Konu: MeleĞİme

Tek kanatlı,solgun düşlerimi,yüzünde kanayan o kutsal ışıkla aydınlatan sonsuzluk meleğim...SANA NEYİ ANLATAYIM?
"EVET YANLIZIM...
Sadece bunu söyleyip susmak isterdim...Ebediyyen susmak.Çünkü canım acıyor..Konuştukça,arzuladıkça,özledikçe,en kötüsü yaşadıkça canım acıyor."
Ruhumu yaktıktan sonra şimdi de damarlarımda dolaşan sensizliğin etimi yakan acısını mı?O acıyı uyutsun diye sığındığım,ama sevgini orada da hep ama hep kaybettiğim soğuk rüyalarımı mı?Odamın tavanındaki yoksulluğumu ve kimsesizliğimi harç yapıp içine doldurduğum o derin,o sonsuz çatlakların altında ,sen,diye her gece koynuna girdiğim o zamansız ölümlerimi mi?
Şimdi burada değilsin.Ama beni duyabiliryorsun,biliyorum.Kapat gözlerini benim için ve dinle n'olur.Çünkü bunu sana ancak bir kez söylemeye cesaretim var.Seni ait olduğun çevre için değil,bana ait olman için değil,karşılığında beni sevmeniz için değil...Sadece sen olduğun için sevdiğimi söyleyebilseydim...
Ne zaman sevgine acıksam kendi kalbimi yedim.Kendi etimi...Aşkımı....Ruhumu yedim.
"YÜREĞİMİN EN SAKLI YERİNDE YALNIZCA SENİN ELİN DOLAŞMIŞTI"
Seni yollarca,şehirlerceuzağından sevdim.Seni kelimelerce,şiirlerce yakınından sevdim.Seni,dünya üzerinde sanki ilk kez benim için kalemi eline alıp yazdığın mektuplarca sevdim.Seni umutsuzca,beklentisizce,hayallerce sevdim uzağından.
Zamanla kırgınlık kimlik değiştirdi ve vazgeçiş oldu benim için.Unutmanın en ağırı unutamadan unutmaktır.Seni sonsuza kadar kaybetmek,kimlik değiştirdi ve unutmak oldu benim için...
Anlamadın mı artık,varlığım sana acı vermek iin değil,sadece seni sevebilmek için yaşadım ben...Hala seninle geçireceğim anların telaşıyla ,tüketir gibi yaşıyorum sensiz geçen günlerimi...Seninle geçen zaman bir daha tekrarı mümkün olmayan,doğaçlama bir melodi gibi benim için.Sanki birlikte yazılmış kaderimizin sayılı dakikalarından an çalıyorum.Öyle birikmişsin ki içimde...Seni yaşamakla tüketmem,seni sıradanlaştırmam mümkün değil.İçime çektikçe çoğalıyorsun sevgili...
"Sevgilim,beni bensiz bırakma olur mu?Çünkü sen nereye gidersen git,ben oradayım.Benim başka gidecek bir yerim yok.Benim senden başka gerçeğim yok.Sende yaşıyorum ben sadece.Senin kalbinin TOPRAKLARINDA YAŞICAM SENLE KİMSE OLMADAN HAYAT DÜNYA İNSANLAR OLMADAN YAŞICAM SADECE SENİN KALBİNLE

alintidir

Yine bir sonbahar, sensiz geçen 5. güz...Bir şarkıyla tekrarlanan eski gerçek aşk öykümüz...Hani senaristlerin ısıtıp ısıtıp sinemaya uyarladıklarından..Biz gerçeğini yaşadık seninle...Yakanın öbür tarafı misali...Neydi tutan ikimizi!!Sadece 12 saatte mi aşık oldum sana?yoo hayır...Şu sihirli, çoğunun yalan dediği sanal dünyada öyle gerçek aşklarda yaşanıyor ki! Ben hala unutamadım.Bir yıl geçti, belki sen unuttun ya da şartlandırdın kendini...Şu an daha az politik baskı olmasına ve bir alo kadar uzak olmana rağmen, elim o tuşa basamıyor.
Gurur var ya, kahrolası! Ayrılığa ben sebep oldum, seni kırdım ve tabi ki sende beni
Oysa şimdi tanımalıydım seni...Yarım yamalak ingilizceyle....seni çok özledim yerine hiç özlemedim diyen ****** ingilizcemle...Bazende çok iyi anlattım çeviri şiirlerimle sana olan aşkımı...İşte yine sana bir şiir çevirmek isterken rastladığım bu siteye şimdi duygularımı paylaşıyorum...

