Her gece sensiz, hasretinle, yanlızlığınla, korkularınla savaşmaya alıştım nekadar yorgun düşmüş olsam da...Ama ya sabahlar?Sabahlar sensiz uyanmak, rüyalarından sensiz uyanmak çok dokunuyor bana....Bak ne kadar zaman oldu hala aynı yerdeyim!...Sensiz senle uyanmak tüm gündüzleri karartıyor karanlıklar içinde kalıyorum heleki önceki gece savaşlardan çıkmış yüreğim buna dayanmıyor artık!Beynim mi?Ozaten çoktan iflas etti!Terk etti buraları!Düşünme diyorum acılarımı azaltmak için ama düşünme derken bile seni düşünüyorum!Kahretsin diyorum lanetler okuyorum kendime!Ben bu hale düşecek adammıydım demiyorum ama hiç bir zaman, bizim aşkımız bu hale gelecek aşkmıydı diyorum hep!Oysa daha dün herşeyi göze almıştık bu hayatı birlikte yaşanır yapacaktık birbirimize!Hani çok bir şey istemiyorduk sadece parmaklarımızdan kelepçeleseler yeterdi ikimizi?Hani gerisi çok kolaydı beraber olunca?Hani sen elimden tutunca ben dünyaları ayağına serecektim?Ellerim boş kaldı bir anda ve üşüyorlar bu aralar!Diyorlar ki bu da dertmi ver o elleri başkası ısıtsın çok acı gülümsüyorum sadece sesimi çıkaramıyorum!En ufak bir ses çıkaracak olsam içimdeki nehirler taşacak dışarıya!Bilmiyorlarki bu eller her elle ısınmaz!Bilenler de anlamsızca inatlaşıyorlar benle ısınır diye!Bütün bunlara sen ayrılık dedin bense diyorumki Seni çok özledim dön bana yüreğim sensiz ellerim ellerinsiz daha fazla direnemiyecek!Bak en sonunda gururumda yerle bir!Hani nerede o asi çocuk gururundan boynunu hiç kimseye eğmeyen çocuk!Al işte mutlu olacaksan boynumu eğiyorum sana vur kılıca beni!Ama karanlıklara terk etme bir daha!....


LinkBack URL
About LinkBacks

..:
Alıntı Yaparak Cevapla


