Konu: de_vito dan seçmeler

Her yeni gün bir öncekinin tekrarı,
Tarih tekerrüre açık müstehzi bir hal alıyor
Derin yarıklarla, çatlaklarla süslenmiş
Somurtkan, çığırtkan dudaklarınla...

Hayatlar -ki özellikle benimki
Şekillenmeye müsait bir yalnızlık içeriyor
Seninle geçirilen sensiz gecelerimde,
Ben gecelerimle varım,
Gecelerimle

Bir oyun hamuru yaşantım
Sonbahar geldi, kurumuş yaprağım
Karlı bir günde, kazancı yokuşunda firene bastım.
Dümenim sende,
Yandım...

Günlerimim toplamı yaşadığım sürece
Boğaz kadar kısa
Boğaz kadar uzun
Boğazın akıntıları, dip akıntıları bulanıklaştırıyor dingin suları
Artık yıkmalı tarihi surları
Bunaldım.

de_vito tarafından gönderildi.

Her yeni gün bir öncekinin tekrarı,
Tarih tekerrüre açık müstehzi bir hal alıyor
Derin yarıklarla, çatlaklarla süslenmiş
Somurtkan, çığırtkan dudaklarınla...

Hayatlar -ki özellikle benimki
Şekillenmeye müsait bir yalnızlık içeriyor

Sonbahar geldi, kurumuş yaprağım
Karlı bir günde, kazancı yokuşunda firene bastım.

Cok Güzel de_vito!Yüregine Saglik!

yüreğine sağlık...

Akşam kızıllığında gel bana
gelirsen yüreğime
bir hazan mevsiminde
eylülde gel ama
anlamaksa beni amacın
seveceksen beni
eylül akşamında sev
sen halimden anlarsın ya
ah bu geceler
ah bu esen meltem rüzgarları
bu derece kızıl batan güneş
katilim sizsiniz
ah İstanbul!
ah hainlerin şehri
pusudasın yine,
yine düşürcen beni ağına
yine ağlatcan ya!
elimden gelse
iki gözümüde yumup
açmamacasına....
kalbime sus diyesim
herşeyi unutasım geliyor!
dardayım ....
çıkış kapılarım kalmamış
inan gönülsüzüm gidişatıma!
sen halimden anlarsın ya!
ah İstanbul
ah hainlerin şehri
pusuya yatmışsın yine!
ağlamazsam şerefsizim yine......

kalbim hafiften aşık..
şiirler falan gaza getirir beni
iyimi ben bu aşk bölümünden biraz uzak kalayım

Burnu bir karış havada, gözü yükseklerdeydi ben onu sevdiğimde.
Hele hele benim aşkımı yerden yere vurup, nasıl kırmıştı kalbimi zalim.
Dudaklarından dökülen acı sözleri; öyle ki, bugün bile unutamadım.
Ne tebessümdü o, zehirden beter.
Her olayda içim paramparça, gözlerim ağlamaktan kıpkırmızı olurdu.
Yorgun düşerdim onsuz geçen, onunla dolu, koyu siyah gecelerden.
Pişmanlıktan kendime lanetler eder,
Sevgimi söylediğim günü düşündükçe,
Kaleme sarılıp yazardım ona nefretin aşkla kucaklaştığı o uzun mısralarımı.
Derdim ki; alın yazımdı, onbeşimin çocuksu aşkıydı.
Nasıl da gülerdi canı istedi mi...
En anlamlı bakışlarıyla önce ümitlendirir,
Ardından bir uçurumun kenarına yapayalnız bırakır giderdi.
Ben çaresiz, ben yorgun, ben bıkkın bu sevdadan.
Ah bilirdi o insafsız, diri diri yanardım o böyle yaptıkça...
Şubatın buz gibi kasvetli soğuğunda; onda ne bulduğumu bugün bile bilemem.
Ama o günlerde hayatımın amacı, varolma gibi gelirdi bana.
Çocukluk mu, yoksa gençliğimin safça tutkusu muydu bu kölesiye bağlanış,
İçten içe kopan fırtınalar, bu delice yakarış?
Kimbilir, belki de sevilmeye muhtaç bir kalbin bitmek bilmeyen kaprisi...
Ondan hiçbir şey istememiştim.
Sadece sevgi...
Evet, şimdi yıllar sonra ben, onu düşünüyorum ilk defa kucağımda resimler, hatıralarla.
Hava yine soğuk, yine kasvetli gözleri gözlerimde yine sevgi, derin yüreğimde.
Unuttum sanırdım, meğer aldanmışım, ağladım saatlerce.
Bu onun "ölüm yıldönümü"dür.
17'sinde toprakla kucaklaşan, o zalimin hikayesidir anlatılan.
Bir melodidir kırık, umutsuz...
Doldururken sensizlik o an odayı gönlüm hala boş, kafam yine dumanlı.
Bir feryat yankılanmıştı acı dolu tam 15 yıl önce bugün bomboş kırlarda.
Deli gibi koştum sınıfa, sırası boştu.
Benim kadar çaresizdi her köşe.
Kendi kendime konuşarak yaklaştım sırasına;
"Sen ölemezsin; canımsın, sevgimsin, emelimsin...
Dileğince nefret et, alay et duygularımla ..
Kızmam sana ...
Ama ne olur bir yalan olsun, acı bir şaka.
Evet, evet beni üzmek için yapıyorsun.
Herşeyini özledim...
Allahım son defa göreyim yeter bana"
Bu sensiz yakarış defalarca sürmüştü...
ta ki, ölümün o sinsi kokusunu içimde duyana kadar.
Hıçkıra hıçkıra ağladım, sıraya kazıdığın ismini öptüm.
Sonra, ona ait birşeyler bulmak için aradım her köşeyi...
Yalnızca buruşturulmuş bir sayfa, rengi solmuş.
Yazı, onun yazısı.
Bir mektuptu, özenilerek yazılmış, belki de çok emek verilmiş her satırına...
Çok şaşırdım, mektup bana hitabendi.
Korkakça, kaybolmasından korkarak,
Acıyla okudum her cümleyi kalbimde büyüyen bir özlemle...
Hele hele o ilk satırı...
Öyle ki, bugün bile unutamam, okudukça ağlarım.
"İnsan sevdiğini yerden yere vururmuş bir tanem, AFFET BENİ !!!..."

teşekkürler de_vito

Yüreğine sağlık dostum

Eyvallah dost.
Devamı gelecek

de_vito yüreğine sağlık.çok güzel.