzere, hiçbir yerde çoğunlukta değildiler. Değişen çağa ve koşullara göre, Rus, İngiliz, Fransız ve Amerikan din yayıcıları, gizli görevlileri, silâhları ve paralarıyla başkaldırdılar, zararlar verdiler ve öldürdüler. Sandıklarla silâh, cephane, hattâ büyük kilise mumu biçiminde top namluları ya yakalandı ya da Ermenilerin ellerine sızdı. Kiliselerde, yabancı okullarda ve banka kasalarında patlayıcılar saklandı. Ermeni yazar L. Nalbantian’ın doktora tezindeki terörizm değerlendirmelerini okumakta yarar var.

Nisan 1915 başında Van’da yaşanan silâhlı ayaklanma bu kenti devletten ayırdı ve orada Ermeni önderliği ve Rus desteğinde yönetim kurdu. Komutanlarından G. Pastırmacıyan Amerika’da basılan bir kitabının başlığını Ermenilerin savaşa katılımını “Müttefik kümesinin kazanmasında belirleyici neden” olarak sunuyordu. General Antranik gibi öteki Ermeni komutanların yazdıkları ve açıklamaları hep nasıl Türkleri yok etmeğe yönelik olduklarını anlatır. Ermeniler bir düzine savaşa katılıp karşılarındakileri öldürmediler mi? Salgın hastalıklar Anadolu’yu silip süpürürken onlardan da can almadı mı? 1924’de Amerika’daki bir yayınları Ermenilerin Türklere karşı Kafkasya, Doğu Anadolu, Süveyş, Sina, Kudüs ve Suriye cephelerinde “200.000’lik ordularla”, 1926’daki benzer bir yayın da “200.000’den fazla” silâhlı kuvvetle çarpıştıklarını yazar. Bu yayınlar bende var ve bu bilgilerle belgeleri kaç yıldır yapmakta olduğum Türkçe ve yabancı dillerdeki kitapların içine koyarak okuyucuya sunmayı araştırma ve gerçekçilik görevim bildim.

1914-18 arası Ermeni savaşlarını anlatan A.P. Hacobian ve Ermenilerin doğuda Kafkas cephesindeki askerî eylemlerini anlatan Ermeni General G. Gorgarian “özür açıklaması”na imza koyanların dikkate almadıkları kanıtları kendi kalemleriyle sergilemektedirler. Ben bu Ermeni kaynaklarına da kendi yayınlarımda göndermeler yaptım. Birinci Dünya Savaşının yenginlerinin önderleri olan D. Lloyd George ve G. Clemenceau gibi başbakanlar, General E.H.H. Allenby gibi Ermenilere komuta etmiş ön sıradaki yüksek rütbeli askerler ve siyasal kararların önemli yerlerinde bulunan A.J. Balfour, R, Cecil ve J, Bryce gibi kişiler, Ermenilerin kendilerinin kabul ettikleri gibi, “200,000’den fazla” silâhlı kişiyi Türklere karşı savaşa sürdüklerini yinelemiş ve kendilerine teşekkür etmişlerdir. 1917 Bolşevik Devrimine değin, bu kutlamalara Rus Çarı İkinci Nikola ile Kafkasya’daki Rus generalleri de katılıyorlardı. Bu bilgileri, Türkçe kitaplarım da dahil, çok sayıda okuyucuya ulaşan yayınlarıma gereği gibi aktardım. Başkalarının da yayınları var.

Bu arada, 2003’de basılan önemli bir İngiliz kitabının “Osmanlılar seferberlik hazırlığı içindeyken, Ermenilerin doğuda 120,000 kişiyi boğazladıklarını” belirttiğini de yazdım. İngiliz kaynağı “öldürdüler” dememekte, sanki hayvan kesilen mezbahadan söz eder gibi “boğazladılar” demektedir. Gene aynı kaynak Van’da silâhla başkaldırıp Türk ve Müslüman mahallelerini bastıklarını, kenti devletten ayırıp başa geçtiklerini ve daha sonra da bir 50.000 kişi daha yok ettiklerini yazmaktadır. Bunun belgelerini de yayınladım. Ya Japonlar ABD’nde aynı şeyi yapsaydı, neler olurdu?

