Konu: Muammer Erkul Şiirleri...

Söylenemeyen

Ben, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır? ..

Yağmur bırakmadan geçen bulutlar gibiydi zihnimdeki düşünceler;
dilime düşmeyen, sözcüklere dönüşmeyen! ..
Ben, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır? ..

Her zaman fazla oldu söyleyemediklerim, söyleyebildiklerimden! ..
Her zaman; bir bilinmez lisandaki çözülmez şiirleri koklayıp, hissettirmeye çalıştım sana...
Her zaman biraz daha zaman kolladım seslenmek için sana, ve her zaman hayıflandım;
Ben, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır? ..

Kendi karanlığında; güneşe görünmek için karar veren bir tohum gibiydim...
Zordu çıkmak gömüldüğüm çamurdan;
Ama güzeldi!..

Sen güzeldin ve ben, güzelleşiyordum seni düşündüğümde!..
Kendi karanlığında; güneşe görünmeye karar verip yeşillerini giyen bir tohum gibiydim...

Boyutları değişiyordu hayatımın...
Yani, değiştiren sendin boyutlarını hayatımın; büyüyordum, gelişiyordum, genişliyordum...
Söyleyebildiklerimden çoktu her zaman, söyleyemediklerim; bu yüzden kelimelerimin arası açılıyordu!..

Sığdıramadığım her duygu; iki kelimemin arasındaki boşlukta gizli...
O yüzden, yazdıkça parmaklarım,,, ve işte yine o yüzden söyledikçe dilim topallıyor!..
Toparlayamıyorum zihnimi...
Seni özlüyor, ve terliyorum özledikçe;
Seni koklamak için...
İçimdesin!

Muammer Erkul

Paylaşımın için teşekkürler Ebruli... Yüreğine sağlık...

Aynen katılıyorum

bende katılıyorum

YÜREĞİMİN DANTELİ

Nesini çalmışsan veya
neyini almışsan bir insanın,
iade etmenin yolunu bulabilirsin.
Peki, ya o insanın sana verdiği zamanıysa?
Ha zamanının bir bölümü,
ha yüreğinin bir dilimi.

Bir mektubun güzelliğini düşünebiliyor musunuz?
Düşünebiliyor musunuz sizin olmadığınız bir uzakta,
sizin için vaktini tüketmiş olduğunu, birisinin?
Sizin için, sizden habersiz...

Bir mektubun kanatlarındaki yükü düşünsenize...
Nasıl çırpınabiliyor bu kanatlar ve
nasıl aşabiliyor bunca mesafeleri
böylesine doluyken!...

Duygular değil mi bizi gönüllere taşıyan?
Duygular değil mi bizi yarınlara taşıyan?

Ha duyguların ulaşmadığı yürekler,
ha yolcuların unuttuğu han kapıları!

Mektup geçmemiş sokaklara girmese yolum.
Çünkü, mektup geçmemiş sokaklar karanlık,
mektup yazılmayan geceler yıldızsız...
Selâmsız kapılar nefessiz gibi!

İadesiz ne var verilebilen?
Vermek istiyorsan, yüreğinden bir dilim ver,
zamanından bir bölüm.
Onun için, ondan habersiz...
Benim için, benden habersiz.

Aynen bu yazıyı yazarken,
senin haberin olmadığı kadar haberim olmasın yazdıklarından.
Aynen bu yazıda olduğu gibi gönlün aksın
klavyenden monitörüne.
Her harf bir ilmek ve
satırlar yüreğinin çevresindeki dantel olsun...
Göreyim.

Sulamazsan çiçekler gülmez.
Yollamazsan selamlar gelmez...

Bir mektubun güzelliğini düşünebiliyor musunuz gerçekten?
Düşünebiliyor musunuz sizin olmadığınız uzaklarda
vaktini tüketmiş olduğunu, birisinin?
Sizin için...
Hem de sizden habersiz.
Bugün selâmın güzelliğini düşünün...

Muammer Erkul

Ebruli yine harikasın güzel bir şiir ve anlatım paylaşım için teşekkürler

teşekkürler Ebruli

Eline sağlık Ebruli teşekkürler

Eline sağlık tşk.ler..

Kimsesizliğime Düştün...

Yeşildi dünyam, maviydi.. birde kahverengiydi... / Beni bir ürkek ceylanlar tanırdı, birde çingene serçeler... / Yalnız kuşların sesi gelirken kulağıma, birde kavak yapraklarının... / Sen; Durgunluğuma düştün...

Yeşildi dünyam, maviydi.. birde kahverengiydi...
Beni bir ürkek ceylanlar tanırdı, birde çingene serçeler...
Yalnız kuşların sesi gelirken kulağıma, birde kavak yapraklarının...

Sen;
Durgunluğuma düştün...
ve büyüdün içimde büyüdün, büyüdün;
Sudaki halkalar gibi.

Yeşildi dünyam, maviydi...
Bir de kahverengiydi; Sen, bana düştüğünde!..
Bakışların, kendi ortasından büyüyen sıcak halkalar gibi iç içe yayıldı içimde...

Hoşgeldin, dedim.
Hoşgeldin sıcağım.
Hoşgeldin salıncağım!

Ve savruldu başım uzun bir iple dalına bağlanmış gibi..
Savruldum;
Senden sana doğru!
Beni, sadece ürkek ceylanlar tanırken birde çingene serçeler...
Ve ben, yalnız kuşlarla, kavak yapraklarının sesini tanırken...
Sen;
Durgunluğuma düştün...
Ve büyüdün içimde büyüdün, büyüdün;
sudaki halkalar gibi.

Sen;
Sessizliğime düştün...
Sen;
Kimsesizliğime düştün...
Belki de onun için böyle büyüdün içimde;
Sudaki halkalar gibi!

Muammer ERKUL