Nedense bazen istensede ulaşamıyor insan sevdiklerine...Allahım, nasıl gittim Atina'ya onu görmeğe hala inanamıyorum... Neden tekrar başaramadım, hesaplayamadım onu bu kadar kolay unutamayacağımı...
Şimdi sesini duymak için internetten şarkılarını indiriyorum ki sana sahipken hiç umursamadığım...fotoğrafların...

Ne işim vardı ki güney kıbrıslı birine aşık oldum..küçük bir ada kimine göre...kimine göre de düşman yaşıyor oralarda....Öyle mi acaba?? Yoksa politikacıların yarattığı o sanal dünyanın kurbanları mıyız??
Ama bir gerçek var ki; aşk din, millet, sınır tanımıyor...Ne kadar mücadele ederseniz edin, sonunda ayağınıza birileri çelme takıyor....her iki taraftan da.....
Sonu olmayan dikenli bir yoldu seninle aşkım..Ama galiba yerini kolay kolay kimseye kaptırmayacak kadar, güçlü görünüyorsun....
Unutmak istedikçe sana daha çok yaklaşıyorum...Zaman zaman küllensede...Hiç görmesemde....Kahretsin!!!!!!!!!!!!
Alintidir

paylaşım için teşekkürler , insan bazen beyendiği şeyleri kelimelerle ifade edemez , bende bu yazıyı okuyunca duygularımı ifade edemedim

..............hem şu sıralar nelerle uğraşıyorsun sen?

Sana bir dost tavsiyesinde bulunayım mı? Bir an önce hayatındaki herkesi ( kral babanda dahil) yokmuş gibi düşün ve ayakların yere bassın. Okulsa okul, işse iş.. Boş şeyleri seç hayatındaki ve bir kenara at. Aynanın karşısına geçip dürüstçe yüzleş kendinle ve duyguları bir kenara bırakıp mantığınla sohbet et. Sonra kendi ayakların üzerinde durabilmeyi denemek için ilk adımlarını at. Bir gün buna hiç hazırlıklı değilken mecbur kalıveriyorsun ve yanında kimsenin olmadığını o zaman anlamak acı koyuyor insana. Kendine çok dikkat et olur mu? Olur olmaz hiçbirşeye kaptırma kendini. Hele bile bile asla yapma bunu. zaman geçiyo bak sende kaç yaşına geldin artık! Farketmesekte büyüyoruz. Kendimizi içimizdeki çocuk gibi görünüyor sanıyoruz ama insanlar kocaman bizi görüyorlar sadece ve kaldıramayacağımızı bilmeden acımasızca vurabiliyorlar bize. Hayat zormuş be güzelim hemde çok zor. Senin bende hep masum ve güzel kaldığını bilmeni isterim. Zarar verdim farkındayım ve üzüyor bu beni ama o kadar dengesiz, o kadar karman çorman bir hayatım varmış ki. Yada daha doğrusu hayatımı o kadar çorbaya çevirmişim ki farkında olmadan ve bunu o kadar hızlı yapmışım ki.. Düşündükçe akıl sır erdiremiyorum. İşte ne yazık ki sen bu girdabın tam ortasına denk geldin. Savrulup gittik, tutunamadık. Biyerden tutmadığım gibi bana tutunulmasınıda imkansız hale getirmişim. Tutulmayıda... Ulan bi kişide çıkıp tutamamış beni. "Gerizekalı" diyorum kendime, "o gücü adam gibi kullansaydın ihya olurdun şimdi". Sende böyle demek zorunda bırakma kendini. Dediklerimi ciddi manada yap olur mu? Bunlar en samimi tavsiyelerim. Daha çok yazarım sana eğer istersen içimden koptukça bişeyler. Çünkü sen çok önemlisin. Bunu bilenler için tabii....