Özür açıklamasına imza koyanlar bu kaynakları bilmiyorlar mı? Bilmiyorlarsa, bu bilgiçlik gösterisinin kaynağı ne? Biliyorlarsa neden? Bunda toplumun değerlerinin eksileceğini hesaba katmıyorlar mı? M. Kemal Atatürk’e ve devrimlere karşı takınılan yeni tavırlarda da toplumun değerlerini teker teker eksiltme çabası yok mu? “Ne mutlu Türküm diyene” değerlendirmesiyle topluma güven kazandırmak yerine, bu koca ulus bir kinle bezenmiş aşağılık duygusu örgüsü kıskaçına mı alınmak isteniyor? 1914-18 Savaşında bunca Türk öldürülmedi mi? Ya 1821-1922 arası Balkan, Kafkas ve Kırım Türklerinin başına gelenler? Bunlara hiçbirine neden bir gönderme bile yok? Benim TBMM adına ayrı ayrı Türkçe ve İngilizce hazırladığım iki kitabımın başına şöyle bir not koymuştum: “Bu kitaba konu olan ve Osmanlı İmparatorluğu’nun son döneminde meydana gelen isyan ve çatışmalarda yaşamını yitiren asker ve masum insanlarla, yıllar sonra teröristlerce şehit edilen Türk diplomatlarının anısına...” O dönem benim de her yurt dışına çıkışımda saklanmak zorunda kaldığım yıllardı. ASALA şubelerinde resmim asılıydı. Kim kimden özür dilemeli?

arkadaşlar siteyi gezerseniz iyi olur

http://www.ozurdilemiyoruz.com

http://www.ozurdilemiyoruz.com

Arkadan vuran kalleşleri kadınları çocuklaı silahsız insanları toplayıp katletmiş ermeni çetecileri bilmeyen ve onların torunlarından özürdileyen şerefsizler TÜRK olamaz onlar ermeni devşirmesi ve soyları bozuk mahluklardır Tarihi tarihçilere bıraksınlar aydınım diye geçinen şerefsizlerede aydın ünvanını zorla soksan girmez aydın olmak tarihi inkar etmek mi? YA SEV YA TERKET

Şimdi bu iş özür dileyen heriflere laf atarak ve link göndererek olmaz.
İmza kampanyasına destek verenler sadece aydınlar değil. Keşke olsa. Şu an diyebileceklerim şu ki bu imza kampanyasına izlediğim bir vidyoya göre binlerce kişi imza atmış. Peki, bu imzayı atan kimseler, ne diye imza atıyorlar? Niye frenkin yalanını bu kadar kolayca yiyorlar?

Adı geçen İmza Kampanyasında olmayan İnsanların Şehitlerin adı ile bile imza atılmış veya birden fazla oy kullanan var niye oyuna geliyorlar meselesine gelince şunu söyleyeyim oy kullananlar DTP PKK ve Diaspora Ermenileri Yani Hepimiz Ermeniyiz Diye bağıranlar

