Konu: Gerçek bir hikaye!!!

Hizli bir çalisma temposunun ardindan saatin bes oldugunu kat nöbetini devretmeye gelen hemsire arkadaslar sayesinde fark etmistik Yogun bir servisti çalistigim servis çocuk servisleri hastanelerin en yogun ve gürültülü olan servisleridir. Artik günün yogunlugu geçmis servis sessiz bir hal almisti aksam tedavilerini henüz bitirmis ofiste cay içmeye gitme telasindaydim Çünkü o günün ilk çayini içme firsati yakaladim diye kendi kendime düsünüyordum. Kep dagilmis saç bas karismis yorgun bitkin bir haldeydim tedavi odasindan çiktigimda .Aynada kendimi taniyamadim ofise geldigimde hemsire odasinin telefonu çaliyordu .Oturdugum yerden büyük bir güçlükle ayaga kalktim ve telefona gittim karsidaki ses acilde trafik yaralilarinin oldugunu içlerinde çocuklarinda bulundugunu damar bulamadiklarindan dolayi acile yardima gelmemi söylüyordu. Tüm yorgunlugumu unutmus hizla acil servisine yönelmistim ki diger telefonda nöbetçi hekimin icapçi beyin cerrahi hekimiyle gelip gelmeme konusundaki tartismasini duydum. Nöbetçi hekimin sesi ortaligi çinlatiyordu: - Ne yapalim? Birakalim olsun mu bu insanlar? Gelmek zorundasiniz! - Gittiginiz davet beni ilgilendirmez! Nobet degistirseydiniz cok onemli bir davetti madem. - Siz Hipokrat yemini etmediniz mi ? Konusma boyle surup giderken gelen asansore binerek kosarak acil servisine gittim Her yer kan revan icinde aglayan kosusturan yakinini bulmaya calisan bir yigin insan vardi bu kalabalikta saglikli bir is nasil yapilirdi bilmiyordum ama her kez elinden geleni birilerine bakma gayretini gosteriyordu. Acil serviste yatak kalmamis sedyelere insanlar yatirilip ilk mudahale yapilincaya kadar bekletiliyor yetersiz kalan personel yerine hastalari yukari sevk edilen servise aileleri cikartiyordu. Onca kazazede icinde basinda kimsesi olmayan ama durumu da oldukca agir 15-17 yas arasi bir genc vardi gerekli mudahalesi yapilmis fakat sevk edildigi beyin cerrahi hekimi henuz gorev yerine gelmedigi icin orada bekletiliyordu. Kendime ait serum ve tedavileri uyguladiktan sonra o cocugun basina giderek ilgilenmeye calistim suuru yerindeydi konustuklarimi anliyor fakat cevap veremiyordu. Hayatinin son anlarini yasadigini goruyor ve yalniz oldugu icin korkunc derecede uzuluyordum onu orada yalniz birakamiyordum . Zaten ben onunla ilgilenirken acil servis bosalmis tum hastalar gerekli servislere dagitilmisti. Genc iyice kotu olmustu ellerimi simsiki tutuyordu birakma dercesine gozlerinden yaslar suzuldukce kendimi bende tutamaz hale gelmistim egildim yanaklarindan optum Birakmayacagim seni sakin ol uzulme sakin .diyordum hic tanimadigim daha once hic gormedigim bu insana anlatilmaz bir yakinlik hissediyor sanki onun acisinin aynisini cekiyordum .Cok aci cekiyordu hem yalnizligindan hem de gecirmis oldugu beyin travmasindan .Ne kadar sure daha onunla kaldigimi hatirlamiyorum o artik aramizda degildi bu dunyayi terk etmisti ve ben gelmeyen doktoru sucluyor icimden lanetler yagdiriyordum . Derken beyin cerrahi hekimi gelmisti . hastanin daha dogrusu ex ( olmus )olmus gencin uzerindeki carsafi almami soyledi. Carsafi kaldirdigimda doktorun hic bir sey soyleme firsati olmadan yere dustugunu gordum .Ne oldugunu anlamaya calisiyordum yemekli bir davetten gelmisti acaba cok mu sarhostu ya da kalp krizimi geciriyordu diye düsünürken dgrer hekim arkadaslari olaya mudahale etmislerdi bile. Olen o gencecik insanin babasiydi bu doktor ve kendi evladinin tedavisi için çok geç kalmisti ne yazik ki. kotu günde oglunun acisiyla felç geçirmis ve görevine yeniden dönememisti . Seni yeniden andim KEREM ruhun sad olsun hayattaki bir saatlik dost bana yillardir yasattigin tecrübeyle dost kalan dost .1986

Tühlerim diken diken olduHic birsey diyemiyecem!

İlginç, irkildim doğrusu..

İyilikler karşılık beklemeksizin yapılmalı.. Hangimizin ne zaman ve ne tür bir olayla karşılaşacağı belli değil.
Madem geldik dünyaya ve Allah bizi topluluk halinde yaşamaya elverişli bir şekilde geliştirdi, o zaman birbirimizi karşılıksız, nedensiz ve sınırsız sevip sayarak yaşamalıyız. İnsan olmanın gerekleride bu değilmi zaten?
Zira yarın kimin başına ne geleceği meçhul!!

eline sağlık..