Konu: Turkophobia ve Diaspora stratejileri

Temel izlenilmesi gereken yol, Diasporanin Türk kimligini ayni zamanda tarihten gelen ezilmislikle yogurmasi ve bunu görmezden gelmek yerine kimliginin bir parcasi haline getirmesidir. Avrupa'da olan Anti-Türk öcü propagandasi üzerinde hem terim hem de strateji olarak yogunlasilmali, nasil "soykirim"bazi guruplar icin kimligin parcasi olmussa ve guruplarin hem kimlik gelistirmeleri hem de onlari harekete gecirmek üzere bir dayanak olarak gelistirilmisse, Türklerin de yüzyillardir var olan Türkofobi (Turcophobia) kavramina sahip cikip, yukarida bahsettigim amaclar icin dayanak olarak kullanilmasi gerekmektedir. Gerekli olan yerlerde, Türklerin haksizliga ugradigi durumlarda, "bu Türkofobidir" diyebilmeli ve anti-semitizm kavrami gibi kullanabilmeliyiz. 17 Aralik kararlarinda Avrupa Komisyonu, Türkofobiyle mucadele edilmesi gerektigini kendisi ilan etti ama bu cok önemli aciklama ve üzerine Avrupali Türk kimligi olusturabilecek kavram, ilgisizlikten güme gitti.

Böyle bir kavramin (Türkofobi) hem Türk cocuklarina hem de Avrupali parlamenterlere sistematik bir bicimde tanitilmasi acilen gereklidir.Türkofobi konulu Internet siteleri her dilde acilmali ve baglantilar eposta araciligiyla parlamamentolardaki milletvekillerine gönderilmeli, Türkofobiklerin mahkemelerde caza almasi icin parlamentolara öneriler verilmelidir. Bu konuyla ilgili, hem de ingilizce ve Avrupalilar tarafindan yazilmis eserler mevcuttur. Bunlardan bir tanesi bir Avusturyali profesör tarafindan yazilmistir, bkz:http://www.monarchie.at/myth/. Bu tür bir kavramin stratejik olarak kullanilmasi Türklere diskriminasyon ve savunma konusunda inanilmaz bir silah verecektir. Örnegin: Sorumlu Türklerdir diyenlere söylenebilecek laf hazir olacaktir: Sorumlu Türkler degil Ittihat ve Teraki idi. Senin yaptigin Türkofobluk. Cezasi ise kanuna göre su kadar yildir denilinebilecektir. Bu konuda ilgilenenler, anti-semitizm kavraminin nasil gelistigini inceleyip, diger Türklerle birlikte komiteler kurup, Türkofobi kavraminin stratejik bir bicimde gelistirilmesi ve Avrupa'ya dönmemek üzere yaptirimlarla yerlesmesi icin komiteler kurabilirler. Bu kavram Türklere saldirilara karsi muazzam bir silah verecek, saldirilar karsisinda boynu bükük ve sucluluk duygusu tasiyan bireyi ve toplumu asmamamizi saglayacaktir. Türkofobi'nin Ingilizce bir tanimini asagiya yaziyorum. Gelistirilebilir..
Turkophobia:..It is a term describing a group of people who have formed their collective identity around the hatred of a race, ethnic or religious group. A certain form of it, Turkophobia, is especially common in the Middle East and Balkans. Small proto-nations, or tribal collections of people have been found to develop hatred of Turks into a semi-religion and almost an art form thus establishing and verifying their very own identity and character. There is almost no cure for this evil bacteria. A lust for blood, preferably of Muslim or Turkish, is the most obvious symptom. A runaway strain of this illness recently has caused much death and destruction in the Balkans. Researchers are still trying to find a cure..

Tartismaya katkilarinizi bekliyorum.
Selamlarimla,
Kanese

Sayın Kanese yazınızda gerçekten ince noktalar var. Bir nevi bize yapılanlara karşı atılabilecek adımlar ile ilgili.
Zira bize karşı yapılan hareketlerin bir çoğunda kelime oyunları mevcut. Bu şekilde bir gelişim ile bunların önüne geçebiliriz.

