Konu: İlke Ersoy Şiirleri...

Unut Beni Aşk Yarası...

(Ağırlaşan göz kapaklarımın iftirasıdır uyku
Ve en hazin bekleyiştir;
gün ışığı kokan rüzgârlar boyunca susmak!)

Geceyi sıra sıra dizdim beşiğine,
Başımın yarısı dizlerinde
Uyut beni aşk yarası.
Dök içini içimdeki boşluğa...
En sıradan duruşlar beğen yalnızlığıma.

Hançer izi ister iki dize arası,
Dilimde şiir mürekkebi demir tadı
Unutmaya geldim yaslandığım kan duvarlarını
Avut beni aşk yarası.

Zaman dediğin kurşunsuz yaraların merhemi,
öpülmeyen dudakların sus payı...
Her günü bir öncekine ufalayan haraç arsızı.
Bense bir küçük vazgeçişim...
Barut isi ile yaktım avuçlarımın kınasını
Bolca tuz bastım bastığın yollara
Hazırım denizsiz sonbaharlara,
Vereceğin alt tarafı diş kirası
Doya doya kanamadan,
Acı acı kanatmadan düşme dipsiz kuyulara
Doyur beni aşk yarası.

Ne yapsak açılmıyor o bembeyaz sayfa
suya sabuna dokunmadan...
Ellerimiz kirli,
Aşklarımız katran.
Ne yapsak limana varmıyor en yaşlı gemiler
Güvertesiz kalmış; yorgun yürekli...
En korkak gülüşlerle kaderlerini bekleyen
Ellerinde suya bastıkları ölü gözleri
Korkuyorum çok;
Sar beni aşk yarası.

Al yanaklı çocukların mezar bekçisi şimdi;
Anıların kesik süt kokan gelinliği.

Benden sana ne fayda,
Unut beni aşk yarası...

İlke Ersoy

Keza bu da cok guzel Senden gelen digerleri gibi...

Benden sana ne fayda,
Unut beni aşk yarası...


eline sağlık...

Yar Diye Bildiğim...



Oradasın,
Biliyorum...
Beklemeye zamanın yok
Yelkovan kuşları çoktan havalanmış
Gecikmiş bahar, yolunu şaşırmış
Hava, su, toprak, yanarken ateşlerde
Ala gözlerine düşmüş dördüncü cemre...

Sevdan, ilk bağbozumu gibi Ege'nin
Karadeniz'in deli boranı,
Anadolu'nun türkü kokan elleri...
Koynunda açıverdiğinde
Yediverene dönüşen bozkır gelinciği
Sevdan,
Hasretinle törpülediğin takvim yongası
Günü geceye ekleyip de,
Uykularınla bilediğin seher yazgısı

Adın gibi bilirsin yarim,
İstanbul'un sokakları sana çıkmaz,
Her köşe başı sana vurgun...
Uzundur da İstanbul'un saçları
Tarayıp durduğun yokuş yukarı
Sabır taşlarınla döşediğin,
Tel tel kaldırımlarını...

Oradasın, beklemeye zamanın yok
Yelkovan kuşları çoktan havalanmış
Avuçlarında gün batımı kızıllığı
Yeşile durmuş salkım söğüt
Bulut kesilmiş gökyüzü; ağlamaklı

İki çift sözüm var sana,
Durmadan menevişleniyor şuracıkta,
Seni yar bildiğim günden bu yana.
Biri müjdesi şavkıyan vuslatın,
Diğeri sevdam;
Yüreğimin sırça kanadında...

İlke Ersoy

Nerdesin

Bir sen yoksun şu puslu sanallıkta
Çürük meyve ini, yılan zehri gece...
Ölüler denizine ağıtlar yakılıyor burda
İçi boş şarap kadehlerinde,
eskiyen akşamlar yıkanıyor kirinden.
Hiç kimse sen değilsin, kimsesizsin
Suya yangın türküler gibisin
Sabahlara umut olsun diye
Uykusuz yalnızlığını demlersin.
...
Nerdesin?...
Nerdesin ki sen
Aslında hiçbirşeyken kanatan ellerimi
Düş boyası maviliklerine tel bağladığım
Adağım, sevincim, kimsin?
Talan edilmiş gökyüzümde tek bir yıldız
Şiir karası gözler gibisin son ömrümün çilesi
Ve zalimsin,
tek bir ilmek gibi boynumda
Sevgi'lim, nerdesin?

İlke ERSOY

Veda

Pembe soluklu bir kuş çırpınıyor yüzünde
Ellerin, başının altında kavuşmuş
Kirpiğinin ucunda titriyor sevda düşleri
Saçların yastığına dağılmış;
Koca bir gonca gül demeti
Bu kadar mı güzel uyunur sevgili
Güz oluyorum sana baktıkça
Kuru yaprak gibi dökülüyorum,
Ayrılığın dinmek bilmez yangınına...

Hırsız gibi süzülüverdim demincek yanına,
Seyirliğinden çalmaya geldim az biraz
Bir sigara içimi mola verdim sensizliğe...
Gidiyorum az sonra
Sen benim en son ev ödevim,
İnadına açmayan sarısabır çiçeğim...
İyi bakasın eskitemediğimiz hayallerimize,
Gökyüzüne kurduğumuz salıncağa
Sevgimizden arda kalan;
hiç söylenmemiş,
ama hep bildiğin sözcüklere...
İyi bakasın ve saklayasın onları,
Anıların kilit tutmaz sandığında.

Buraya kadarmış sevgili.
Gereği düşünülmüş meğerse,
Verinceye dek şair son nefesini,
Sürgündür bu aşka artık
Bu aşk ki;
Ömrünce kanatacak yüreğini.


İlke ERSOY