...Alıntıdır Diyelim...Geçelim...!!!
_________________

BUNUN ADI KISKANÇLIK

Sana baktığım zaman gözlerim kamaşıyor. İnce bir rüzgar esiyor saçlarının arasından, bütün denizler deviniyor .. binlerce güneş parlıyor gözbebeklerinde.. senin ışığın öyle parlak ki gökyüzündeki utancından eriyor

Sana dokunduğum zaman sudan geçer gibi ellerim, senin beyazlığınla arınıyor. Yüreğimin içinden ırmaklar akıyor. Sana dokunduğum zaman nefes alamıyorum, soluğum kesiliyor.Sana dokunduğum zaman boyut değiştiriyorum.. bütün renkler yenileniyor.

Bir masanın başında oturuyorsun, elinde çay bardağı… Diyelim ki çay içiyorsun. Senin oturduğun masa birden anlam kazanıyor. Çay daha lezzetli, masa daha sevimli, bulunduğun oda huzur veriyor.

Sen yürüdüğün zaman bastığın kuru toprakta çimen bitiyor, çevrende güller açıyor. Kuşlar havalanıyor sevinçle mavi gökyüzüne. Senin el sürdüğün yerden bereket fışkırıyor.

Ah sevgilim.. yüreğimin ateşi, başımın dumanlı yüce dağı, dinim kadar imanım kadar güvendiğim ey güzel insan.. seni kimse benim gözlerimle görmüyor. Sana sıradan biriymişsin gibi, yüzüne bile bakmadan bir söz söylüyor, cevabındaki gizemi fark etmiyor. Seninle kurulan cennet umurlarında değil.. Ama senin yüzüne bakıyorlar, onlara gülümsüyorsun, sana uzanıyorlar ses etmiyorsun. Verdiğin nimetin farkında değiller. Ben sana niçin onlarla berabersin diye hesap sormuyorum. Ama onlar senin değerini bilmiyorlar.

Bunun adı kıskançlıksa evet.. Seni kıskanıyorum.. Ama bu, sana layık olmayanların vurdumduymazlığından kaynaklanıyor. Kimse seni bulunduğun yerden bir santim aşağıda göremez, görmemeli.. İşte o zaman çıldırıyorum. Sana uzanan elleri kırmak, sana bakan gözlere mil çekmek istiyorum.

Sen burada, benim dünyamda, teksin, ulaşılmazsın. Sana ulaştığını sanan herkese lanet ediyorum. Çünkü onlar seni benim gözümle seni görmüyorlar.
_________________
ZoRLaMa GöZYaŞıNı aKMaZ MeCBuReN üZüNTü oLMaZ BaNa BiR BoRCuN YoK aŞKTa TeLaFi oLMaZ

Sevgilim

Sen gideli kaç saat oldu ? Kaç gün geçti, kaç hafta..? Saymadım.. Bana yüzyıllar geçmiş gibi geliyor. Son anda sen giderken gözlerinin buğusunu bıraktın.. Şimdi sis içinde bütün dünya. Çiçekler gözyaşlarımı içti, sen onları kırağı sanırsın, çiy sanırsın.. oysa hepsi benim gözyaşlarımla ıslak..

Sevgilim özlüyorum seni.. Bir balta indirildi, içimden bir ağaç köküyle devrildi. Gözlerimden akan yaştan belli değil mi, içim kanıyor. Özlem bir bulut gibi sarıyor beni, kuşatıyor . Seni sevmek bir sonsuzluk gibi büyüyor içimde. Haftanın her gününe, geçen her saate senin adını verdim. Senin adınla başlıyor mevsimler, yıllar sen varsan içinde, geçerli...