Merhaba Heskin35,
Asagiya bu konuyla ilgili Ingilizce bir makale ekliyorum. Bu tartisma da ortaya cikacak makaleler ve düsüncelerle bu konuda web sayfalari acilabilir. Bize düsen is bunlari cesitli dillere cevirmek ve web sayfalari acmaya ön ayak olmak..
Selamlar

TURKOPHOBIA: ITS SOCIAL AND HISTORICAL ROOTS

By Sabirzyan BADRETDIN

Not a single nation or ethnic group in the world can credibly claim that it has never been a target for ethnic or religious prejudices. The Turkic peoples are certainly no exception. What are the origins of hostility towards the Turkic peoples?

The roots of turkophobia go back centuries. Some stem from specific historical events, such as the Russo-Turkish wars, the Tatar-Mongol invasion of Russian principalities, the wars between Russia and the Tatar khanates, the conflicts between the Ottoman empire and its colonial vassals, etc. These historical events are usually preserved in the collective consciousness of the nations who were historical adversaries of the Turkic peoples. On an individual level, these events become transformed into personal prejudices towards the contemporary descendants of the earlier Turks. When an Armenian terrorist kills a Turkish diplomat and justifies his crime by what happened seven decades ago, before he was even born, he unwittingly exposes the complex interaction of historical, political, social and psychological factors that form the basis of turkophobia.

Another source of turkophobia is religious prejudice. Since most Turkic nations are Islamic, all the negative stereotypes of fundamentalist Islamic intolerance and violence are inevitably projected onto the Turkic peoples, despite the fact that most individual Turks are either secular or adhere to peaceful and inoffensive interpretations of Islam. The EU’s recent rejection of Turkey is a vivid example of such prejudice.

One more factor that contributes to turkophobia is the geographical location of the Turkic lands. Most Turkic lands are located at the so-called "fault lines" of civilizations. According to Samuel P. Huntington’s theory of clashing civilizations, international conflicts are most likely to arise between nations that share common borders but belong to different religious civilizations. There are seven or eight civilizations in the world: Western, Sinic (Confusian), Hindu, Christian Orthodox, Islamic, Japanese, Latin America and, perhaps, African. Among these, Islam is the only one that shares its "borders" with most other civilizations. Many Turkic nations happen to be located at the fault lines dividing these supranational entities. Even in the absence of conflicts, these cultural, religious and political hostilities take their toll on the image of Turkic peoples held by the world.

Yet another source of turkophobia is the government-sponsored propaganda within the states that either border on Turkic countries or have Turkic minorities in their midst. Very often this propaganda is vague and indirect but its detrimental effect is, nevertheless, very damaging. For example, Greek Cypriot politicians frequently resort to anti-Turkish rhetoric in order to deflect the public’s attention from domestic problems or to win elections on a wave of popular prejudice.

In the former Soviet Union turkophobia in the form of Tatar-bashing was especially evident during World War II. Stalin unjustly accused the whole Crimean Tatar nation of collaboration with the Nazis and exiled it from its native Crimea. He also introduced special medals and orders commemorating Dmitry Donskoy and other Russian military chiefs famous for successfully fighting against the Tatar-Mongol invaders in the 14th-15th centuries. Stalin’s frequent invocation of the Tatar yoke as a metaphorical analogy to Hitler’s invasion of Russia resulted in an outburst of tatarophobia, directed against the modern Kazan Tatars, despite the fact that the latter had little in common with the Mongols of the Middle Ages.

Stereotypes of modern popular culture are another rich source of virulent turkophobia. As an example, let’s take "Midnight Express," a profoundly disturbing film about an American who was busted for trying to smuggle hashish out of Turkey and had to spend five years in the squalor and terror of a Turkish prison. The film was released in 1978 and for two decades reenforced the negative image of Turkey in the US. Russian popular folklore also supplies many examples of turkophobia. A popular Russian proverb, "An uninvited guest is worse than a Tatar" (which originally referred to the Tatar-Mongols but is frequently used to taunt modern Tatars) was recently changed to "An uninvited guest is *better* than a Tatar".