Bu yazıyı kaleme almak benim için zor oldu. Bir taraftan, sözde kendi aydınları tarafından sırtından hançerlenen bu mazlum milletin bir mensubu olarak hissettiğim ıstırabı ve öfkeyi ifade edecek kelime bulmanın sıkıntısını çektim; diğer taraftan da ne yazık ki içlerinde sevdiğim bazı dostlarımın da bulunduğu bu aydın makulesini tahkir etmeden tenkit etmenin zorluğunu yaşadım.
Büyük ihtimalle Ermeni diyasporası tarafından ustaca hazırlanmış ve genlerine, kromozomlarına kadar aşağılık duygusu sinmiş zillet içindeki sözde aydınlarımızın ‘Özür Dileme Kampanyası’ adı altında imzaya açtıkları metin şöyle:
“1915’te Osmanlı Ermenilerinin maruz kaldığı Büyük Felâket’e duyarsız kalınmasını, bunun inkâr edilmesini vicdanım kabul etmiyor. Bu adaletsizliği reddediyorum, kendi payıma Ermeni kardeşlerimin duygu ve acılarını paylaşıyor, onlardan özür diliyorum.”
Yazıklar olsun size, vicdansızlar!..
Ben ömrümde bu kadar büyük haksızlık ve vicdansızlık görmedim...
İnsan hiç değilse biraz tarafsız görünmeye çalışır; diğer tarafın yaptıklarından da, en azından dengelemek için bahseder. Lâkin, diyaspora tarafından hazırlanarak bu ciğersiz aydınların eline tutuşturulan ihanet metnindeki büyük harflerle yazılmış ‘Büyük Felaket’ ifadesi, hazırlayanları ele veriyor. Zira, bu ibare, diyaspora ve Ermenistan tarafından ‘soykırım’ olarak anlaşılıyor. Yani, bu ihanet belgesini imzalayanlar, aksini iddia etseler de, aslında soykırımı kabul etmiş oluyorlar.
***
Sorarım sizlere, bin yıl bir arada kardeşçe yaşayan Türkler ve Ermeniler, neden 1878’den sonra birbirlerine girdiler? Bin yıl boyunca Ermenileri kendi kardeşleri gibi bağırlarına basanlar, bir anda soykırımcı mı oldular? Asıl özür dilemesi gerekenler, Ermenileri tahrik edip tedhiş örgütleri kurduran ve onları ayrılıkçılığa sevk eden Batılı emperyalistler, Ruslar, Amerikalılar, İngilizler ve Fransızlar’dır.
Hiç utanmadan 1915 Ermeni tehcirine Taşnak ağzıyla ‘Büyük Felaket’ diyenler, Mayıs 1914 ile Haziran 1915 arasında Ermeni komitacıları tarafından katledilen 122 bin Müslüman Türk ve Kürt’ün varlığından haberdar değiller midir? Bunların kimlikleri, tek tek arşiv vesikalarına dayalı olarak ortadadır.
Tehcirden kısa bir süre önce, Rusların desteğindeki Ermeniler, bir gecede Van’da 35 bin Türk’ü ve Kürt’ü katlettiler. Tehcirde bu olayın da tesiri olmuştur. Bir müddet sonra Ruslar çekilince, bu defa Türkler ve Kürtler de yakınlarını öldürenlerden intikamlarını aldılar. Burada, Prof. Fuat Köprülü’nün dediği gibi ‘mukatala’ olmuştur; tek taraflı katliam sözkonusu değildir. Şimdi, siz olayı tek taraflı olarak ele alıp Taşnak katillerden hiç sıkılmadan özür diliyorsunuz...
***
‘Vicdanınız kabul etmiyor’ ha?
Lâkin, 1878-1922 arasında kırk yıl müddetle Ermeni komitacıları tarafından işkenceyle öldürülen 500 binden fazla Müslüman Türk ve Kürt, kararmış vicdanlarınızı rahatsız etmiyor demek!...
1890’da Erzurum İsyanı, 1893’te 1. Sason İsyanı, 1895’te 1. Van İsyanı ve Zeytun Ayaklanması, 1904’te 2. Sason İsyanı, 1909’da Adana Olayları, 1915’te 2. Van Olayları ve katliâmı, ayrıca Muş, Bitlis, Kars, Ardahan, Diyarbakır, Elazığ, Erzurum ve Erzincan mezalimlerinde öldürülen binlerce insan da herhalde sizleri ilgilendirmiyordur. Çünkü onlar Ermeni değiller, Türk ve Kürtler...
Hangi birini anlatalım? Şimdiki Ermenistan’ın bulunduğu, Osmanlı’nın Revan Vilâyeti’nde, Ermeni Araştırmacısı Zevan Karkodyan’ın tespitlerine göre, 1918-1920 arasında Taşnak Hükûmeti ve Taşnak Ordusu tarafından gerçekleştirilen soykırım neticesinde, 575 bin Türk’ten sadece 10 bini kalabilmiştir. Yoksa sizin vicdan alanınız Erivan’ı kapsamıyor mu?..
Daha dün Azerbaycan’da gerçekleştirilen Hocalı Katliâmı için hiç vicdanınız sızladı mı?..
Bu mazlum millet, sizin diyaspora ağzıyla Büyük Felâket dediğiniz 1915 Ermeni tehciri esnasında, birkaç sene zarfında Balkanlar’daki en az 7,5 milyon Türk, korkunç bir soykırıma mâruz kalmıştı. Bugüne kadar bu konuda tek satır yazıp tek söz söylediniz mi?..
Ya, diyaspora cânilerinin alçakça şehit ettikleri arslanlar gibi diplomatlarımıza ne demeli?!..
Diyasporaya kiraladığınız vicdanlarınız bu adaletsizliği de reddediyor mu?..
Sizler aydınsanız ben aydın değilim!..

Hasan Celal Güzel

http://www.turkiyegazetesi.com/makal...aspx?ID=396601

guzel yazi

severim hasan celal guzeli

guzel yazmis valla