Özlem bir yağmur gibi yağıyor üstüme. Damlalar yüreğime vuruyor. Gecenin karanlığında bir başınayım.Uykularım bölük pörçük. Bütün rüyalarımda sen.. gözlerim kapanır kapanmaz gözlerin yaklaşıyor. Sonra bir rüzgar alıp seni, benden uzaklara götürüyor.

Geceler boyu sabahlayıp uğruna, boşluğa düştüğüm sevdiğim, bir tanem, gözbebeğim.. Yüreğimden mühürlendim sana.. Şiirler havalanıyor kuşlar gibi, şarkılar ağlıyor yokluğuna.. Sevgilim hayatı sende buldum ben, tükenirsem sen tüketirsin beni.

Yoksun, gittin, tek başına koydun... Bu nasıl bir özlemdir, kendi gövdem ateşten bir gömlek.. yanıyorum..Yetti artık, yetiş n'olur dayanamıyorum.

Dünyadaki en güzel duyguların tek ve en özel sahibi,seni her görüşümde kalbimin içindeki çocuksu sevinç ve heyecanla tekrar merhaba.

Belli ki acıların süzgecinden geçirip öyle damlatmışsın sevda damlalarını yüreğine..
Kalbinin mi? Aklının mı sesini dinlemelisin? Bu sorularla ve tedirginlikle yoğrulan bir ruh hali sanırım yaşadığın…anlayabiliyorum….anlamaya çalışıyorum en azından…

Hiç düşündün mü neden üzgün bir döneminde tekrar aradığımı seni…?
Bir misyon üstlenmiştim sana dair…senin için…sevgim için…
Yalnız bırakamazdım seni…düşlerini,o küçücük sevgi dolu,tertemiz yüreğini.
Nasıl üzüleceğini biliyordum…umudun umudumdu,hayalin hayalimdi çünkü…
Ve sen bunları yaşarken ben eli kolu bağlı oturamazdım..
Öyle heyecanlıydım ki seni ararken çocuk gibiydim …anlatamam inan bana..
Bir yalan bir bahane değildi oysa konuştuklarım…hepsi gerçek her şey aşktı…
Hala üzüldüğünü biliyorum..ama elimden ne gelir ki….
yada gelse bile ne kadarını uygulaya bilirim ki
ilk aklıma gelen nedir şimdi biliyor musun… …
Kekse diyorum hiç kimsenin haberi olmadan derdine derman olabilsem
Seninle konuştuklarımız hayatımın anlamaydı fakat neden sadece sen üzgün ken arıyordum seni…
Umarım anlatabilmişimdir…
Her şey farklı bir şeyleri düşünmeni sağlamak seni o sıkıntılardan birazda olsa alıp başka yerlere götürmek bazı şeyleri azda olsa unutturabilmekti….
Ve umarım birazda olsa başarmışımdır ve unutturmuşumdur o anki sıkıntılarını…

Seni anlıyorum ama artık karıştım bir kere sen atlarsan bende atlarım unuttun mu senin iyi olacağını bilmeden arkamı dönüp gidemem tek istediğim bu... ( titanic )

Benim içinse üzülmeni istemiyorum ikimiz için üzülüp bütün acılara göğüs geren kocaman bir yürek var zaten..

Aramızda bir birliktelik olmazsa bile İstiyorum ki ,ağlamak istediğinde gözyaşlarını silmesini beklediğin,dertleşmek için başını yaslayacağın bir omuz aradığında,yanındayken kendini güvende hissettiğin birine ihtiyaç duyduğunda
yanı başın da bir ben olayım aklına gelen ilk ben olayım…
ki öyleyim senden habersiz….sessiz…sedasız..seni bekleyen…

Sevgilim, senden ayrıldıktan sonra, bir kalbe iki sevginin sığmayacağını
bildiğimden dolayı, ne bir kimseyi sevebildim, nede kimseye bakabildim... Her
günüm diğerinden daha zor geçti, çünkü her gün özlemin daha da artıyordu...