The struggle against ethnic prejudice aimed at the Turkic peoples may succeed only when its specific origins are taken into consideration. For example, the public must be educated about past historic events, the religious practices and beliefs of the Turkic peoples, and the present state of cultural and intellectual life in the Turkic nations. Combating prejudices in a thoughtful, logical and methodical way through education and outreach may be the most promising strategy in the battle against intolerance.

Bu konuda bir alinti daha gönderiyorum, Uluc tarafinda kaleme alinmis:

"Turcophobia"..

07.05,2005
Star
Uluç Gürkan

“Turcophobia ” deyiþi , Ýtalyanca ve Fransýzcada “Türk” anlamýna gelen “Turco” ve “korku” anlamýndaki Yunanca “phobas” sözcüðünden türetilmiþ “phobia” sözcüklerinden oluþuyor. Ýngiliz araþtýrmacý David Barchard'a göre bu deyiþ, Türkiye'nin uluslararasý arenada karþý karþýya kaldýðý haksýzlýklarýn nedenini açýklýyor .

David Barchard , Türkiye'yi ve Türkleri çok iyi tanýyan gazeteci kökenli bir araþtýrmacý. 12 Eylül döneminde Türkiye'de ünlü Financial Times gazetesinin muhabiriydi. O tarihlerde ciddi sýkýntýlar yaþadý. Sýnýr dýþý edilmesi dahi söz konusu oldu.

Olaylara Türkiye'nin penceresinden bakan bir kiþi deðil. “Türk korkusu” vurgusunu, bunun Avrupa'nýn bilinçaltýnda hala yaþýyor olmasý nedeniyle yapýyor.

Bu konuda, Ýsviçre'nin eski Türkiye Büyükelçilerinden Eric Cornell'in yaptýðý deðerlendirme de dikkat çekiyor.

Eric Cornell, “Bir Ýslam Ülkesinin Kutsal Roma Ýmparatorluðu” baþlýklý makalesinde, Avrupalýlýk kimliðinin Türklerin Ýslami yayýlmacýlýðýna karþý mücadele sürecinde geliþtiðini vurguluyor. Bu nedenle, Hýristiyanlýðýn Ýslam'a, dolayýsýyla Avrupa'nýn Türklere karþý tutumunun soðukluk ve umursamazlýk biçiminde geliþtiðini kaydediyor.

* * *

Avrupa'nýn bilinçaltýndaki Türk korkusuna ben de defalarca tanýk oldum.

AGÝT Parlamenter Asamblesi'nin bir toplantýsýnda Avrupalý parlamenter dostlarla Kýbrýs konusunda tartýþmýþtýk. Toplantý sonrasýnda, kendisini “ Türk dostu” olarak tanýmlayan Ýngiliz Parlamenter Sir Peter Emery'ye, “Siz Avrupalýlar Türkiye'ye çifte standart uyguluyorsunuz” diye yakýnýnca, “Bizi korkutuyorsunuz da ondan” yanýtýný almýþtým.

Sir Peter, Türkiye'nin kendisini haklý ve güçlü hissedince bütün dengeleri deðiþtirebileceðini, Kýbrýs'ta bunu yaptýðýný, bu nedenle önünün kesilmesine çalýþýldýðýný anlatmýþtý.

Türkiye korkusuna dayalý Avrupa anlayýþýnýn Ýngiltere'nin efsanevi Baþbakanlarýndan Wiston Churcill'e atfedilen, ancak gerçekten ona ait olup olamadýðý bilinmeyen bir tekerlemesi de var. Þöyle:

“Türkiye öyle bir ülkedir ki; yeþerince budayacaksýn, sararýnca sulayacaksýn.”

* * *

Ünlü Ýngiliz tarihçi Arnold Toynbee'nin de Türkiye korkusu üzerinde özellikle durduðu anlaþýlýyor.

David Barchard, Ýngiltere'deki bir söyleþisinde, Arnold Toynbee'nin çalýþmalarý sonunda, “Doðu sorunu yoktur, Batý sorunu vardýr” yargýsýna ulaþtýðýna deðiniyor.

Birinci Dünya Savaþý yýllarýnda, Ýngiltere'de Hükümeti adýna çalýþýrken yazýmýna katký yaptýðý ve Türkiye'yi Ermeni soykýrýmýyla suçlayan Arnold Toynbee'nin sonraki çalýþmalarý sýrasýnda bu kitabýn propaganda amacýyla yazýldýðýný açýkladýðýný biliyordum. Ancak, 19'uncu yüzyýl diplomasisi çalýþmalarýnda, kendi kitaplarý da dahil, “Doðu sorunu” olarak tanýmlanan Osmanlý Ýmparatorluðu ile ilgili geliþmeleri gerçekte “Batý sorunu” olarak tanýmlamasý, en azýndan benim için yeni bir bilgi oldu.

Bu gerçekten de önemli. Görüþlerine, paylaþmasam da her zaman deðer verdiðim Mehmet Barlas, önceki gün köþesinde, “Türkiye'de kendisi gibi olmayan herkesi düþman gibi algýlayan bir anlayýþ” olduðundan yakýnýyor ve bunun nereden kaynaklandýðýný sorguluyordu. Biz de Arnold Toynbee gibi, “Turcophobia kaynaklý Batý sorunundan” dersek, yanýlmýþ mý oluruz?

www.ulucgurkan.net

Bir daha gönderiyorum, pek iyi olmadi ilk gönderdigimde..

07.05,2005
Star
Uluç Gürkan

“Turcophobia ” deyiþi , Ýtalyanca ve Fransýzcada “Türk” anlamýna gelen “Turco” ve “korku” anlamýndaki Yunanca “phobas” sözcüðünden türetilmiþ “phobia” sözcüklerinden oluþuyor. Ýngiliz araþtýrmacý David Barchard'a göre bu deyiþ, Türkiye'nin uluslararasý arenada karþý karþýya kaldýðý haksýzlýklarýn nedenini açýklýyor .

David Barchard , Türkiye'yi ve Türkleri çok iyi tanýyan gazeteci kökenli bir araþtýrmacý. 12 Eylül döneminde Türkiye'de ünlü Financial Times gazetesinin muhabiriydi. O tarihlerde ciddi sýkýntýlar yaþadý. Sýnýr dýþý edilmesi dahi söz konusu oldu.

Olaylara Türkiye'nin penceresinden bakan bir kiþi deðil. “Türk korkusu” vurgusunu, bunun Avrupa'nýn bilinçaltýnda hala yaþýyor olmasý nedeniyle yapýyor.

Bu konuda, Ýsviçre'nin eski Türkiye Büyükelçilerinden Eric Cornell'in yaptýðý deðerlendirme de dikkat çekiyor.

Eric Cornell, “Bir Ýslam Ülkesinin Kutsal Roma Ýmparatorluðu” baþlýklý makalesinde, Avrupalýlýk kimliðinin Türklerin Ýslami yayýlmacýlýðýna karþý mücadele sürecinde geliþtiðini vurguluyor. Bu nedenle, Hýristiyanlýðýn Ýslam'a, dolayýsýyla Avrupa'nýn Türklere karþý tutumunun soðukluk ve umursamazlýk biçiminde geliþtiðini kaydediyor.

* * *

Avrupa'nýn bilinçaltýndaki Türk korkusuna ben de defalarca tanýk oldum.

AGÝT Parlamenter Asamblesi'nin bir toplantýsýnda Avrupalý parlamenter dostlarla Kýbrýs konusunda tartýþmýþtýk. Toplantý sonrasýnda, kendisini “ Türk dostu” olarak tanýmlayan Ýngiliz Parlamenter Sir Peter Emery'ye, “Siz Avrupalýlar Türkiye'ye çifte standart uyguluyorsunuz” diye yakýnýnca, “Bizi korkutuyorsunuz da ondan” yanýtýný almýþtým.