Sana kitapları dolduracak kadar şiirler yazdım. Her biri diğerinden daha da
hüzünlüydü. Yazdım, okudum, ağladım... Her gün yazdım, her gün okudum, senelerce
ağladım... Her gece seni düşündüm sabahlara kadar, her gece senin yanında
olmayı istedim. Ve her gece sensizliğe lanet ettim, uykuları haram ettim kendime,
sensiz olmanın acısını gözlerimden çıkardım... Ve bir gün her şeyi değiştirecek
bir fırsat çıktı önüme. Bunu fırsatı değerlendirmeyip, kendime haksızlık edemezdim.
Ve değerlendirdim... Senden çok uzaklara gittim, belki seni unuturum diye...
Ama tam tersi oldu. Seni daha çok özlüyorum artık...

Senden çok uzaklardayım belki ama yine de seni görmek için uzaklardan
gelebiliyorum. Hem de her gece...Seni seviyor, seyrediyor ve eğilip sen uyurken
yanağına bir öpücük konduruyorum.. Bazen gözlerini açıp bakıyorsun, geldiğimi
bildiğini sanıyorum ama yine o tatlı uykuna geri dönüyorsun. Yarın birbirimizi
sevmemizin altıncı senesi... Hep ben geldim şimdiye kadar senin yanına, yarın da
sen gel olur mu sevgilim.. Ha, unutmadan, sana hep sözünü ettiğim, kalbime iyi bak
olur mu? Çünkü göz yaşlarımla, adını yazdım ona... Seni senden bile çok seven bir
sevgi var kalbinin içinde unutma. Kırmızı gülü de unutma olur mu?
Seni Seviyorum, Yanıma Gelinceye Kadar da Seveceğim...

SEVGİLİN

Kirli sarı duvara çivilenmiş gri asık suratlı posta kutusuna baktım,
Soğuk metal kutudan gökkuşağı fışkırıyordu sanki.
Loş bir boşluğun içinde, hem de yıllardan sonra
minik posta kutumda sarı bir zarf... Üzerinde pul.

Özlemişim! El yazısı görmeyi özlemişim meselâ...
Adımın, adresimin sevdiğim bir dost tarafından yazılmasını özlemişim.
Çocuk gibi sevindim. Bir süre açmaya kıyamadım zarfı, öylece bekledim.

Gözlerimi el yazısından almadım, alamadım. Seyrettim.
"s" biraz yamuktu, "b" desem sanki kelimeden ayrı gibi, bir başına.

Belli ki aceleyle yazılmıştı. Ama her harf bir dokunuştu.
Sarı zarfa dost eli değmişti, dost yüreği gezinmişti üzerinde.

İstanbul'un göğü grilere teslimken, sabah kuşları taze, yeşilli
yaprakların arasında kuru dal ararken, gün bulutlu,
rüzgârlı ve gitgide sessizken gelivermişti.

Apartmanın girişindeki asık suratlı gri posta kutusu
bana göz kırptı sanki. Konuştu... Duydum!

Ne zamandır hep ince uzun, dikdörtgen zarflar alıyordum. Bankalardan,
taksitli kartların ekstreleri. Bir de telefon ve elektrik faturaları.

Mektup almayalı ne çok olmuş. Ne çok özlemişim el yazısıyla
yazılmış zarfları. Her biri aynı karakterde yazılmış, puntoları bile
değişmeyen zarflar hayatımı ne zaman işgal ettiler?
Ya, el yazılı zarflar nasıl minik ve çelimsiz adımlarla uzağıma
nasıl düştüler? Ve ben buna nasıl izin verdim.

Başka zaman olsa kendime kızardım. Bu kez öyle olmadı.
Kendimi anlamaya çalıştım. Affettim. Zarfı yavaş, yavaş açtım.
Sindire, sindire. Çizgisiz kağıda yazılmış, kat yerleri
özenle ayarlanmış mektubu şaşkınlıkla okşadım.

Sadece iki satırdı mektup: "Her gün mailleşmek yetmedi birden.
Ekrandan ekrana yaptığımız yazışmalar yetmedi.
Yıllar önceki gibi olsun istedim. Biliyor musun, sana mektup
gönderirken ben aslında kendimi tazeledim."

Yüreğim pır pır etti, gülümsedim!
Alintidir

sağolun elinize sağlık