Sir Peter, Türkiye'nin kendisini haklý ve güçlü hissedince bütün dengeleri deðiþtirebileceðini, Kýbrýs'ta bunu yaptýðýný, bu nedenle önünün kesilmesine çalýþýldýðýný anlatmýþtý.

Türkiye korkusuna dayalý Avrupa anlayýþýnýn Ýngiltere'nin efsanevi Baþbakanlarýndan Wiston Churcill'e atfedilen, ancak gerçekten ona ait olup olamadýðý bilinmeyen bir tekerlemesi de var. Þöyle:

“Türkiye öyle bir ülkedir ki; yeþerince budayacaksýn, sararýnca sulayacaksýn.”

* * *

Ünlü Ýngiliz tarihçi Arnold Toynbee'nin de Türkiye korkusu üzerinde özellikle durduðu anlaþýlýyor.

David Barchard, Ýngiltere'deki bir söyleþisinde, Arnold Toynbee'nin çalýþmalarý sonunda, “Doðu sorunu yoktur, Batý sorunu vardýr” yargýsýna ulaþtýðýna deðiniyor.

Birinci Dünya Savaþý yýllarýnda, Ýngiltere'de Hükümeti adýna çalýþýrken yazýmýna katký yaptýðý ve Türkiye'yi Ermeni soykýrýmýyla suçlayan Arnold Toynbee'nin sonraki çalýþmalarý sýrasýnda bu kitabýn propaganda amacýyla yazýldýðýný açýkladýðýný biliyordum. Ancak, 19'uncu yüzyýl diplomasisi çalýþmalarýnda, kendi kitaplarý da dahil, “Doðu sorunu” olarak tanýmlanan Osmanlý Ýmparatorluðu ile ilgili geliþmeleri gerçekte “Batý sorunu” olarak tanýmlamasý, en azýndan benim için yeni bir bilgi oldu.

Bu gerçekten de önemli. Görüþlerine, paylaþmasam da her zaman deðer verdiðim Mehmet Barlas, önceki gün köþesinde, “Türkiye'de kendisi gibi olmayan herkesi düþman gibi algýlayan bir anlayýþ” olduðundan yakýnýyor ve bunun nereden kaynaklandýðýný sorguluyordu. Biz de Arnold Toynbee gibi, “Turcophobia kaynaklý Batý sorunundan” dersek, yanýlmýþ mý oluruz?

Sayın Kanese Forumda Konu ile ilgili olarak bir de ingilizce başlık altında
http://www.turkforum.net/forumdisplay.php?f=469 linkte alan açtık.
Burayada bu ingilizce metinleri ekleyebilirsiniz. Çalışmalarınız ve araştırmalarınız için çok teşekkür ederim.

Eger mümkünse yalnizca Turcophobia isminde bir baslik acabilir misiniz? Cünkü benim stratejik olarak düsündügüm, bu kavram merkezli ve savunma disinda bir kanal ve toplumun kendi kimligini ve gücünü bu kanala kanalize etmesi. O yüzden baska basliklar altinda konuyu tartismak, kavramin gücünü ve stratejikligini zedeleyebilir. Selamlar.

Konuyu yönetime iletecem Sayın Kanese.

Türkofobiyle ilgili bu tartisma tabii ki kimlikle alakali bir konu. Kimlik bir günde olusmaz. Ne bir insanin kimligi ne de bir toplumun. Kimlik ic dinamiklerdeki degisiklikler kadar dis dinamikteki degisikliklerinde bir ürünüdür. Peki, biz Türkofobi'yi kimligimizin ortasina koymaya hazir miyiz? Belki de bundan önce sorulmasi gereken sorular sunlardir: anti-Türkofob kimlik benimsemis Türk toplumu, bu kimligi hangi pencereden görebilir? Ya da kendi kimligi baskalarinca nasil görünmektedir? Ya da bir baska soru: Toplum kimligini kendi penceresinden mi görmektedir ya da baskasinin penceresinden mi? Bir parca Foucault bir parca Said kokan bu sorulari genelllestirmek te mümküdür:Kurtulus savasi kimligimizde nasil bir oynadi. Biz kazandik mi kayip mi ettik? Ezen mi olarak görüluyoruz ezilen mi? Gittikce özellestiriyorum: Kazandíysak neden su anda uluslararasi sorunlarda bu denli problem cikiyor? Biz bir ezen kimligimi benimsedik ezilen mi? Nostaljideki belirleyici güc olmak bizim özgüvenimize nasil yansiyor? Bugün yenilen darbeler belirleyici(güclü olma duygusu anlaminda) kimlige nasil yansimakta? Gecmiste belirleyici olmanin nostaljisi bugünkü kusaklarin nesnel olarak ezilen bireyler olmasiyla nasil bagdasiyor? Özellikle Avrupa da? Nicin birinci dünya savasindaki bir paranoya psikolojisiyle yasiyoruz. Bu egemen tavir bize sonuc aldirabilir mi? Belki de bu son soru bir yanit gerektirmekte: Varolusumuz artik savas meydanindaki güclülügümüzle alakali degil. Öyle savaslarda olmuyor artik. Bunu en iyi görebilenler dünün kaybedenleri. Gercek olan su: Avrupali Türkler Avrupa'da azinlik ve Türkiye'de Avrupa'ya bir azinlik olarak giriyor. Yani artik kendi sahamizda hic degiliz ve diskriminasyona kadar varan bir Türkofobi'yle icice yasiyoruz. Bir zamanlar bunu görmezdik bile, cünkü ne Avrupalilarla icice yasiyorduk ne de yasama istegimiz vardi. Bugün durum farkli. Ama nesnel olarak su anda zayif konumda olan Türkler, bir zamanlar algilanan güclü pozisyonuna göre degerlendiriliyor. Bu biraz da hosumuza gidiyor gibi. Nostalji hos ama aldatici. Öyle bir aldatici ki, ezilenlerin rahbet gördügü Avrupa'da, Türkofoblarin isini kolaylastirmakta. Türkler böyle davrandiklari sürece ve Avrupayla entegrasyon süreci sürdükce, ki sürecektir, daima kaybeden taraf olmak durumundadirlar. O zaman yapilacak sey, kendi nesnel konumunun farkina varmak ve entegre oldugun toplumlardaki zaten varolan türkofobik önyargilarin gittikce arttigini ve artacagini artik görmek ve ona karsi tavir almaktir. Azinlik ve ezilmislik psikolojisini gecmise projeksiyon yaparak, görmezlikten gelerek yenemeyiz. O yüzden de yapilmasi gereken en önemli sey ne kadar rahatsizlik verici de olsa azinlik ve ezilen kisi gömlegini giymek, kimligini buna göre kurmak, savunma mekanizmalarini da buna göre ayarlamaktir. Yani Türkcesi: Ben Türküm, azinligim, haksizliga ugradim, ugruyorum, anti-türk öcü propagandasiyla cevriliyim ve Türkofoblarlar tarafindan diskrimine ediliyorum. Mekanizmalar bu sekilde yerine oturabilirse Diaspora kimligi güclenebilir ve Türkofobi daha rahat okunup, ezilenin stratejileri adapte edilebilir.

Dilerim baskalari da yüksek sesle düsünmeye baslarlar.

Selamlar.

Lütfen asagidaki yazima katkida bulunun. Elestirel ama gercekci olanizi rica ediyorum. Gelsitirebilir miyiz?


Türkofobiyle ilgili bu tartisma tabii ki kimlikle alakali bir konu. Kimlik bir günde olusmaz. Ne bir insanin kimligi ne de bir toplumun. Kimlik ic dinamiklerdeki degisiklikler kadar dis dinamikteki degisikliklerinde bir ürünüdür. Peki, biz Türkofobi'yi kimligimizin ortasina koymaya hazir miyiz? Belki de bundan önce sorulmasi gereken sorular sunlardir: anti-Türkofob kimlik benimsemis Türk toplumu, bu kimligi hangi pencereden görebilir? Ya da kendi kimligi baskalarinca nasil görünmektedir? Ya da bir baska soru: Toplum kimligini kendi penceresinden mi görmektedir ya da baskasinin penceresinden mi? Bir parca Foucault bir parca Said kokan bu sorulari genelllestirmek te mümküdürurtulus savasi kimligimizde nasil bir oynadi. Biz kazandik mi kayip mi ettik? Ezen mi olarak görüluyoruz ezilen mi? Gittikce özellestiriyorum: Kazandíysak neden su anda uluslararasi sorunlarda bu denli problem cikiyor? Biz bir ezen kimligimi benimsedik ezilen mi? Nostaljideki belirleyici güc olmak bizim özgüvenimize nasil yansiyor? Bugün yenilen darbeler belirleyici(güclü olma duygusu anlaminda) kimlige nasil yansimakta? Gecmiste belirleyici olmanin nostaljisi bugünkü kusaklarin nesnel olarak ezilen bireyler olmasiyla nasil bagdasiyor? Özellikle Avrupa da? Nicin birinci dünya savasindaki bir paranoya psikolojisiyle yasiyoruz. Bu egemen tavir bize sonuc aldirabilir mi? Belki de bu son soru bir yanit gerektirmekte: Varolusumuz artik savas meydanindaki güclülügümüzle alakali degil. Öyle savaslarda olmuyor artik. Bunu en iyi görebilenler dünün kaybedenleri. Gercek olan su: Avrupali Türkler Avrupa'da azinlik ve Türkiye'de Avrupa'ya bir azinlik olarak giriyor. Yani artik kendi sahamizda hic degiliz ve diskriminasyona kadar varan bir Türkofobi'yle icice yasiyoruz. Bir zamanlar bunu görmezdik bile, cünkü ne Avrupalilarla icice yasiyorduk ne de yasama istegimiz vardi. Bugün durum farkli. Ama nesnel olarak su anda zayif konumda olan Türkler, bir zamanlar algilanan güclü pozisyonuna göre degerlendiriliyor. Bu biraz da hosumuza gidiyor gibi. Nostalji hos ama aldatici. Öyle bir aldatici ki, ezilenlerin rahbet gördügü Avrupa'da, Türkofoblarin isini kolaylastirmakta. Türkler böyle davrandiklari sürece ve Avrupayla entegrasyon süreci sürdükce, ki sürecektir, daima kaybeden taraf olmak durumundadirlar. O zaman yapilacak sey, kendi nesnel konumunun farkina varmak ve entegre oldugun toplumlardaki zaten varolan türkofobik önyargilarin gittikce arttigini ve artacagini artik görmek ve ona karsi tavir almaktir. Azinlik ve ezilmislik psikolojisini gecmise projeksiyon yaparak, görmezlikten gelerek yenemeyiz. O yüzden de yapilmasi gereken en önemli sey ne kadar rahatsizlik verici de olsa azinlik ve ezilen kisi gömlegini giymek, kimligini buna göre kurmak, savunma mekanizmalarini da buna göre ayarlamaktir. Yani Türkcesi: Ben Türküm, azinligim, haksizliga ugradim, ugruyorum, anti-türk öcü propagandasiyla cevriliyim ve Türkofoblarlar tarafindan diskrimine ediliyorum. Mekanizmalar bu sekilde yerine oturabilirse Diaspora kimligi güclenebilir ve Türkofobi daha rahat okunup, ezilenin stratejileri adapte edilebilir.

Dilerim baskalari da yüksek sesle düsünmeye baslarlar.

Selamlar.
__________________
KAneSeKAneSeKAneSe
Karadenizliler Birliği